چرا هند فوران می کند

هند درگیر تظاهراتی است که دیدگاه اقتدارگرایانه نخست وزیر نارندرا مودی را به چالش می کشد. جدیدترین آنها در حال دفاع از حق رای در برابر یک اقدام اداری است که میلیون ها رای دهنده را از لیست خارج کرد. اما چالش ناسیونالیسم هندو مودی واقعا از تابستان آغاز شد، پس از آن که قاضی ارشد هند جوانان بیکار این کشور را به عنوان «سوسک» و «انگل» رد کرد. یک دانشجوی هندی فارغ التحصیل در دانشگاه بوستون، آبیجیت دیپکه، با تبدیل این توهین به نشان افتخار، حساب کاربری خود را در سراسر رسانه های اجتماعی تحت نام «پارتی جانتا سوسک» آغاز کرد.

در پارتی بهاراتیا جاناتا مودی بازی کنید.

مودی بیش از ده سال است که در قدرت بوده است. در آن مدت، او با چیزی شبیه به سطح ناآرامی کنونی مواجه نشده است. اعتراضاتی که کشور را به هم ریخته نشان می دهد که او آسیب پذیر است. آنها همچنین پیامد براندازی نهادهای دموکراتیک هند توسط او هستند: اقدامات خیابانی به قوی‌ترین ابزار برای مبارزه با جنبش ملی‌گرای هندو تبدیل شده است.

CJP اولین اعتراض آفلاین خود را در ژوئن در Jantar Mantar، یک رصدخانه قرن هجدهم در مرکز دهلی برگزار کرد. در آن زمان، حساب اینستاگرام آن بیش از 20 میلیون دنبال کننده جمع کرده بود - بیشتر از حساب خود BJP. CJP خواستار استعفای دارمندرا پرادان، وزیر آموزش هند شد، به این دلیل که وی در سیستم امتحانات پرمخاطب کشور خرابکاری کرده و برای میلیون ها دانش آموز بلاتکلیفی ایجاد کرده است. در یک دموکراسی به سختی این خواسته رادیکال بود.

اما نخست‌وزیر به‌عنوان بخشی از شخصیت قدرتمند خود، مدت‌هاست که از تن دادن به فشارهای عمومی خودداری می‌کند.

[از شماره فوریه 2025: نمای پوپولیستی نارندرا مودی در حال ترک خوردن است]

CJP از حمایت برخی از چهره های برجسته، از جمله سونام وانگچوک، یک معلم و فعال از لاداخ، یک منطقه بودایی در مرز کشمیر، استفاده کرد. در اواخر ژوئن، وانگچوک دست به اعتصاب غذا زد، یک شکل کلاسیک اعتراض گاندی که طنین عاطفی عمیقی در هند دارد. در هفته سوم، جمعیت در Jantar Mantar افزایش یافت و این فعال بیش از 20 پوند وزن کم کرد و توده بدن خود را 20 درصد کاهش داد. سر و صدای عمومی در مورد وخامت حال وانگچوک بالا گرفت و مقامات او را به زور از جانتار مانتار خارج کردند.

این بازی به دور از ساکت کردن جنبش، آن را به یک قیام توده ای تبدیل کرد. در 20 ژوئیه، بیش از 100000 معترض برای راهپیمایی برنامه ریزی شده CJP به سمت پارلمان شرکت کردند. مرکز دهلی نو به زودی شبیه یک منطقه جنگی شد. نیروهای شبه نظامی گلوله های گاز اشک آور را به سمت معترضان پرتاب کردند، در حالی که پلیس با چماق های چوبی که توسط پلیس هند استفاده می شد، جمعیت را به طور بی رویه کوبیدند. یک افسر شبه نظامی با شلیک هفت گلوله گلوله، حداقل 10 معترض را مجروح کرد.

این خشونت واکنش شدیدی را در سراسر کشور برانگیخت که فراتر از وزیر آموزش و پرورش بود: تظاهرکنندگان شروع به هدف قرار دادن خود مودی با شعارهای پر از انفجار کردند. هیچ یک از نخست وزیران قبلی هند که به یادگار مانده اند، با این نوع شرارت عمومی مواجه نشده بود. اعتراضات به بیش از ده شهر در سراسر کشور گسترش یافت. و در 25 جولای، پرادان استعفا داد.

در جایی که احزاب سیاسی مستقر و سازمان‌های معروف جامعه مدنی شکست خورده بودند، CJP به چیز خارق‌العاده‌ای دست یافت: یک جنبش چند هفته‌ای جوانان از دیوار آتش استبدادی هند مودی منفجر شد، جو ارعاب ایجاد شده توسط راست هندو را از بین برد و یک گشایش دموکراتیک جدید ایجاد کرد.

