چرا کشف مجدد گونه های منقرض شده در واقع می تواند چیز بدی باشد

ده ها هزار گونه ارکیده وجود دارد که آن را به دومین خانواده گیاهی غنی از گونه های روی زمین تبدیل می کند. تنوع استثنایی آنها تا حدی ناشی از روابط کاملا تکامل یافته با حشرات گرده افشان و قارچ های تقویت کننده ریشه است. هر گونه شرکای مورد علاقه خود را دارد، ویژگی ای که ارکیده ها را به موفقیت سوق داده است، اما این ویژگی آنها را به ویژه در برابر انقراض آسیب پذیر می کند که این روابط مختل شوند.

بنابراین، هنگامی که ارکیده تره فرنگی ظریف و با رایحه لیمو، که از دهه 1930 دیده نشده بود، دوباره در سال 2020 ظاهر شد، دلیلی برای جشن وجود داشت. اکتشافات مجدد اخیر مانند اینها - از گلایدر دم حلقوی گرفته تا مرغ مگس خراش سانتا مارتا - لحظات نادری از شادی در میان از بین رفتن سریع بسیاری از گیاهان و حیوانات در سراسر جهان هستند. در سطح جهان، تعداد گونه‌هایی که در معرض خطر انقراض قرار دارند، از سال 2000 تا کنون بیش از پنج برابر شده است و گونه‌های گیاهی به‌ویژه 500 برابر سریع‌تر از آنچه در تکامل عادی انتظار می‌رود از بین می‌روند.

با این حال، آلیس هامفریس زیست‌شناس تکاملی در دانشگاه استکهلم، سوئد، اکتشافات مجدد را به عنوان یک شادی بی‌نظیر نمی‌داند. همانطور که او در نشست اخیر در باغ گیاه‌شناسی سلطنتی در کیو لندن گفت، کشف مجدد گونه‌ها نیز یک شکست محسوب می‌شود. گونه های منقرض شده بسیار بیشتر از آنچه فکر می کنید دوباره یافت می شوند. در عین حال، مشکلات مربوط به چگونگی و چرایی اعلام انقراض گونه ها نیز ما را به دست کم گرفتن مقیاس انقراض در سراسر جهان سوق می دهد.

نیوساینتیست با هامفریس صحبت کرد که چرا باید از فکر کردن به گونه‌ای که یا منقرض شده‌اند یا نه، دست برداریم، و در عوض رویکردی ظریف‌تر به مسئله‌ای فلسفی داشته باشیم که هزاران سال متفکران را آزار می‌دهد: چگونه غیبت را ثابت می‌کنید؟

پنی سارشت: از شنیدن شما در اوایل امسال به سمپوزیوم "وضعیت گیاهان و قارچ های جهان" تعجب کردم که هر کشف مجدد نوعی شکست است، زیرا به این معنی است که ما مشکلی داریم.

Aelys Humphreys: مردم به شدت به آن پیام واکنش نشان می دهند. من نمی‌خواهم این تصور را ایجاد کنم که کشف مجدد به خودی خود چیز بدی است: آنها به این معنی هستند که گونه‌ای منقرض نشده است، بنابراین تلاش‌های حفاظتی را می‌توان تجدید کرد. اساسا چیز خوبی است.

اما طرف دیگر این است که یک متخصص تصمیم گرفت که یک گونه منقرض شده است و سپس معلوم شد که اینطور نیست. این همچنین می تواند منجر به برداشت نادرست منابع حفاظتی از آن گونه شود. مردم این را خطای رومئو نامیده اند.

آیا این نام از رومئوی شکسپیر گرفته شده است؟

بله. او فکر می کرد که ژولیت مرده است، اما او فقط یک معجون خواب مصرف کرده بود و سپس خود را کشت. این چیزی است که در مورد کشف مجدد جالب است: پیامدهای بالقوه جدی آنها.

بنابراین، نرخ کشف مجدد چقدر است؟

ما دریافتیم که حدود 35 درصد برای گیاهان و 36 درصد برای پستانداران است.

آیلیس هامفریس زیست‌شناس تکاملی می‌گوید انقراض را نباید یک دوتایی ساده در نظر گرفت.

