چرا واشنگتن نباید یاد بگیرد که با سربازان در خیابان هایش زندگی کند | نظر

در اوج استقرار تابستان امسال، بیش از 4000 سرباز گارد ملی از بیش از 15 ایالت به واشنگتن دی سی - خانه من - اعزام شدند. هزاران نفر امروز در اینجا هستند، حتی اگر شرایط اضطراری وجود نداشته باشد که نیاز به حضور آنها باشد.

در هفته‌های اخیر، آرکانزاس و میشیگان نیروهای خود را خارج کرده‌اند و به سایر ایالت‌هایی پیوسته‌اند که به مشارکت خود در وضعیت اضطراری ساخته شده توسط رئیس‌جمهور دونالد ترامپ پایان داده‌اند. فرمانداران این اختیار را دارند که درخواست اعزام نیروهای گارد ملی خود به دی سی را رد کنند و تعداد فزاینده ای این کار را انجام داده اند.

من خوشحالم که آن نیروها را می بینم که به خانه می روند. اما خروج آنها واشینگتنی ها را با یک سوال واضح مواجه می کند: چرا این همه هنوز اینجا هستند؟

هزینه ها فقط مالی نیست اعضای گارد ملی نیز مشاغل غیرنظامی دارند. برخی دانشجو هستند و برخی دیگر بسته به آنها خانواده و جوامعی دارند.

این برای من مهم است زیرا اعتراض من به افرادی نیست که لباس فرم می پوشند. اعضای گارد ملی نقش های مهمی را برای جوامع در سراسر کشور، به ویژه در هنگام بلایای طبیعی و سایر موارد اضطراری بزرگ، ایفا می کنند. آنها سزاوار قدردانی ما برای این خدمات هستند. این بخشی از چیزی است که این استقرار را بسیار ناامیدکننده می کند: آنها بدون نیاز به پایتخت کشور ما مستقر می شوند، جایی که اضطراری نیاز به پاسخ نظامی وجود ندارد.

با این حال، چیزی که من را بیشتر نگران می‌کند، محاسبه سخت‌تر است. این احتمال وجود دارد که ما به سادگی به نیروهایی که در محله های ما گشت زنی می کنند عادت کنیم.

هرچه سربازان طولانی‌تر در دی سی بدون یک وضعیت اضطراری فوری گشت‌زنی کنند، دیگر نمی‌توان متوجه خارق‌العاده بودن آن شد. پرسنل نظامی مستقر در محله های غیرنظامی شروع به ترکیب با مناظر می کنند. چیزی که باید استثنایی باشد شروع به احساس روتین می کند.

ما نباید به این عادت کنیم. سربازان نباید در جوامع آمریکایی گشت زنی کنند.

برای آن دسته از ما که در واشنگتن زندگی می کنیم، استقرار نیز چیز عمیق تری را منعکس می کند. بدون دولت، ما در حال حاضر فاقد همان حقوق و آزادی های دموکراتیک ساکنان هر ایالت هستیم. کنگره این قدرت را دارد که قوانین محلی ما را باطل کند و دیکته کند که چگونه دلارهای مالیاتی افزایش یافته محلی خود را خرج کنیم.

این نابرابری دموکراتیک یکی از دلایلی است که چرا آنچه در اینجا اتفاق می افتد فراتر از این استقرار خاص اهمیت دارد. دی سی مدتهاست که در برابر مداخله فدرال آسیب پذیر بوده است زیرا مردمی که در اینجا زندگی می کنند قدرت سیاسی مشابهی با سایر آمریکایی ها ندارند. آنچه که دولت فدرال مجاز است در واشنگتن دی سی عادی کند، می تواند به الگویی برای سوء استفاده گسترده تر از قدرت در جاهای دیگر تبدیل شود.

بنابراین، دفاع از دی سی بیش از دفاع از ماست که اتفاقا در داخل مرزهای منطقه زندگی می کنیم. اگر استفاده فوق‌العاده از قدرت فدرال در اینجا عادی شود، آمریکایی‌ها در جاهای دیگر نباید تصور کنند که همیشه در اینجا باقی خواهد ماند. ما قبلا این را دیده‌ایم - برای مثال، قبل از اینکه اداره مهاجرت و گمرک (ICE) به خیابان‌های شیکاگو سرازیر شود، دولت ICE و سایر مأموران فدرال را به منطقه فرستاد.

عقب‌نشینی‌های اخیر باید آغاز پایان این استقرار باشد، نه فرصتی برای حفظ حضور نظامی کوچک‌تر برای سال‌ها. ACLU-D.C، همراه با ACLU National و هر وابسته به ACLU در سراسر کشور، از تمامی نیروهای گارد ملی خواسته است تا پایتخت کشور ما را ترک کنند.

این مشکل فوری را برطرف می کند. با این حال، نابرابری دموکراتیک را که در وهله اول به امکان پذیر شدن این امر کمک کرد، برطرف نمی کند. ساکنان دی سی مستحق همان حقوق دموکراتیک ساکنان هر ایالت هستند، از جمله کنترل معنادار بر تصمیماتی که زندگی ما را شکل می دهد و توانایی پاسخگو نگه داشتن کسانی که بر ما اعمال قدرت می کنند. در نهایت، دی سی نیاز به دولت دارد، بنابراین کسانی از ما که این منطقه را خانه می نامیم، از قدرت دموکراتیک لازم برای جلوگیری از تکرار سوء استفاده هایی مانند این برخورداریم.

اغلب از واشنگتن به عنوان نماد کشور صحبت می شود: مقر دولت ملی ما و مکانی برای تجسم آرمان های آمریکایی آزادی و دموکراسی.

برای من، واشنگتن دی سی، خانه من است. دوستان، همسایگان و عزیزان من در اینجا زندگی می کنند.

من مشتاقانه منتظر روزی هستم که بتوانم در محله خود قدم بزنم بدون اینکه نیروهای نظامی مستقر در خیابان هایمان را ببینم. واشنگتنی ها نباید زندگی با حضور نظامی خارق العاده را بیاموزند. بقیه کشور هم نباید یاد بگیرند که یکی را بپذیرند.

مونیکا هاپکینز مدیر اجرایی ACLU ناحیه کلمبیا (ACLU-DC) است. او به‌عنوان مدیر اجرایی، بر تلاش‌های اساسی برنامه‌ای و حمایتی برای دفاع و پیشبرد کار ACLU-DC در مورد حقوق مدنی و آزادی‌های مدنی برای بیش از 700000 نفر از ساکنان منطقه کلمبیا نظارت می‌کند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.