چرا هر پست وبلاگ عقل گرا خیلی طولانی است؟

برای مقاله ام در مورد معذرت خواهی معجزه کاتولیک، یک پست 25000 کلمه ای از وبلاگ نویس خردگرا، اسکات الکساندر (اصلاح: اسکیم شده) را خواندم. قطعه من، که به او اشاره کرد (اما بر روی آن تمرکز نمی کند)، در نهایت 2700 کلمه جالب بود. فکر نمی‌کنم طولانی‌تر باشد، و نتیجه این بود که حدود 70 درصد از متنی را که در ابتدا نوشتم قطع کردم.

به نظر نمی رسد که وبلاگ نویسان خردگرا عموما این انگیزه را داشته باشند. "توالی" الیزر یودکوفسکی بیش از یک میلیون کلمه است. تقریبا هر پست وبلاگی که در این اکوسیستم خوانده‌ام، حتی پست نادری که حاوی ایده‌های خوب است، بسیار طولانی و بسیار خسته‌کننده است. این وبلاگ نویسان معمولا وقت خود را صرف چیزهای اشتباه می کنند، به عنوان مثال، به جای بررسی یک یا دو فرضی که در ابتدا مطرح می کنند، لایه هایی از جزئیات و جزئیات را اضافه می کنند یا پیشینه فلسفی خود را فراتر از مجموعه متون محبوب در خرده فرهنگ خود گسترش می دهند.

به نظر من در این جامعه، پرحرفی جایگزینی برای دقیق بودن است: مطمئنا، اگر کسی در مورد چیزی زیاد نوشته باشد و بتواند نشان دهد که با تولید حجم زیادی از متن، باید چیزی ارزشمند برای گفتن در مورد آن داشته باشد؟ زمانی را در نظر بگیرید که گورن وبلاگ نویس توضیح داد که نیکوتین، در واقع، اعتیاد آور نیست، و برای شما خوب است، تا زمانی که آن را سیگار نکشید، در طول 9000 کلمه، با بیش از 100 مرجع. به نظر می رسد، در واقع، نیکوتین اعتیاد آور است، و برای شما مضر است، حتی اگر آن را سیگار نکشید، همانطور که احتمالا قبلا به وضوح می دانستید.

در هر صورت، چیزی که از این سبک نوشتاری خردگرایانه بی پایان غایب است، حکمت است. خرد مستلزم احتیاط است: شهودی برای آنچه که ایده ها ارزش پیگیری جدی دارند و ارزش آن را ندارند، و توانایی تعیین اینکه چه چیزی نیاز به گفتن دارد و چه چیزی لازم نیست. به نظر می رسد این جامعه، به طور کلی، به هیچ وجه برای خرد به عنوان یک ویژگی ارزش قائل نیست. این ایده که ممکن است چیزی درست، با ارزش یا خوب باشد، صرفا به این دلیل که عقل سلیم یا سنت موروثی است، برای آنها بی‌خطر است.

درعوض، سوگیری شدیدی نسبت به آنچه غیر متعارف و ضدفرهنگ است وجود دارد، با مقدار جوهر ریخته شده برای ایده های هترودوکسی به خودی خود به عنوان شاهدی است که این ایده ها ارزش جدی گرفتن را دارند.