آیا داستان های کشف مجدد مورد علاقه ای دارید؟

یکی Psoralea cataracta، یک گیاه آفریقای جنوبی از خانواده نخود است، که بسیار متمایز و غیر معمول است زیرا دارای دمگل های بسیار بلند است - ساقه ای که به گل منتهی می شود. این گونه تنها یک بار در سال 1804 جمع آوری شده بود. از آن زمان تاکنون هیچ کس آن را ثبت نکرده بود و در سال 2008 منقرض شده بود، اما 12 سال بعد توسط یک گیاه شناس جوان پیدا شد. این فوق العاده است که چیزی می تواند برای مدت طولانی بسیار ضعیف شناخته شود، اما در واقع هنوز وجود دارد.

چرا اینقدر سخت است که با اطمینان بگوییم چیزی وجود ندارد؟

اثبات غیبت بسیار سخت است. این پرسش فلسفی از زمان های قدیم ما را در زمینه های مختلف بسیار نگران کرده است. برای مثال، در پزشکی، فقط به این دلیل که هیچ عارضه جانبی در یک درمان جدید ثبت نشده است، لزوما به این معنی نیست که هیچ عارضه ای وجود ندارد. و قانون هم همینطور است: فقط به این دلیل که هیچ مدرکی دال بر بی گناهی شما وجود ندارد، آیا این بدان معناست که شما بی گناه نیستید؟ فقدان مدرک دلیل بر غیبت نیست.

چگونه متخصصان محیط زیست معمولا تعیین می کنند که آیا یک گونه منقرض شده است؟

این نیاز به بررسی های مکرر در منطقه ای دارد که گونه شناخته شده است - و در حالت ایده آل در زیستگاه های مشابهی که ممکن است به آنجا رفته باشد. این نظرسنجی‌ها باید توسط کارشناسانی انجام شود که می‌دانند به دنبال چه چیزی هستند، در طی چند سال، تا احتمال اینکه یک یا دو بار در پیدا نکردن آن بدشانس نبوده‌اند، کاهش یابد.

ارکیده تره مینیونت که آخرین بار در سال 1933 ثبت شد، در سال 2020 در استرالیا دوباره کشف شد.

وقتی همه این عوامل را در نظر می گیرید، تا حدودی شگفت انگیز است که ما هر چیزی را منقرض شده اعلام می کنیم.

بله. به خصوص از آنجایی که گونه هایی که منقرض شده اند ممکن است برای مدت طولانی قبل از آن بسیار نادر بوده باشند و بسیاری از آنها در مناطق دور افتاده ای هستند که دسترسی به آنها دشوار است. معمولا توسط کارشناسانی انجام می‌شود که احساس می‌کنند صلاحیت دارند چیزی را منقرض شده اعلام کنند، زیرا مدت‌هاست که به همان منطقه بازگشته‌اند و آن‌قدر مطمئن هستند که می‌گویند اگر گونه اینجا بود، من آن را پیدا می‌کردم.

اما بی میلی برای اعلام انقراض گونه ها به دلیل ترس از اشتباه گرفتن وجود دارد و پیامدهای منابع حذف شده و هیچ کس به جستجوی آن ادامه نمی دهد. بنابراین، حتی اگر بسیاری از گونه های منقرض شده بعدا دوباره کشف شدند، ما انقراض را دست کم می گیریم، زیرا گونه های زیادی وجود دارند که مردم فکر می کنند ممکن است منقرض شده باشند، اما قدم نهایی را برای گفتن آن بر نمی دارند.

علاوه بر این، تخمین زده می شود که از هر 4 گیاهی که هنوز به صورت علمی توصیف نشده اند، 3 مورد در معرض خطر انقراض قرار دارند. این نشان دهنده نرخ بسیار بالایی از به اصطلاح "انقراض تاریک" است - گونه هایی که منقرض می شوند بدون اینکه ما حتی در مورد آنها بدانیم.

کاملا. این یک آمار خیره کننده است. همچنین تخمین زده می شود که هر ساله حدود 2000 گونه گیاهی جدید به صورت علمی توصیف می شود. بنابراین، توصیف گونه های جدید به طور مداوم در حال انجام است، و اگر 75 درصد از آنها در زمان توصیف علمی در حال حاضر در معرض خطر انقراض هستند یا خطر انقراض بالایی دارند، واقعا قابل توجه است.

