چرا کوسه‌های سرچکشی سر شبیه به چکش دارند؟
چرا تکامل سر یک کوسه را به شکلی کاملاً متفاوت از خویشاوندانش درآورده و شبیه چکش کرده است؟ این شکل عجیب رازهای زیادی در خود پنهان دارد.
چرا تکامل سر یک کوسه را به شکلی کاملاً متفاوت از خویشاوندانش درآورده و شبیه چکش کرده است؟ این شکل عجیب رازهای زیادی در خود پنهان دارد.
کوسه‌های سرچکشی از عجیب‌ترین شکارچیان اقیانوس‌اند. سر پهن و چکش‌مانند آن‌ها نه‌فقط ظاهرشان را از دیگر کوسه‌ها متمایز می‌کند، بلکه جایگاه چشم‌ها، سوراخ‌های بینی و گیرنده‌های حسی را نیز تغییر داده است. اما این ساختار نامتعارف چگونه به وجود آمده و چه مزیتی برای این جانوران دارد؟
اگر از کسی بخواهید یک کوسه را تصور کند، احتمالاً تصویری آشنا در ذهنش شکل می‌گیرد: بدنی دوکی‌شکل، پوزه‌ای نوک‌تیز و باله پشتی مثلثی. اما کوسه‌های سرچکشی این تصویر را به‌هم می‌زنند. سر آن‌ها به دو طرف امتداد پیدا کرده و چشم‌ها و سوراخ‌های بینی در دو انتهای این ساختار پهن قرار گرفته‌اند؛ گویی طبیعت پوزه یک کوسه معمولی را گرفته و از دو طرف کش داده است.
این شکل عجیب فقط ظاهری متفاوت به کوسه‌های سرچکشی نمی‌دهد. ساختار سر آن‌ها می‌تواند بر نحوه دیدن، بوییدن، تشخیص میدان‌های الکتریکی و حتی حرکت و شکارشان تأثیر بگذارد. پژوهشگران برای فهمیدن علت تکامل چنین ساختاری، سال‌هاست رفتار و اندام‌های حسی این کوسه‌ها را بررسی می‌کنند.
دانشمندان تاکنون به چند فرضیه علمی رسیده‌اند که توضیح می‌دهند سر پهن کوسه‌های سرچکشی چه مزیت‌هایی می‌تواند برایشان داشته باشد. بااین‌حال، با وجود پژوهش‌های متعدد هنوز به‌طور قطعی مشخص نیست کدام‌یک از این مزیت‌ها، یا چه ترکیبی از آن‌ها، عامل اصلی تکامل سر چکشی بوده است.
کوسه‌ها گروهی بسیار قدیمی از مهره‌داران‌اند که تاریخ تکاملشان به حدود ۴۰۰ میلیون سال پیش بازمی‌گردد. در مقابل، تبار کوسه‌های سرچکشی بسیار جوان‌تر است. این گروه حدود ۲۰ تا ۲۵ میلیون سال پیش از خویشاوندانی با پوزه نوک‌تیز منشعب شد؛ کوسه‌هایی که از نظر ظاهر به تصویری که معمولاً از یک کوسه در ذهن داریم، شباهت بیشتری دارند.
کوسه‌های سرچکشی حدود ۲۰ تا ۲۵ میلیون سال پیش از خویشاوندانی با پوزه نوک‌تیز منشعب شدند
بنابراین، سر چکشی‌شکل در مقیاس تاریخ تکامل کوسه‌ها پدیده‌ای نسبتاً تازه است. همین موضوع پرسش جالبی مطرح می‌کند: چه فشارهای محیطی باعث شدند گروهی از کوسه‌ها به‌تدریج چنین شکل نامتعارفی پیدا کنند؟
استفان کاجیورا، استاد زیست‌شناسی دانشگاه فلوریدا آتلانتیک و از پژوهشگران شناخته‌شده کوسه‌های سرچکشی می‌گوید برای پاسخ به این پرسش می‌توان چند توضیح احتمالی مطرح کرد. شاید سر پهن به بهبود عملکرد حواس کمک کرده باشد؛ شاید شکار طعمه‌هایی که روی بستر دریا پنهان می‌شوند با آن آسان‌تر شده باشد یا شاید این ساختار به کوسه امکان دهد سریع‌تر و دقیق‌تر تغییر جهت دهد.
