چرا واشنگتن و تهران از کنار هم صحبت می کنند؟
دولت ترامپ و رژیم ایران هر دو میگویند که راهحل دیپلماتیک را برای جنگ ترجیح میدهند، اما به نظر میرسد یک توافق بیش از هر زمان دیگری مبهمتر به نظر میرسد. دلایل اصلی بن بست ممکن است آشتی ناپذیر باشد. چرا مهم است: در 18 ماه گذشته، دو دور شکست خورده مذاکرات منجر به دو جنگ شده است. تفاهم نامه ژوئن در عرض چند روز سقوط کرد و به تشدید مجدد تنش منجر شد. اگر تلاش فعلی برای دستیابی به یک پیشرفت دیپلماتیک…
دولت ترامپ و رژیم ایران هر دو میگویند که راه حل دیپلماتیک را برای جنگ ترجیح میدهند، اما توافق بیش از هر زمان دیگری مبهم به نظر میرسد. دلایل اصلی بن بست ممکن است آشتی ناپذیر باشد. چرا مهم است: در 18 ماه گذشته، دو دور شکست خورده مذاکرات منجر به دو جنگ شده است. تفاهم نامه ژوئن در عرض چند روز سقوط کرد و به تشدید مجدد تنش منجر شد.
اگر تلاشهای کنونی برای دستیابی به یک پیشرفت دیپلماتیک به بنبست ختم شود، احتمال وقوع مجدد درگیری در عرض چند هفته وجود دارد. در اینجا نگاهی به برخی از پویاییهای عمیق بین دو کشور - شخصی، فرهنگی و سیاسی - میاندازیم که تلاشها برای دستیابی به توافق را متوقف کرده است:
ترامپ ADD دارد؛ ایران OCD دارد
یکی از دلایل شکست این است که ایالات متحده و ایران چارچوب زمانی مذاکرات را بسیار متفاوت می بینند. ترامپ به دنبال دستیابی سریع به یک توافق است – وقتی همه چیز به کندی پیش میرود، بیصبر و ناامید میشود. شیوه مذاکره ایرانی کاملا برعکس است. همه آنها به دنبال زمان بازی هستند. «آمریکا در دوران ترامپ یک ابرقدرت با کمبود توجه است که قادر به حفظ یک استراتژی نیست.
کریم سجادپور، تحلیلگر ارشد مؤسسه کارنگی، به آکسیوس گفت: «ایران تحت حکومت جمهوری اسلامی، حکومت دینی وسواسی است که بیش از پیشبرد رفاه مردم خود، بر مقاومت در برابر آمریکا متمرکز شده است. ایران OCD دارد."
به عنوان مثال، ترامپ در آوریل 2025 ضرب الاجل 60 روزه را برای مذاکرات تعیین کرد - یک جدول زمانی بسیار کوتاه و غیر واقعی. از سوی دیگر، ایرانیها مذاکرات را فرآیندی طولانیتر میدانستند و ضربالاجل را به اندازه کافی جدی نمیگرفتند. آنها فکر نمی کردند ترامپ وقتی گفت 60 روز منظورش این بوده است.
مذاکرات در فوریه سال جاری حتی کوتاهتر بود - حدود سه هفته. شانس دستیابی به یک معامله سریع نزدیک به صفر بود. یک توافق بزرگ در مقابل یک آتش بس محدود
ترامپ عاشق یک نمایش پرشور تئاتر سیاسی است که در آن به عنوان بازیگر اصلی انتخاب شده است. او توافقی میراثبخشی را پیشبینی میکند که رابطه بین ایالات متحده و ایران را بازتعریف میکند و خاورمیانه را تغییر میدهد. ایرانیها یک معامله محدود و معاملهای را ترجیح میدهند که به طور غیرمستقیم - یا با کمترین نمای عمومی ممکن مذاکره شود. آنها هر توافقی را بهعنوان یک آتشبس بهجای توافق صلح میبینند.
سجادپور گفت: "ترامپ و مذاکره کنندگانش به معامله گر بودن افتخار می کنند. در فرهنگ سیاسی ایران، واژه سازشکار - سازشکار - عملا یک توهین است."