در مطالعه ای دیگر، گیاه شناسان مدت زمانی را تعیین کردند که گونه های تازه به علم جمع آوری شده در هرباریا [کتابخانه های نمونه گیاهی] قبل از اینکه واقعا به عنوان گونه توصیف شوند، قرار دارند. آنها میانگین زمان 24 سال را پیدا کردند.

Lysimachia iniki یک گونه در معرض خطر انقراض است که فقط در جزیره Kauaʻi در هاوایی وجود دارد.

آیا این بدان معناست که احتمال واقعی وجود دارد که برخی از آنها تا زمانی که متوجه شویم گونه های جدیدی هستند منقرض شده اند؟

دقیقا. تا زمانی که شرح داده شد، در حال حاضر منقرض شده است.

برای مقابله با این مسائل، شما طرفدار معرفی یک روش احتمالی تر، کمتر باینری، برای مشاهده انقراض هستید.

روشی که گونه ها به طور سنتی منقرض شده اند در یک سیستم طبقه بندی شده است: "منقرض" یا "منقرض نشده". اما در بیشتر روش‌های علمی [سایر]، ما نوعی تخمین از میزان اطمینان خود داریم.

بنابراین، این روش جایگزین برای ارزیابی انقراض، احتمال انقراض یک گونه را می دهد، که بین 0 تا 1 متغیر است. سپس می توانیم نوعی برش تعیین کنیم که در آن راحت بگوییم منقرض شده است. به عنوان مثال، اگر احتمال 0.9 وجود داشته باشد که یک گونه منقرض شده است، می توانیم کاملا مطمئن باشیم. اما اگر احتمال 0.6 داشته باشیم، ممکن است بگوییم که بر اساس اطلاعاتی که در حال حاضر داریم، مطمئن نیستیم. یک شیب بین قطعا منقرض نشده، قطعا منقرض شده و هر چیزی در این بین وجود دارد.

آیا این رویکرد می تواند به حل مشکل کشف مجدد کمک کند؟

راهی برای خروج از این پارادوکس ارائه می دهد که در آن ما می خواهیم چیزها را دوباره کشف کنیم، اما در حالت ایده آل از ابتدا آنها را منقرض نمی کنیم. با استفاده از این رویکرد، اگر اکتشافات مجددی وجود داشته باشد، به خوبی می‌توان گفت، در واقع، تنها ۷۵ درصد احتمال انقراض آن وجود دارد. از ارسال یک پیام کاملا مشخص که بعدا اشتباه می شود جلوگیری می کند - که می تواند این تصور را ایجاد کند که دانشمندان در حال اغراق در مورد بحران انقراض هستند.

و اگر مقیاس کمی بیشتری برای احتمال انقراض دارید، می‌توانید این را از نظر ریاضی تخمین بزنید و شخص دیگری با شواهد جدید می‌تواند وارد آن شود و دوباره آن را ارزیابی کند. شما این مدل را دارید و شواهد جدید را اضافه می کنید و دوباره مدل را اجرا می کنید. برای مثال، اگر متوجه شوید که پنج سال پیش یک گونه دیگر مشاهده شده است، می‌توانید بپرسید: این موضوع چگونه بر احتمال انقراض گونه تأثیر می‌گذارد؟ مدل به شما می گوید. لازم نیست به متخصصان فردی تکیه کنید که تصمیم می گیرند یک گونه منقرض شده است.

چه نوع اطلاعات دیگری به این مدل ها داده می شود؟

برخی از مدل ها جستجوهای ناموفق را در نظر می گیرند. برخی از مدل ها از اطلاعاتی در مورد اینکه چه مقدار از زیستگاه احتمالی جستجو شده است استفاده می کنند. مواردی مانند قابلیت تشخیص نیز وجود دارد. یافتن و شناسایی این گونه چقدر آسان است؟ آیا چیزهای دیگری در زیستگاه آن وجود دارد که شبیه به هم هستند؟ آیا این یک درخت تنومند است و همیشه آنجاست، یا یک گیاه علفی است که اگر در اواسط زمستان به آنجا بروید، ممکن است قابل تشخیص نباشد؟

متوجه شده‌اید که وقتی ارزیاب‌های خبره از مدل‌ها استفاده می‌کنند، احتمال کمتری وجود دارد که گونه‌های منقرض شده دوباره کشف شوند.