اما باید میان دو پرسش تفاوت قائل شد: اینکه سر چکشی امروز چه کارکردهایی دارد و اینکه دقیقاً چرا در مسیر تکامل پدید آمده است. پژوهشگران درباره برخی کارکردهای احتمالی شواهدی در اختیار دارند، اما پاسخ قطعی به پرسش دوم همچنان روشن نیست.
یکی از نخستین توضیح‌ها درباره مزیت سر چکشی به بینایی مربوط می‌شود. چشم‌های کوسه‌های معمولی در دو طرف سر قرار دارند، اما در کوسه‌های سرچکشی چشم‌ها به دو انتهای ساختار پهن سر منتقل شده‌اند. این فاصله بیشتر ممکن است به هر چشم اجازه دهد بخش بزرگ‌تری از محیط را ببیند.
کاجیورا و گروهش برای بررسی این احتمال، میدان دید کوسه‌های سرچکشی را اندازه‌گیری کردند. در این آزمایش، پژوهشگران فعالیت الکتریکی شبکیه را با روشی به نام الکترورتینوگرام ثبت کردند. آن‌ها پس از بیهوش‌کردن کوسه، الکترودی کوچک روی قرنیه قرار دادند و با تاباندن نور از جهت‌های مختلف، پاسخ شبکیه را اندازه گرفتند. به این ترتیب مشخص شد هر چشم تا چه زاویه‌ای قادر به دریافت محرک نوری است.
نتایج آزمایش نشان داد که میدان دید هر چشم در کوسه‌های سرچکشی به‌طور معناداری گسترده‌تر از کوسه‌های پوزه‌تیز مورد مقایسه است. یافته‌ها از این ایده پشتیبانی می‌کند که فاصله زیاد چشم‌ها می‌تواند به پوشش بخش بزرگ‌تری از محیط کمک کند.
اما دید گسترده‌تر بدون هزینه نیست: چشم‌هایی که در دو انتهای سر قرار گرفته‌اند، در نگاه مستقیم به جلو هم‌پوشانی کمتری دارند و در نتیجه ناحیه‌ای کور در جلوی سر ایجاد می‌شود. به بیان ساده، کوسه ممکن است نتواند چیزی را که دقیقاً روبه‌رویش قرار دارد، به‌خوبی ببیند.
میدان دید هر چشم در کوسه‌های سرچکشی به‌طور معناداری گسترده‌تر از کوسه‌های پوزه‌تیز است
کاجیورا می‌گوید کوسه‌های سرچکشی برای جبران این محدودیت، هنگام شنا سرشان را بیش از کوسه‌های معمولی به چپ و راست می‌چرخانند؛ حرکتی که در زیست‌شناسی با اصطلاح « سمت‌گشت » شناخته می‌شود. با این حرکت، ابتدا یک چشم و سپس چشم دیگر بخشی از ناحیه جلویی را می‌بیند و محدوده کور تا حدی پوشش داده می‌شود.
نکته جالب دیگر به هم‌پوشانی میدان دید دو چشم مربوط است. طبق اندازه‌گیری‌های گروه کاجیورا، میدان دید دو چشم در کوسه‌های سرچکشی حدود ۳۰ درجه با یکدیگر هم‌پوشانی دارد؛ درحالی‌که این مقدار در کوسه‌های پوزه‌تیز مورد مقایسه حدود ۱۰ درجه است. هم‌پوشانی بیشتر می‌تواند به درک بهتر فاصله و موقعیت اجسام کمک کند.
بنابراین، سر پهن ممکن است در کنار افزایش میدان دید هر چشم، درک فضایی محیط را نیز بهبود دهد؛ هرچند این مزیت در کنار محدودیت دید مستقیم به جلو قرار می‌گیرد و کوسه برای جبران آن باید سرش را بیشتر حرکت دهد.
حس بویایی برای بسیاری از کوسه‌ها اهمیت زیادی دارد. آن‌ها می‌توانند مواد شیمیایی منتشرشده از بدن جانوران دیگر را در آب تشخیص دهند و از این طریق به منبع بو نزدیک شوند. در کوسه‌های سرچکشی، فاصله زیاد میان دو سوراخ بینی ممکن است به آن‌ها کمک کند جهت منبع بو را دقیق‌تر تشخیص دهند.