تاولین سینگ، ستون نویس، که زمانی از حامیان مودی بود، خاطرنشان کرد که "چیزی اساسی در هفته های اخیر تغییر کرده است" و "به نظر می رسید که مردم دیگر نمی ترسند." جوهر سیرکار، سیاستمدار سابق مخالف، نوشت که تظاهرات "گنبد ترس را در هم شکست و هند را دوباره بیدار کرد."

از زمان پیروزی جنبش سوسک در اواخر ژوئیه، اعتراض‌ها در سراسر کشور - در خیابان‌های شهر و محوطه‌های دانشگاهی، خارج از ساختمان‌های دولتی و پاسگاه‌های پلیس، علیه افزایش جنایات علیه زنان، کیفیت پایین مدارس دولتی و طیفی از بیماری‌ها شروع شده است. در 7 اکتبر، یک روزنامه بمبئی گزارش داد که 88 تظاهرات طی 10 روز گذشته تنها در ایالت غربی ماهاراشترا برگزار شده است.

آخرین دور تظاهرات مربوط به بررسی فهرست رأی دهندگان توسط کمیسیون انتخابات است که سال گذشته آغاز شد و تاکنون بیش از 130 میلیون شهروند را پاکسازی کرده است. در کشوری که جمعیت بزرگسال آن در حال افزایش است، تعداد واجدین شرایط رای دهی بیش از 10 درصد کاهش یافته است. آن رای دهندگانی که حذف شدند به طور نامتناسبی مسلمان بودند. گزارش 23 سپتامبر در روزنامه ایندین اکسپرس ادعاهایی از سوی دو کمیسیونر انتخابات را فاش کرد مبنی بر اینکه گینش کومار، رئیس کمیسیون انتخابات هند، اقدامات "غیرمجاز و غیرقانونی" را در رابطه با این اصلاح انجام داده است.

کومار به طور گسترده ای به عنوان یکی از شرکای تشکیلات حاکم هند شناخته می شود. در سال 2023، اندکی قبل از انتصاب وی، دولت مودی قانونی را در پارلمان تصویب کرد که به کمیسیون های انتخاباتی مصونیت مادام العمر از تعقیب قضایی می داد. این مصونیت گسترده برای هیچ مقام دولتی دیگری در هند وجود ندارد، حتی رئیس جمهور یا نخست وزیر.

[ بخوانید: تله تشدید مودی ]

تظاهرات سوسک‌ها در تابستان عمدتا یک پدیده جوانان بود، اما موضوع حق رای، در کشوری با تاریخ دموکراتیک پرافتخار، طنین جهانی دارد. هند علیرغم اینکه در آن زمان عمدتا فقیر و بی سواد بود، مدت کوتاهی پس از استقلال خود در سال 1947، امتیاز جهانی بزرگسالان را به رسمیت شناخت و یکی از جسورانه‌ترین آزمایش‌های دموکراتیک جهان را افتتاح کرد. از آن زمان، انتخابات و رای دادن به چیزی شبیه به یک آیین مقدس تبدیل شده است که از اخلاق پایه گذاری هند مدرن سرچشمه می گیرد.

بخش بزرگی از مردم هند اقدامات کومار را معادل خیانت می دانند. معترضان خواستار برکناری وی، لغو بازنگری در فهرست رای دهندگان و لغو قانون مصونیت مادام العمر برای کومار هستند تا او تحت پیگرد قانونی قرار گیرد.

در اوایل ماه جاری، در حالی که معترضان خیابان‌ها را مسدود کردند، بازداشت‌شدگان در اتوبوس‌های پلیس شیشه‌ها را شکستند و فرار کردند، و تظاهرکنندگان بر روی سقف خودروهای دولتی نشسته بودند، دهلی نو را درگیر کرد. در آن اعتراضات با هندی‌هایی با سن‌ها، پیشینه‌ها و عقاید سیاسی متفاوت آشنا شدم: کارگران ساختمانی، طراحان طبقه بالا، سربازان پیاده کمونیست.

اما به نظر می رسد دولت مودی از چیزی جز جنبش سوسک ها نمی ترسد. این گروه جوانان که تهدید کرده بود در صورت عدم استعفای کومار تظاهرات سراسری را به راه می اندازد، در 10 اکتبر در دهلی نو اعلام اعتراض کرد و دولت وحشت زده شد.

مقامات دهلی نو را به یک قلعه تبدیل کردند که با ده ها هزار شبه نظامی از مناطق مرزی متخاصم که معمولا در آنجا مستقر هستند پرواز می کنند. بسیاری از شبکه متروی شهر بسته شد. قطارهایی که قرار بود از سراسر هند برسند در آخرین لحظه لغو شدند تا از تجمع معترضان به پایتخت جلوگیری شود.