من در سال 2023 با بوم‌شناس دایانا فیشر در دانشگاه کوئینزلند استرالیا، در مورد گونه‌هایی که در فهرست منقرض شده‌اند، نظرسنجی انجام دادم. ما 155 گونه را کشف کردیم که وضعیت انقراض آنها توسط یک مدل انقراض احتمالی ارزیابی شده بود. از این تعداد، تنها 2.5 درصد دوباره کشف شده بود.

این واقعا امیدوار کننده است. اگرچه، این مدل‌های احتمالی تمایل دارند در گونه‌هایی که اخیرا منقرض شده‌اند، که زمان کمتری برای کشف مجدد داشته‌اند، استفاده شوند. بهترین رویکرد ترکیب نظرات متخصص با این مدل ها است. اگر یک متخصص بگوید منقرض شده است، و مدل هم بگوید، پس ما تمام تلاشمان را انجام داده‌ایم.

چگونه یک دیدگاه احتمالی تر از انقراض دیدگاه ما را نسبت به بحران تنوع زیستی به عنوان یک کل تغییر خواهد داد؟

این به ما امکان می دهد تا تخمین های انقراض را در نسبت بسیار بیشتری از همه گونه ها در سطح جهان افزایش دهیم. ارزیابی دستی انقراض تلاش زیادی برای یک گونه می‌طلبد، اما اگر از مدل‌ها استفاده کنیم، می‌توانیم از بررسی‌های گذشته، اطلاعات گیاه‌خواری و مجموعه‌های تاریخ طبیعی نیز استفاده کنیم تا تخمین اولیه‌ای از احتمال انقراض چند گونه داشته باشیم. این همچنین گونه‌هایی را که اخیرا جستجو نشده‌اند علامت‌گذاری می‌کند تا بتوان آنها را به فهرستی که بیشتر مورد نیاز است اضافه کرد و ما بتوانیم آنها را جستجو کنیم.

در نهایت، ما می‌خواهیم برآورد دقیق‌تری از تعداد گونه‌هایی که در حال حاضر منقرض شده‌اند و گونه‌هایی که در حال انقراض هستند انجام دهیم.

هاوایی به دلیل بسیاری از گونه های بومی آن به عنوان پایتخت انقراض گیاهان در جهان شناخته می شود

آیا می‌توانیم از فناوری برای آسان‌تر کردن جستجوی گونه‌های گمشده یا تحت تعقیب استفاده کنیم؟

من داستان پرواز پهپادها در هاوایی را دوست دارم، جایی که اکتشافات مجدد جالب زیادی وجود داشته است. هاوایی این نام تاسف بار "پایتخت انقراض گیاهان جهان" را گرفته است. این تا حدی به این دلیل است که بسیاری از گونه های منحصر به فرد در آنجا هستند که در هیچ جای دیگری وجود ندارند. اگر چیزی فقط در یک صخره شیب دار در یک جزیره اتفاق بیفتد و یک زمین لغزش وجود داشته باشد، تمام است، آنها رفته اند. همچنین، افراد زیادی در آنجا زندگی می‌کنند، فعالیت‌های انسانی زیادی و گونه‌های مهاجم نیز وجود دارد. اما با پرواز پهپادها، تعدادی از گونه ها دوباره کشف شده اند.

فن آوری مدرن می تواند به ما کمک کند چیزهایی را پیدا کنیم که برای کشف دستی بسیار دشوار و زمان بر هستند.

دوست دارید مردم درباره انقراض چه چیزی را بهتر بفهمند؟

من عمدتا در مقیاس جهانی کار کرده ام اما جنبه دیگری نیز وجود دارد و آن انقراض محلی است. برای مثال، گونه‌هایی که در بریتانیا در جنگل‌های محلی در حال انقراض هستند، ممکن است هنوز در سایر نقاط اروپا وجود داشته باشند، بنابراین در فهرست منقرض‌شده‌های جهانی قرار نگرفته‌اند. گونه ها در همه جا در حال انقراض هستند، واقعا نزدیک به خانه، در باغچه های پشتی مردم.