برای درک این موضوع، تصور کنید در خیابان بوی نان تازه یا دونات به مشامتان می‌رسد. اگر دو سوراخ بینی شما به هم نزدیک باشند، تشخیص اینکه بو از سمت راست می‌آید یا چپ ممکن است دشوار باشد. اما اگر فاصله آن‌ها بیشتر باشد، تفاوت شدت بویی که هر سوراخ بینی دریافت می‌کند می‌تواند سرنخ بهتری از جهت منبع بو به شما بدهد.
پژوهشگران باور دارند که کوسه‌های سرچکشی ممکن است از سازوکار مشابهی استفاده کنند. اگر غلظت مواد بویایی در یک سمت سر بیشتر از سمت دیگر باشد، کوسه می‌تواند از این تفاوت برای چرخیدن به سوی منبع بو بهره بگیرد.
ساختار اندام بویایی کوسه‌های سرچکشی نیز جالب توجه است. درون این اندام، چین‌ها و صفحات کوچکی به نام لاملا وجود دارند که سطح دریافت مواد شیمیایی را افزایش می‌دهند. سرچکشی‌ها در مقایسه با برخی کوسه‌های پوزه‌تیز هم‌اندازه، لاملاهای بویایی بیشتری دارند.
ترکیب فاصله زیاد سوراخ‌های بینی و تعداد بیشتر لاملا ممکن است به کوسه‌های سرچکشی در تشخیص و مکان‌یابی طعمه کمک کند. بااین‌حال، این توضیح را باید یکی از فرضیه‌های مربوط به مزیت سر پهن دانست، نه علت اثبات‌شده پیدایش آن.
شاید شگفت‌انگیزترین ویژگی حسی کوسه‌های سرچکشی، توانایی آن‌ها در تشخیص میدان‌های الکتریکی ضعیف باشد. البته این توانایی منحصر به سرچکشی‌ها نیست و همه کوسه‌ها و خویشاوندان نزدیکشان، ازجمله سفره‌ماهی‌ها، از گیرنده‌های ویژه‌ای برای شناسایی میدان‌های الکتریکی استفاده می‌کنند.
این گیرنده‌ها « آمپول‌های لورنزینی » نام دارند و به شکل منافذ کوچکی روی سطح سر دیده می‌شوند. آن‌ها به مجراهایی متصل‌اند که به گیرنده‌های الکتریکی درون بافت سر می‌رسند.
ماهی زنده حتی وقتی زیر شن پنهان شده باشد، از طریق فعالیت‌های فیزیولوژیک بدنش میدان الکتریکی بسیار ضعیفی ایجاد می‌کند. جابه‌جایی یون‌ها و خروج آن‌ها از آبشش‌ها و دیگر بخش‌های بدن، اختلاف بار الکتریکی کوچکی در آب به وجود می‌آورد. کوسه‌ها می‌توانند این سیگنال ضعیف را تشخیص دهند و به کمک آن طعمه‌ای را پیدا کنند که نه دیده می‌شود و نه صدای مشخصی تولید می‌کند.
شاید شگفت‌انگیزترین ویژگی حسی کوسه‌های سرچکشی، توانایی آن‌ها در تشخیص میدان‌های الکتریکی ضعیف باشد
کاجیورا برای توضیح نقش سر پهن در این فرایند، آن را به فلزیاب تشبیه می‌کند. فلزیاب با سیم‌پیچی بزرگ‌تر می‌تواند در هر حرکت سطح بیشتری از زمین را بررسی کند. به همین ترتیب، سر پهن کوسه سرچکشی گیرنده‌های الکتریکی را در سطح گسترده‌تری از بدن توزیع می‌کند و به جانور امکان می‌دهد بخش وسیع‌تری از بستر دریا را جست‌وجو کند.
این افزایش سطح به معنی کاهش دقت حسگرها نیست. تراکم گیرنده‌های الکتریکی در هر سانتی‌متر مربع از سر کوسه‌های سرچکشی با کوسه‌های پوزه‌تیز قابل مقایسه است. بنابراین، آن‌ها می‌توانند سطح بزرگ‌تری را بررسی کنند، بی‌آنکه تراکم گیرنده‌ها در سطح سرشان کاهش پیدا کند.
