چرا کره جنوبی فضای کمی برای اعزام نیرو به هرمز دارد؟

ماه گذشته، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در سایت Truth Social پست کرد که «من اخیرا از رئیس‌جمهور کره جنوبی پرسیدم که آیا می‌خواهند در خلع سلاح هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران به ما بپیوندند، و آنها گفتند: «نه متشکرم!» او از ماه مارس علنا خواستار مشارکت سئول در جنگ آمریکا با ایران شده است و در این پست به صراحت نارضایتی خود را از کره جنوبی ابراز کرده است. ترامپ همچنین پیامدهایی را نیز به همراه داشت: در همان پست از کاهش سالانه کره جنوبی-آمریکا خبر داد.

مانورهای نظامی مشترک و ابراز تمایل شدید با کیم جونگ اون رهبر کره شمالی. ترامپ به فشار بر سئول در مورد مناقشه ایران ادامه داده است. بر اساس گزارش‌ها، دولت کره جنوبی در حال بررسی گزینه‌های مختلف نظامی و غیرنظامی از جمله استقرار تجهیزات نظامی در هرمز است. حتی یک تیم بازرسی دولتی برای ارزیابی شرایط امنیتی و عملیاتی برای استقرار احتمالی به امارات متحده عربی فرستاده شد. با این حال، لی جائه میونگ، رئیس‌جمهور کره‌جنوبی به وضوح بر دامنه دخالت نظامی کره جنوبی خط‌مشی کشید.

در یک کنفرانس مطبوعاتی در 18 سپتامبر، لی اعلام کرد که «هیچ اعزامی که درگیر جنگ باشد یا در آن مداخله کند وجود نخواهد داشت»، اما او افزود که کره جنوبی باید «حداقل اقداماتی را برای حفاظت از کشتی‌های تجاری، مسیرهای حمل و نقل نفت خام، و جان و ایمنی شهروندانش، همانطور که سایر کشورها انجام می‌دهند، انجام دهد». سئول قبلا نیروهای خود را برای پشتیبانی از عملیات نظامی ایالات متحده در خاورمیانه اعزام کرده بود. در سال 2003، سئول اعلام کرد که از جنگ واشنگتن در عراق حمایت می کند و واحدهای مهندسی و پزشکی را اعزام می کند. بر یک ایالات متحده

درخواست برای نیروهای اضافی، و پس از تصویب مجلس ملی، رئیس جمهور وقت، رو موه یون، نیروهای بیشتری را به منظور تقویت کره جنوبی و ایالات متحده فرستاد. اتحاد در زمانی که سئول به دنبال همکاری واشنگتن در موضوع هسته ای کره شمالی بود. با وجود مخالفت های شدید داخلی، بین سال های 2003 و 2008، تقریبا 4000 سرباز کره جنوبی برای امنیت، بازسازی، پشتیبانی پزشکی و سایر مأموریت های غیر جنگی به عراق اعزام شدند. در حال حاضر، سئول بار دیگر به ترامپ نیاز دارد تا نقش «صلح‌ساز» را در از سرگیری مذاکرات با کره شمالی و پرداختن به پیون ایفا کند.

برنامه هسته ای گیانگ با این حال، لی فضای بسیار کمتری نسبت به روه در سال 2003 برای استفاده از استقرار نیروهای خارجی به عنوان ابزاری برای تقویت همکاری با واشنگتن دارد. شرایط کنونی بین المللی و داخلی هر دو چنین استقراری را برای لی دشوار می کند. اول، در مقایسه با جنگ عراق، رویارویی کنونی با ایران بر چارچوب قانونی کمتر توسعه یافته و کمتر نهادینه شده استوار است. قبل از جنگ عراق در سال 2003، کنگره ایالات متحده آمریکا رای H.J. 114، به جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور وقت آمریکا اجازه استفاده از نیروی نظامی علیه عراق را در سال 2002 داد.

شورای امنیت سازمان ملل سپس قطعنامه 1441 را به تصویب رساند که به دولت صدام حسین "فرصت نهایی برای پایبندی به تعهدات خلع سلاح خود در خصوص سلاح های کشتار جمعی عراق" داد، اگرچه این که آیا این قطعنامه اجازه استفاده از زور را می دهد، هنوز به شدت مورد بحث است. پس از فروپاشی رژیم عراق، شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه های 1511 و 1546 را برای حمایت از انتقال سیاسی صلح عراق به تصویب رساند.

در مقابل این چارچوب داخلی و بین‌المللی گسترده‌تر، «ائتلاف تمایل» به رهبری ایالات متحده متشکل از 49 کشور، با کمک‌های نظامی و غیرنظامی متفاوت از جنگ حمایت کرد. در جنگ کنونی نه کنگره آمریکا و نه شورای امنیت سازمان ملل اجازه استفاده از زور علیه ایران را نداده اند. علاوه بر این، به جز اسرائیل، سایر متحدان ایالات متحده از پیوستن مستقیم به جنگ خودداری کرده اند.

