چرا همه از همکاری الیوت اسمیت سوپریم عصبانی هستند؟

اوایل این هفته، سوپریم یک مجموعه کپسول الیوت اسمیت را معرفی کرد، شامل مجموعه‌ای از ژاکت‌ها و تی‌شرت‌هایی که شامل آثار هنری از سراسر دوران حرفه‌ای این نوازنده فقید، از آلبوم خود در سال 1995 تا آلبوم مهم او در سال 1997 یا یا یا یا تا XO و 2008 در سال 1998 است.

در فرهنگی غرق در همکاری های احمقانه و گرفتن پول نقد شرکتی، سوپریم ممکن است یکی از معدود برندهایی باشد که هنوز بر اساس مجموعه ای از باورهای واقعی کار می کند. کپسول الیوت اسمیت آن (که با مجوز املاک اسمیت ساخته شد) در یک خط طولانی همکاری است که سوپریم با نوازندگان انجام داده است. اولین همکار هنرمند آن Rammellzee بود، رپر تجربی و هنرمند بصری که رابطه اش با این برند به سال 1994 باز می گردد، سالی که سوپریم افتتاح شد. در سال 2005، Raekwon با یک Tickle Me Elmo برای اولین تی شرت پرتره سفارشی Supreme عکس می گرفت.

در میان همکاری‌های موسیقی، تی‌های پرتره و ادای احترام، این فهرست شامل همه افراد می‌شود، از مایکل جکسون گرفته تا Velvet Underground، Nirvana، Butthole Surfers، My Bloody Valentine، Daniel Johnston، Aphex Twin و SALEM.

مجموعه‌هایی با لیبل‌های ضبط مانند Stax، Wackies، Rap-A-Lot، Ruff Ryders، Jah Life، و Duck Down وجود داشته است که آخرین آنها آثار هنری آلبوم Black Moon و Smif-N-Wessun را روی لباس‌ها قرار داده است. پیراهن‌ها و کفش‌هایی با آثار هنری پیتر ساویل برای Joy Division و New Order وجود دارد. همکاری اسمیت چنان آشکارا در چرخه کاری است که این برند برای چندین دهه انجام داده است که اکنون آن را به عنوان نوعی "گوچا" معرفی می کند. بیشتر شبیه محصول گرایش رسانه های اجتماعی به سمت طعمه خشم است تا دفاع از یک هنرمند.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

الیوت اسمیت که در سال 2003 در 34 سالگی درگذشت، مدت‌هاست که بخشی از فرهنگ اسکیت بوده است. او با مایک میلز، اسکیت‌بورد و فیلم‌سازی که گرافیک استریو و یکی از لوگوهای اولیه Supreme را طراحی می‌کرد دوست بود. میلز روی جلد بدون استفاده برای تصویر 8 کار کرد و بعدا اسمیت را برای ضبط موسیقی برای فیلم Thumbsucker استخدام کرد. و موسیقی اسمیت سال‌هاست که در دنیای اسکیت‌برد جشن گرفته شده است. مارک بینز در سال 2000 در Blueprint's Waiting for the World به "Happiness" اسکیت زد. نیت بروسارد در سال 2007 از "A Distorted Reality Now a Necessity to Be Free" در Static III استفاده کرد.

دیلن رایدر در سال 2009 در «Coast to Coast» در Alien Workshop’s Mind Field اسکیت کرد و مارک سوسیو از «Junk Bond Trader» در کراس کانتیننتال در سال 2012 استفاده کرد.

با این استدلال که او از این همکاری متنفر بود، جدای از اینکه الیوت اسمیت زنده بود، فرهنگ واقعی پیرامون الیوت اسمیت را به طور کامل نادیده می گیرد، در عوض برخی از بازنمایی انتزاعی از شخصی را انتخاب می کند که واقعا در دنیای واقعی وجود داشته است - به ویژه مشکل ژن Z.