احتمالاً مزیت دیگری هم وجود دارد. گیرنده‌های الکتریکی از طریق مجراهایی به محیط بیرون متصل‌اند و طول این مجراها می‌تواند بر حساسیت آن‌ها تأثیر بگذارد. از آنجایی که سر سرچکشی‌ها پهن است، این مجراها می‌توانند بلندتر باشند و در نتیجه حساسیت گیرنده‌ها به میدان‌های الکتریکی ضعیف افزایش یابد.
این ویژگی برای یافتن طعمه‌هایی که زیر شن یا رسوبات پنهان شده‌اند، اهمیت دارد؛ به‌ویژه برای بچه‌کوسه‌های سرچکشی دالبری که در زیستگاه‌های کم‌عمق و امن موسوم به مهدهای پرورش زندگی می‌کنند. این کوسه‌های جوان هنگام جست‌وجوی ماهی‌ها و سخت‌پوستان مدفون در بستر، سر خود را در امتداد کف دریا حرکت می‌دهند و از گیرنده‌های الکتریکی‌شان کمک می‌گیرند.
در این زمینه، آن‌ها رقیبانی مانند سفره‌ماهی‌ها دارند؛ جانورانی که با بدن پهن خود در امتداد بستر حرکت و طعمه‌های پنهان را پیدا می‌کنند. سر چکشی ممکن است به کوسه‌ها کمک کند چنین جست‌وجویی را با کارایی بالایی انجام دهند.
سر پهن کوسه‌های سرچکشی فقط برای دریافت اطلاعات از محیط به کار نمی‌آید؛ ممکن است در کنترل و مهار طعمه نیز نقش داشته باشد.
یکی از نمونه‌های جالب به کوسه سرچکشی بزرگ مربوط می‌شود؛ بزرگ‌ترین گونه این خانواده که پهنای سرش می‌تواند به حدود یک متر برسد. پژوهشگران و غواصان در چند نوبت مشاهده کرده‌اند که این کوسه هنگام شکار سفره‌ماهی، سر پهن خود را روی بدن طعمه می‌کوبد و آن را به بستر دریا می‌فشارد.
کوسه درحالی‌که سفره‌ماهی را مهار کرده است، باله‌های کناری آن را گاز می‌گیرد تا توان فرار طعمه را کاهش دهد. سر پهن می‌تواند مانند یک گیره بزرگ عمل کند و اجازه ندهد سفره‌ماهی به‌سادگی از زیر پوزه جانور بیرون بلغزد.
اگر کوسه پوزه‌ای باریک و نوک‌تیز داشت، احتمالاً مهارکردن طعمه به این شکل دشوارتر می‌شد؛ زیرا سفره‌ماهی می‌توانست از دو طرف پوزه فرار کند. این مشاهده نشان می‌دهد که سر چکشی ممکن است علاوه بر دریافت حسی، در دستکاری فیزیکی طعمه نیز کاربرد داشته باشد.
البته چنین رفتاری به این معنا نیست که تمام گونه‌های سرچکشی دقیقاً به همین روش شکار می‌کنند. خانواده کوسه‌های سرچکشی گونه‌های متنوعی دارد و رژیم غذایی و شیوه شکار آن‌ها یکسان نیست.
یکی دیگر از فرضیه‌های مطرح‌شده درباره سر چکشی به هیدرودینامیک و مانورپذیری مربوط می‌شود. سر پهن این کوسه‌ها سطح بزرگی را در جلوی بدن ایجاد می‌کند؛ سطحی که هنگام حرکت در آب می‌تواند بر نحوه چرخش و تغییر مسیر جانور اثر بگذارد.
کاجیورا این ساختار را به سطح بالابرنده‌ای تشبیه می‌کند که در بخش جلویی بدن قرار گرفته است. در کوسه‌های معمولی، باله‌های سینه‌ای نقش مهمی در ایجاد نیروی بالابرنده و کنترل حرکت دارند. اما در بسیاری از گونه‌های سرچکشی، این باله‌ها نسبتاً کوچک‌ترند. یکی از توضیح‌های احتمالی این است که سر پهن بخشی از نیروی بالابرنده موردنیاز را تأمین می‌کند و در نتیجه جانور برای حفظ حرکت خود به باله‌های سینه‌ای بزرگ‌تری نیاز ندارد.
