چرا هوش مصنوعی می تواند مکان های بیشتری مانند یانگستون، اوهایو ایجاد کند؟

یک خانه خالی در 7 فوریه 2012 در یانگستون، اوهایو. -بنجامین لوی-گتی ایماژ

داستان یانگستون، اوهایو، اغلب به عنوان داستانی در مورد گذشته دیده می شود. اما زمان آن رسیده است که به شهر کمربند زنگ به عنوان هشداری در مورد آینده نگاه کنیم.

همانطور که انقلاب هوش مصنوعی در حال گسترش است، بحث در مورد تأثیر آن بر اقتصاد آمریکا اغلب به این باور بستگی دارد که اگر این فناوری بیش از آن که از بین می برد شغل ایجاد کند، موفقیت آمیز خواهد بود. اما سوال مهمتر اغلب نادیده گرفته می شود: چه کسی هزینه های انقلاب هوش مصنوعی را متقبل می شود؟

یانگستاون نمادی است برای اتفاقاتی که ممکن است بیفتد وقتی که آمریکا بیکار بماند زیرا نیروهای بازار تحول اقتصادی ناگهانی را بر جوامع تحمیل می کنند. و Youngstown بعدی ممکن است در حال شکل گیری باشد. ممکن است به یک کارخانه فولاد بستگی نداشته باشد، اما به تمرکز مشاغلی که به طور فزاینده ای در برابر هوش مصنوعی آسیب پذیر هستند. از هانتسویل، تگزاس، تا کالج ایالتی، پنسیلوانیا، صنایع متفاوت خواهند بود، اما خطر آشناست: مشاغل سریع‌تر از آن چیزی که جامعه اطراف آن‌ها را می‌توانست تغییر دهد یا حذف کرد.

برای یک دهه، ما یک دوره مدرسه کسب و کار کلمبیا به نام پل زدن بر شکاف‌های آمریکایی را تدریس کرده‌ایم. این کلاس شامل یک بازدید چهار روزه از یانگستون، اوهایو است تا به دانش‌آموزان کمک کند تا بفهمند که آمارهای اقتصادی ملی اغلب نمی‌توانند به دست آورند: چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک اقتصاد پررونق جامعه را پشت سر بگذارد.

اکثر آمریکایی ها طرح کلی داستان چند دهه یانگستون را می دانند. زمانی که مرکز پرافتخار و پررونق فولادسازی آمریکا بود، بنیان اقتصادی آن به دلیل تغییرات در تولید فولاد و رقابت خارجی بسیاری از صنعت شهر را غیررقابتی کرد.

در «دوشنبه سیاه» در سال 1977، Youngstown Sheet & Tube تعطیلی Campbell Works خود را اعلام کرد و هزاران شغل را یک شبه حذف کرد. ده ها هزار نفر دیگر در سال های بعد ناپدید شدند. جمعیت یانگستون که در آن زمان بیش از 120000 نفر بود، از آن زمان به کمتر از 60000 نفر کاهش یافته است.

در حالی که این تغییر به کارگران در یانگستون صدمه زد، بسیاری دیگر از آنها سود بردند. از منظر اقتصاد ملی، پیشرفت فناوری و رقابت جهانی مزایای قابل توجهی را به همراه داشت. با کاهش قیمت فولاد، خودروسازان آمریکایی و سایر واردکنندگان فولاد سودآورتر شدند و کارگران بیشتری استخدام کردند. مصرف کنندگان قیمت های کمتری پرداخت کردند. و صنایع و اشتغال جدید در سایر جوامع آمریکایی پدیدار شد.

در آن زمان، بسیاری از اقتصاددانان این دستاوردها را برای کشور برجسته کردند. آنها اشتباه نمی کردند. اما آنها تا حد زیادی چیزی به همان اندازه مهم را از دست دادند: هزینه ها در سراسر آمریکا پخش نشد. آنها در میان کارگران، خانواده ها و جوامع خاص متمرکز بودند.

در طول دهه گذشته، دانشجویان ما با کارگران سابق فولاد، کارآفرینان، مربیان، رهبران غیرانتفاعی، روحانیون، روزنامه‌نگاران، روسای اتحادیه‌ها و مقامات محلی در یانگستون ملاقات کرده‌اند. آنها دیده اند که وقتی یک صنعت مسلط در یک جامعه ناپدید می شود، آنچه از دست می رود بسیار فراتر از چک حقوق است.

مشاغل ناپدید می شوند، اما درآمدهای مالیاتی، مشاغل محلی و اعتماد به آینده نیز ناپدید می شوند. محله ها می توانند توسط جرم و جنایت و مواد مخدر ویران شوند. جوانان معمولا ترک می کنند. کسانی که باقی می مانند نه تنها شغل خود را از دست می دهند بلکه هویت و هدف خود را نیز از دست می دهند. بی اعتمادی نسبت به مؤسسات سیاسی، اقتصادی و آموزشی که به نظر می رسد قادر به کمک نیستند یا تمایلی به کمک ندارند، افزایش می یابد. نتیجه: پیوندهای اجتماعی و اجتماعی کاهش می یابد.

هوش مصنوعی نوید یک جهش اقتصادی دیگر در افزایش بهره وری و کاهش هزینه ها را می دهد. از آنجایی که هوش مصنوعی اشتغال در خدمات مشتری، حسابداری، نرم افزار، پشتیبانی قانونی، پردازش بیمه و سایر زمینه ها را تغییر می دهد، پیامدهای آن به طور نامتناسبی در جوامعی که اشتغال در آن مشاغل متمرکز است، احساس می شود.