ناتو رسما "هر گونه اقدام نظامی دسته جمعی طبق ماده 5" را رد کرد. بریتانیا و فرانسه در حال آماده شدن برای رهبری "یک مأموریت نظامی چند ملیتی مستقل و کاملا دفاعی" برای آزادی کشتیرانی از طریق تنگه هرمز هستند. در طول جنگ عراق، حدود سه هفته طول کشید تا عملا حکومت صدام حسین سرنگون شود. امروز، دولت ایران و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تقریبا هفت ماه پس از اسرائیل و آمریکا دست نخورده باقی مانده اند. اعتصابات آغاز شد

برای سئول، این بدان معناست که استقرار نیروهای کره جنوبی هم هزینه های دیپلماتیک بالاتری را برای تهران ایجاد می کند و هم خطرات امنیتی بیشتری را به همراه خواهد داشت. اسماعیل بقایی سخنگوی وزارت امور خارجه ایران برای اطمینان از اینکه سئول از این موضوع آگاه است، اقدامی غیرعادی را انجام داد و هشداری را به زبان کره ای در X منتشر کرد. در این بیانیه آمده است: «هر گونه حضور نظامی یا مشارکت کشور دیگر در عملیات در خلیج فارس و تنگه هرمز تنها می تواند به عنوان حمایت مستقیم از طرف مسئول تجاوز تلقی شود و عواقب جدی در پی خواهد داشت». این پست کره ای زبان به طور گسترده به عنوان یک هشدار درک می شود

در مورد استقرار بالقوه سئول. حضور نظامی کره جنوبی در هرمز می تواند نیروهای این کشور را در معرض تلافی بالقوه ایران قرار دهد. این عوامل خارجی کمتر از زمان جنگ عراق برای استقرار کره جنوبی مفید هستند. اما چیزی که تصمیم لی را دشوارتر می کند، مخالفت داخلی است. دخالت نظامی در جنگ ایران می تواند موقعیت سیاسی او را به خطر بیندازد. در زمان اعزام به عراق، بسیاری از مردم کره جنوبی با تصمیم دولت روه مخالفت کردند.

منتقدان به بند 1 ماده 5 قانون اساسی استناد کردند که می گوید "جمهوری کره باید از همه جنگ های تهاجمی دست بکشد." مخالفت عمومی پس از کشته شدن کیم سونیل غیرنظامی کره جنوبی توسط یک گروه تروریستی تشدید شد که از سئول خواسته بود استقرار نیروهای اضافی را لغو کند. تا ژوئن 2004، 56 درصد از مردم کره جنوبی با این استقرار مخالفت کردند و روه، تنها 16 ماه پس از دوره ریاست جمهوری خود، شاهد کاهش محبوبیت خود به 28.2 درصد بود. لی در حال حاضر با کاهش محبوبیت روبرو شده است که به پایین ترین سطح یعنی 38 درصد رسیده است.

در حال حاضر نارضایتی مردم بیشتر به دلیل مسائل داخلی است. این بدان معناست که لی نمی‌تواند یک تصمیم غیرمحبوب در سیاست خارجی اتخاذ کند – و ایفای نقش فعال در جنگ ایران دقیقا همین خواهد بود. در یک نظرسنجی اخیر، 55 درصد از مردم کره جنوبی با استقرار احتمالی در هرمز مخالف بودند، در حالی که 32 درصد از آن حمایت کردند. آخر هفته گذشته، بیش از 500 گروه مدنی و مذهبی علیه استقرار احتمالی به خیابان ها آمدند. روه در اوایل دهه 2000 از پیامدهای سیاسی استقرار در خاورمیانه متحمل شد.

با توجه به محبوبیت رو به کاهش لی و مخالفت شدید مردم، تصمیم برای استقرار نیروها می تواند هزینه های سیاسی مهم تری را بر دولت لی تحمیل کند، دولت لی که کمی بیش از یک سال از دوره پنج ساله آن می گذرد. با توجه به این مشکلات بین المللی و داخلی، لی برای متقاعد کردن مردم کره جنوبی برای حمایت از استقرار نیروها در هرمز، صرف نظر از اینکه ترامپ چقدر فشار وارد کند، کار سختی خواهد داشت.

سئول و واشنگتن به جای اینکه اجازه دهند جنگ ایران بر این روابط سایه افکنده باشد، باید توجه بیشتری به حوزه هایی داشته باشند که می تواند منافع ملموسی را برای هر دو کشور به همراه داشته باشد. زمان آن فرا رسیده است که بر روی زمینه‌های مهم همکاری از جمله کشتی‌سازی، نیمه‌رساناها و انرژی هسته‌ای تمرکز کنیم، همه مکان‌هایی که منافع ملی کره جنوبی و ایالات متحده در آن تلاقی می‌کنند.