یکی دیگر از فرضیه‌های مطرح‌شده درباره سر چکشی به هیدرودینامیک و مانورپذیری مربوط می‌شود
موقعیت این سطح در جلوی بدن ممکن است به تغییر جهت نیز کمک کند. وقتی سر کوسه کمی به یک سمت حرکت می‌کند، نیروی واردشده به این سطح می‌تواند به چرخش بدن کمک کند. در نتیجه، حرکت کوچک سر ممکن است به تغییر مسیر بزرگ‌تری در کل بدن منجر شود.
این ویژگی احتمالاً هنگام تعقیب طعمه‌هایی که در فضای سه‌بعدی آب حرکت می‌کنند، اهمیت دارد. طعمه‌ای مانند ماهی مرکب می‌تواند ناگهان به بالا، پایین یا طرفین حرکت کند و شکارچی برای دنبال‌کردن آن باید سریع مسیرش را تغییر دهد.
بااین‌حال، نقش سر پهن در ایجاد نیروی بالابرنده و مانورپذیری هنوز موضوع بررسی علمی است. پژوهش‌های مدل‌سازی هیدرودینامیکی نشان داده‌اند که شواهد کافی برای تأیید این تصور قدیمی که وظیفه اصلی ساختار چکشی تولید نیروی بالابرنده است، وجود ندارد. بنابراین، نباید این توضیح را به‌عنوان پاسخ قطعی درباره عملکرد سر کوسه‌ها مطرح کرد.
پژوهشگران در مطالعه‌ای در ژوئن ۲۰۲۶ ، مشاهده‌ای کم‌سابقه از رفتار شکار کوسه سرباله‌ای ( Eusphyra blochii ) منتشر کردند. این جانور که جزو گونه‌های به‌شدت در معرض خطر انقراض کوسه‌های سرچکشی است، در نزدیکی جزیره مگنتیک استرالیا با پهپاد زیر نظر گرفته شد.
تصاویر پهپاد نشان دادند که کوسه در حال تعقیب یک ماهی استخوانی است. ماهی چند بار تلاش کرد از دست شکارچی فرار کند، اما کوسه با چرخش‌های سریع و تعقیب مستقیم دوباره خود را به طعمه نزدیک کرد. نکته جالب این بود که وقتی ماهی در راستای عمودی حرکت می‌کرد، کوسه نیز سر پهن خود را به بالا و پایین تنظیم می‌کرد و در نهایت با چند چرخش تند موفق شد طعمه را بگیرد و بخورد.
پژوهشگران رفتار مشاهده‌شده را با این فرضیه سازگار دانستند که ساختار پهن سر کوسه بال‌دار ممکن است به مانورپذیری و تعقیب طعمه‌های چابک کمک کند. اهمیت مشاهده در این است که توالی تعقیب و شکار را از ابتدا تا انتها ثبت کرده است؛ رفتاری که مشاهده مستقیم آن در کوسه‌های سرچکشی چندان رایج نیست.
البته این پژوهش یک مشاهده فرصت‌طلبانه از یک کوسه است و به‌تنهایی نمی‌تواند ثابت کند که سر پهن عامل اصلی چابکی این جانور است. بااین‌حال، نمونه‌ای واقعی و ارزشمند در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهد تا فرضیه‌های مربوط به نقش سر در مانور و شکار را دقیق‌تر بررسی کنند.
پیداکردن سرنخ‌هایی از تاریخ تکامل کوسه‌های سرچکشی آسان نیست. برخلاف جانورانی که اسکلت استخوانی دارند، اسکلت کوسه‌ها عمدتاً از غضروف تشکیل شده است؛ بافتی که به‌خوبی استخوان فسیل نمی‌شود. به همین دلیل، بخش بزرگی از اطلاعات دیرینه‌شناختی درباره کوسه‌ها از دندان‌های آن‌ها به دست می‌آید.
کوسه‌ها در طول زندگی مرتب دندان‌هایشان را جایگزین می‌کنند و دندان‌های قدیمی را از دست می‌دهند. همین ویژگی باعث شده است که تعداد زیادی دندان فسیل‌شده از گونه‌های مختلف در رسوبات باقی بماند. پژوهشگران با بررسی شکل و ویژگی‌های این دندان‌ها می‌توانند درباره گونه‌های گذشته اطلاعات به دست بیاورند.