وی افزود: رهبران ایران هرگز حاضر به دیدار مستقیم با ترامپ نبودند و اگر تمایل به این کار داشتند، فکر میکنم نتیجه وقایع میتوانست بسیار متفاوت باشد، ترامپ میخواهد مناقشه را حل کند؛ کل هویت جمهوری اسلامی بر تداوم رویارویی با آمریکا استوار است. موضوع بی اعتمادی
مانع اساسی در مذاکرات، بی اعتمادی است. ایرانی ها مدعی هستند که ترامپ در میانه مذاکرات زمانی که به آنها حمله کرد دو بار آنها را فریب داد.
بسیاری در داخل رژیم ایران فکر می کنند که هرگونه مذاکره با ایالات متحده فقط یک حقه برای پنهان کردن آمادگی برای یک حمله غافلگیرانه است.
طرف آمریکایی پاسخ می دهد که این ایران بود که با نقض یادداشت تفاهم ژوئن 2026، با حمله به کشتی ها در تنگه هرمز چند روز پس از امضای توافق، فریب خورد.
مقامات آمریکایی می گویند که نمی توانند روی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی یا دیگر عناصر رادیکال در داخل رژیم برای پایبندی به هر توافقی که با اعضای عملگراتر رژیم مذاکره می کنند، حساب کنند. فشار داخلی
مذاکرات برای هر دو طرف یک موضوع سیاسی داخلی پرخطر است. تیم مذاکرهکننده ایران و سایرین در داخل رژیم که از توافق حمایت میکنند، در داخل کشور تحت حملات مداوم قرار گرفتهاند. آنها را وادار به اتخاذ موضع سخت تری در مذاکرات کرده است.
ترامپ و مذاکرهکنندگانش از سمت راست فشار میآورند تا توافقی را قطع نکنند - و چپها به دلیل پذیرش احتمالی توافقی که یا به وضعیت قبل از جنگ بازگرداند یا شبیه توافق هستهای پرزیدنت اوباما در سال 2015 است، مورد تمسخر قرار میگیرند.
این نوع انتقاد باعث شد ترامپ از مواضع معتدل تری که چندین بار در 18 ماه گذشته از جمله اوایل این هفته اتخاذ کرده بود، عقب نشینی کند. چه باید تماشا کرد: استیو ویتکاف و جرد کوشنر و جارد کوشنر و معاون رئیس جمهور ونس، فرستادگان کاخ سفید هنوز فکر می کنند که دیپلماسی ارزش پیگیری دارد. اما ترامپ بسیار بدبین تر به نظر می رسد. او در مصاحبه ای با مجله تایم که روز پنجشنبه منتشر شد، گفت آنچه ایران آماده انجام آن است برای او «به اندازه کافی خوب نیست».
وی با تاکید بر اینکه در حال بررسی از سرگیری عملیاتهای رزمی بزرگ پس از میاندوره است، گفت: «با ایران، فکر نمیکنم هرگز بتوانی صلح داشته باشی».
مسعود پزشکیان رئیس جمهور ایران روز پنجشنبه از مذاکرات با آمریکا دفاع کرد.
وی با اشاره به تفاهم نامه ژوئن گفت: ما هرگز از گفت وگو فرار نکرده ایم و نخواهیم شد، هرچند آمریکا سه بار کشور ما را با وجود امضای توافق هدف قرار داد. ایالات متحده باید این ایده را که ما را از طریق ترور به زانو در می آورد، از بین ببرد.»
اما دیگر مقامات ایرانی، به ویژه در داخل سپاه، مذاکره را بی فایده می دانند و تنها راه پایان دادن به جنگ تحمیل هزینه های بیشتر در میدان جنگ است. محمد آیت اللهی تبار، دانشیار امور بین الملل در دانشکده دولتی و خدمات عمومی بوش دانشگاه تگزاس A&M، در مقاله جدید فارن افرز می نویسد: «ایران استراتژی ای را در قبال ایالات متحده اتخاذ می کند که با تشدید و تهاجم مستمر تعریف شده است». [رژیم] در مورد آنچه که می خواهد - برکناری تمام ایالات متحده - واضح است.
نیروهای منطقه - و آماده است تا برای به دست آوردن آن به طور نامحدود در شرایط جنگ باقی بماند."
متن اصلی (انگلیسی)
Why Washington and Tehran keep talking past each other
The Trump administration and the Iranian regime both say they prefer a diplomatic solution to the war, but a deal looks more elusive than ever. The root causes of the impasse may be irreconcilable. Why it matters: In the last 18 months, two failed rounds of negotiations have led to two wars. The June MOU collapsed within days and led to renewed escalation. If the current effort to reach a diplomatic breakthrough…