نیروهای امنیتی هزاران معترض و ده ها روزنامه نگار را بازداشت کردند. شبه نظامیان جناح راست تظاهرکنندگان را بدون هیچ مانعی توسط پلیس تهدید کردند. رهبران سوسک که صبح آن روز از بمبئی پرواز کرده بودند، در هواپیمای خود دستگیر شدند. دهلی مرکزی شبکه ای نظامی شده از سنگرها و مجریان مسلح بود.

عشرت انصاری، یک معلم مدرسه 49 ساله، دو مایل از خانه خود تا سنگرهای نزدیک جانتر منتار را پیاده طی کرده بود. او در اتوبوس پلیس بازداشت شده بود و در آنجا دید که یک خبرنگار مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود و چنان آشفته بود که استفراغ کرد. او مطمئن بود که اقدامات سنگین، نشانه‌ای از ترس فزاینده رژیم است. او به من گفت: "آنها حق رای ما را می گیرند." "وقتی ما شما را با رای خود انتخاب کردیم، چگونه می توانید ما را لغو کنید؟"

دولتی که زمانی به توانایی خود در تعیین شرایط گفتگوی عمومی اطمینان داشت، به قرنطینه و سرکوب متوسل شد. مطمئنا این اعتراف به شکست ماشین تبلیغاتی سهمگین راست هندو در هدایت روایت بود.

اعتراضات تسلیم نشده است. راهپیمایی در 12 اکتبر از مرکز تجاری دهلی نو تا دادگاه عالی در یک مایلی یکی از بزرگترین تظاهراتی بود که شهر تا به حال به خود دیده است. راهول گاندی، رهبر اپوزیسیون هند، آن را اعلام کرد و از شهروندان عادی خواست تا مشارکت کنند. این ده‌ها هزار نفر نشان می‌دهد که سرکوب در دو روز گذشته هیچ چیزی را به نفع دولت حل نکرده است - برعکس، براندازی آشکار سنت دموکراتیک هند بر کسانی که مصمم به مقاومت در برابر آن هستند تأثیر مثبتی داشته است.

هفته قبل، گاندی بیش از 300 نماینده پارلمان را در راهپیمایی به سمت دفتر کمیسیون انتخابات رهبری کرده بود. در آن زمان او توسط پلیس متوقف شد. حالا، یک هفته بعد، او جمعیت عظیمی را به سمت دادگاه عالی رهبری می کرد. این دو نهاد قانون اساسی زمانی به شدت خودمختار بودند. در زمان مودی، آنها خدمتگزار شده اند. چالش‌های مربوط به بازنگری فهرست رأی‌دهندگان در اوایل سال جاری در دادگاه عالی مطرح شد و دادگاه علی‌رغم شواهد قوی مبنی بر عدم حق رای، از کمیسیون انتخابات حمایت کرد.

به عنوان مثال، در انتخابات بنگال غربی، BJP مودی کرسی های زیادی را با اختلاف کمتر از تعداد رای دهندگان حذف شده به دست آورد.

[ بخوانید: فروتنی نارندرا مودی ]

هنگامی که راهپیمایی به دادگاه عالی نزدیک شد، من تقریبا 20 فوت دورتر از یک کامیون روباز با رنگ‌های پرچم هند ایستادم، جایی که گاندی توسط رهبران احزاب مخالف و جامعه مدنی احاطه شده بود. این ائتلاف ائتلاف متنوع و چتری را به یاد آورد که نخست وزیر ایندیرا گاندی را پس از وضعیت اضطراری، دوره قبلی هند تحت حاکمیت استبدادی در دهه 1970 شکست داده بود.

ساراسواتی شارما، یک خانه‌دار 60 ساله، این سفر 90 دقیقه‌ای را از شهر مجاور گوروگرام انجام داده بود. نام او اخیرا پس از نقل مکان از دهلی، جایی که ده ها سال در رای دهندگان ثبت نام شده بود، از فهرست رای دهندگان حذف شده بود.

این تجدید نظر نام نه تنها مسلمانان، بلکه انواع دیگر جمعیت های ناخوشایند را حذف کرد: ساکنان محله های مرتبط با مخالفان، اعضای گروه های کم درآمدی که حامیان قابل اعتماد حزب مودی به حساب نمی آمدند. هر جزئیات کوچک و به ظاهر بی‌اهمیت - یک اشتباه املایی، داشتن تعداد بسیار مشکوک بچه - می‌تواند برای زیر سؤال بردن اعتبار رأی‌دهندگان و حذف آنها از فهرست استفاده شود.

شارما با ابراز تاسف از از دست دادن مشروعیت دادگاه عالی و کمیسیون انتخابات گفت: «ما هرگز چنین وضعیت مخربی را ندیده ایم. شعارهایی که کومار را به عنوان یک خائن محکوم می‌کردند در پس‌زمینه به صدا درآمد و شارما به من گفت که راهپیمایی اولین باری بود که او احساس می‌کرد مجبور به حضور در تظاهرات در سال‌های مودی شده است. "این مانند یک مبارزه آزادی است."