اما تفسیر این شواهد همیشه ساده نیست. شکل دندان در برخی ماهیان غضروفی می‌تواند با جنسیت، سن و حتی فصل تولیدمثل تغییر کند. کاجیورا برای توضیح این پیچیدگی به سفره‌ماهی‌های آتلانتیک اشاره می‌کند: دندان نرها در فصل جفت‌گیری نوک‌تیزتر می‌شود تا هنگام جفت‌گیری بتوانند بدن ماده را بگیرند؛ اما در خارج از این فصل، دندان‌های جایگزین آن‌ها گردتر و برای خردکردن طعمه مناسب‌تر می‌شوند.
این مثال نشان می‌دهد که تفاوت شکل دندان‌ها همیشه به معنای تفاوت گونه نیست. ممکن است پژوهشگر با دندان‌های دو جنس، دو سن یا دو مرحله متفاوت از چرخه تولیدمثل یک گونه روبه‌رو باشد. بنابراین، بازسازی تاریخ تکامل کوسه‌ها فقط از روی دندان‌های فسیل‌شده به احتیاط زیادی نیاز دارد.
با وجود تمام شواهدی که از مزیت‌های سر پهن کوسه‌های سرچکشی به دست آمده است، یک پرسش اساسی همچنان بی‌پاسخ مانده: کدام‌یک از این ویژگی‌ها باعث شد اجداد این جانوران به‌تدریج سر چکشی‌شکل پیدا کنند؟
در زیست‌شناسی تکاملی، توضیح دادن اینکه یک ویژگی چه کاربردی دارد، لزوماً به معنای کشف علت پیدایش آن نیست. ممکن است ساختاری در طول تکامل شکل گرفته باشد و بعدها مزیت‌های دیگری پیدا کرده باشد. همچنین ممکن است چندین عامل به‌طور هم‌زمان در گسترش آن نقش داشته باشند.
کاجیورا تأکید می‌کند که پژوهشگران می‌توانند توضیح‌های جذابی درباره عملکرد سر چکشی ارائه دهند، اما داستان واقعی پیدایش این ساختار هنوز مشخص نیست. به همین دلیل، فرضیه‌های مطرح‌شده را نباید پاسخ قطعی به معمای تکامل کوسه‌های سرچکشی دانست.
مطالعه تاریخ تکاملی این جانوران نیز آسان نیست. همان‌طور که اشاره شد، بافت غضروفی بدن کوسه‌ها برخلاف استخوان به‌خوبی فسیل نمی‌شود و پژوهشگران معمولاً بقایای محدودی از بدن آن‌ها در اختیار دارند. در بسیاری از موارد، دندان‌ها مهم‌ترین سرنخ برای شناسایی گونه‌های منقرض‌شده هستند.
پژوهشگران می‌توانند توضیح‌های جذابی درباره عملکرد سر چکشی ارائه دهند، اما داستان واقعی پیدایش این ساختار هنوز مشخص نیست
بااین‌حال، شناخت کوسه‌های سرچکشی همچنان ادامه دارد. حتی با وجود ظاهر کاملاً متمایز این جانوران، دانشمندان در سال‌های اخیر گونه‌های جدیدی را نیز شناسایی کرده‌اند؛ ازجمله کوسه سرچکشی کارولینا که حدود یک دهه پیش توصیف شد و گونه دیگری که در سال‌های اخیر از منطقه کارائیب معرفی شده است.
این کشفیات نشان می‌دهند که حتی درباره گروهی از جانوران با چنین ظاهر مشخصی، هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری وجود دارد.
آنچه می‌دانیم این است که سر عجیب کوسه‌های سرچکشی صرفاً یک تفاوت ظاهری نیست. این ساختار با مجموعه‌ای از سازگاری‌های حسی و رفتاری همراه شده که به این جانوران امکان می‌دهد در محیط پیچیده زیر آب به‌خوبی حرکت، طعمه را پیدا و شکار کنند.
شاید جذاب‌ترین بخش ماجرا همین باشد: کوسه‌های سرچکشی با وجود دهه‌ها پژوهش هنوز رازهای زیادی دارند. همان‌طور که کاجیورا تأکید می‌کند، دانشمندان می‌توانند توضیح دهند این سر چگونه کار می‌کند و چه مزیت‌هایی ممکن است داشته باشد؛ اما داستان واقعی اینکه چرا تکامل چنین ساختاری را به وجود آورده، هنوز به‌طور کامل نوشته نشده است.