یک گزارش بروکینگز نشان می‌دهد که «تمرکز کارگران آسیب‌پذیر و آسیب‌پذیر در مناطق کوچک‌تر مترو» مانند لارامی، وایومینگ، هانتسویل، تگزاس و استیل‌واتر، اوکلاهاما، بیشتر است. بانک فدرال رزرو فیلادلفیا، منطقه شهری ترنتون-پرینستون نیوجرسی و کالج ایالتی، پنسیلوانیا را به عنوان بسیار در معرض خطر شناسایی می کند. نقشه کار هوش مصنوعی MIT صدها شهر را با "معرض اقتصادی" از تالاهاسی، فلوریدا، تا بولدر، کلرادو شناسایی می کند.

همچنین می توان انتظار ظهور صنایع جدید را داشت. مشاغل مختلف در جاهای دیگر ایجاد خواهد شد. پیش بینی ما: میانگین آمار اشتغال ملی خوب خواهد بود.

اما تاریخ نشان می دهد که فرصت های جدید لزوما به کارگران و جوامعی که شغل خود را از دست می دهند، نمی رسد. اگر مشاغل به مکان های جدید منتقل شوند، برخی از افراد ممکن است نتوانند با آنها نقل مکان کنند - آنها وام مسکن، والدین سالخورده، فرزندان در مدرسه، شبکه های اجتماعی و هویت ریشه دارند. و بسیاری از کارگران در طول دهه ها مهارت هایی را توسعه داده اند که به راحتی قابل انتقال نیستند. بازارهای کار سریعتر از جوامع تنظیم می شوند.

زمان آن فرا رسیده است که اقتصاددانان، رهبران کسب و کار و مقامات منتخب این سوال را آغاز کنند که آیا کارگران و جوامعی که توسط هوش مصنوعی مختل شده اند، مسیرهای واقع بینانه ای برای اشتغال پرسود و حمایت لازم برای عبور از این گذار خواهند داشت یا خیر.

Youngstown، در تلاش برای پیشرفت، می تواند راهنمایی هایی را برای جوامعی که با اختلال هوش مصنوعی مواجه هستند، ارائه دهد.

شهر امروز صرفا نماد زوال نیست. کارآفرینانی را در ابتکار کسب‌وکار استارت‌آپ یانگ‌ستون مشاهده کرده‌ایم که کسب‌وکارهای جدیدی را راه‌اندازی می‌کنند، دانشگاه ایالتی یانگ‌تاون خطوط لوله نیروی کار برای صنایع نوظهور می‌سازد، سازمان‌های غیرانتفاعی مانند شرکت توسعه محله یانگ‌استاون، محله‌ها را بازسازی می‌کنند، و Flying High زندگی‌ها را بازسازی می‌کنند، و رهبران مدنی سرمایه‌گذاری جدیدی را برای دگرگونی انبوه شهر GM جذب می‌کنند. پیشرفت واقعی بوده است، اگر ناهموار. اولین درس Youngstown این نیست که جوامع نمی توانند بهبود یابند.

این است که بهبود به ندرت از طریق نیروهای بازار اتفاق می افتد. برای بهبود جوامع، نهادها باید با یکدیگر همکاری کنند. پس از چندین دهه، یانگستون با همکاری پایدار بین تجارت، دولت، موسسات آموزشی، سازمان‌های غیرانتفاعی و رهبران محلی به جلو حرکت می‌کند. هر کدام نقش متفاوتی دارند. کسب و کارها سرمایه گذاری می کنند و فرصت ایجاد می کنند. دولت ها زیرساخت ها را ایجاد می کنند و بودجه توسعه می دهند. مؤسسات آموزشی کارگران آینده را برای صنایع جدید آماده می‌کنند و سازمان‌های اجتماعی محله‌های آسیب‌دیده را بازسازی می‌کنند و حمایت حیاتی ارائه می‌کنند.

درس دوم این است که بهبودی یک تلاش جمعی است، نه کار هیچ نهادی.

در نهایت، بهبودی زمان می برد، بنابراین نمی توان انتظاری برای احیای کوتاه مدت جادویی داشت. این شاید مهم‌ترین درسی باشد که یانگستون ارائه می‌دهد زیرا هوش مصنوعی اقتصاد آمریکا را تغییر می‌دهد. هدف نباید کند کردن پیشرفت تکنولوژی باشد. آمریکا همیشه با پذیرش نوآوری پیشرفت کرده است. هدف باید اطمینان از این باشد که دستاوردهای هوش مصنوعی به سمت حمایت از مشاغل، دولت‌ها، سازمان‌های آموزشی و غیرانتفاعی می‌رود که باید برای بازسازی جوامعی که هزینه‌های آن را متقبل می‌شوند، با یکدیگر همکاری کنند.

یانگستون بعدی لازم نیست اتفاق بیفتد. اجتناب از آن مستلزم پرسیدن یک سوال بهتر در حال حاضر، قبل از اینکه هوش مصنوعی اقتصاد را متحول کند. نه صرفا اینکه آیا آمریکا سود خواهد برد، بلکه آیا جوامعی که توسط این پیشرفت مختل شده اند، فرصت مشارکت در آن را خواهند داشت یا خیر.