چرا کی‌پاپ وقتی سی‌پاپ نشد؟

BTS در طول تور جهانی "ARIRANG" خود در 1 سپتامبر 2026 در اینگلوود، کالیفرنیا در استادیوم SoFi اجرا می کند. -کایلا بارتکوفسکی-لس آنجلس تایمز/گتی ایماژ

معمولا نمی توان گفت که یک آهنگ فولکلور قرن هجدهم الهام بخش یک کنسرت پاپ است. اما کسانی که در اوایل این ماه در فینال تور کنسرت BTS "ARIRANG" در آمریکای شمالی در استادیوم غول پیکر SoFi لس آنجلس شرکت کردند، ده ها هزار هوادار را که پرچم های کره جنوبی را تکان دادند و با ملودی سنتی کره ای خواندند را به یاد خواهند داشت.

طبق آمار منتشر شده توسط آژانس گروه، اجرای چهار شب در لس آنجلس، پایانی بود برای توری از 31 نمایش فروخته شده، با مجموع حضور تقریبا 1.92 میلیون نفر. برای مقایسه، تور 2023 بیانسه در رنسانس حدود 1.73 میلیون بلیت در 35 نمایش در آمریکای شمالی فروخت.

صحنه‌های اهتزاز پرچم از SoFi یک سال را برای پاپ کره‌ای، پس از اجرای نیمه‌فصل پایانی جام جهانی BTS، رقم زد. در اوایل سال، گلدن، از KPop Demon Hunters، یک جایزه گرمی، و سپس اجرای جوایز اسکار و اسکار بهترین آهنگ اصلی را دریافت کرد.

این اجراها و جوایز در محافل سیاست خارجی سئول، جایی که قدردانی شدیدی از قدرت نرمی که کی‌پاپ برای کره جنوبی به ارمغان می‌آورد وجود دارد، لبخندی بر چهره‌ها خواهد آورد. در پکن منجر به دندان قروچه شدن زیاد خواهد شد.

برای بیش از یک دهه، چین با حسادت پنهانی به این موضوع نگاه می‌کند که همسایه کره‌ای خود قدرت نرم را از طریق صادرات فرهنگی انباشته کرده است. در کنگره ملی خلق 2014، وانگ کیشان، سنگین وزن حزب کمونیست، با استناد به درام های تلویزیونی محبوبی مانند عشق من برای ستاره و رقص پرطرفدار Gangnam Style توسط Psy، که مسلما اولین ستاره کی پاپ در سرتاسر جهان بود، از گستردگی فرهنگ کره شگفت زده شد.

این علاقه فراتر از تفکر عمومی بود: پکن تصمیم گرفت از نمونه سئول بیاموزد. وزارت فرهنگ چین با همتای کره‌جنوبی خود توافقنامه‌ای امضا کرد که به موجب آن انجمن‌های فرهنگی-صنعتی سالانه و همکاری در بازاریابی محصولات فرهنگی در خارج از کشور را فراهم می‌کند.

اما مطالعه گسترش فرهنگ سئول برای پکن یک چیز است و مطابقت با آن چیز دیگری است. چین، علیرغم داشتن جمعیت بسیار بیشتر، دیاسپورای وسیع و چهارمین بازار بزرگ موسیقی ضبط شده در جهان، در تولید دستگاه موسیقی قابل مقایسه با پیروان بین المللی کنش های کی پاپ خیمه شب بازی شکست خورده است. و در حالی که ستاره‌های ماندارین زبان تایوان و کهنه‌سربازان کانتوپاپ هنگ‌کنگ تاریخ‌های خاص خود را دارند، آن‌ها هنوز اقدامی به اندازه Blackpink یا Stray Kids در همه جا ایجاد نکرده‌اند.

مخاطبی که وانگ فکر می کرد اکنون فراتر از آمریکا و اروپا است. بازارهای پیشرو اسپاتیفای بلک پینک در سال 2024 شامل اندونزی، مکزیک، فیلیپین و برزیل بود که در سراسر جنوب جهانی را در بر می گرفت، جایی که پکن میلیاردها دلار برای دستیابی به قدرت نرم سرمایه گذاری کرده است. علاقه این مخاطبان به کی‌پاپ از مرزهای زبانی و سیاسی فراتر می‌رود و به سئول استقبال می‌کند که دیپلمات‌هایش برای ترتیب دادن آن با مشکل مواجه خواهند شد.

یکی از دلایل آشکار شکست چین در تولید ستارگان پاپ در سطح جهانی، بزرگی بازار داخلی است. آنتونی فانگ، استاد روزنامه‌نگاری و ارتباطات در دانشگاه چینی هنگ‌کنگ، به فایننشال تایمز گفت: «یک تور کنسرت در 10 شهر چین احتمالا به اندازه‌ای است که در سراسر جهان می‌گردند». چرا باید سال‌ها تلاش کنید تا نوجوانان برزیلی را درک کنید، در حالی که در محیط‌های آشنا می‌توان پول زیادی به دست آورد؟ نوازندگان چینی بدون توجه به جاه‌طلبی‌های ژئوپلیتیکی دولتشان دلایل تجاری کاملا منطقی برای تمرکز بر بازار داخلی دارند.

شرکت‌های کره‌ای، با مشتریان کمتر در داخل، دلایل بیشتری برای پذیرش ریسک‌ها و هزینه‌های یافتن طرفداران در خارج از کشور داشتند.

این انگیزه بدون شرکت هایی که مایل به انطباق با ذائقه خارجی بودند، دستاورد چندانی نداشت. آژانس های کره ای آموزش فشرده را با تولید و تبلیغ ترکیب کردند، مجریان را در سطح بین المللی استخدام کردند و ترانه سراها و طراحان رقص خارجی را استخدام کردند. آنها آثاری ساختند که جذابیت آنها از دست دادن اشعار جان سالم به در برد. به عنوان مثال، طرفداران برای حفاری حرکات رقص Psy نیازی به درک زبان کره ای نداشتند. موسیقی به‌دست‌آمده تعریف ملی‌گرایان را برآورده نمی‌کند، اما وام‌گیری‌های آن به سفر کمک کرد: صنعت سرگرمی کره یاد گرفت که مردم را در جاهای دیگر راضی کند.

آن شنوندگان همچنین می توانند به یافتن مخاطب بعدی کمک کنند. YouTube به طرفداران اجازه می‌دهد اجراها را بدون منتظر ماندن پخش‌کنندگان محلی برای کشف آنها به اشتراک بگذارند. بینندگان می توانند با ساختن ویدیوهای خود به آن بپیوندند. زمانی که گانگنم استایل در دسامبر 2012 از یک میلیارد بازدید عبور کرد، یوتیوب گزارش داد که در حال حاضر حداقل یک میلیون بازدید در نزدیک به 75 کشور داشته است. چهارده سال بعد، KPop Demon Hunters نشان می دهد که تا چه حد می تواند جلوتر باشد. فیلم انیمیشن سونی پیکچرز که توسط نتفلیکس توزیع شد، فرهنگ پاپ کره ای را به نقطه فروش خود تبدیل کرد.

به عبارت دیگر، کسب و کارهای آمریکایی در حال حاضر دلایل خاص خود را برای علاقه مند نگه داشتن جهان به کره دارند.

از سوی دیگر، نوازندگان چینی برای شروع این تیراژ با مشکلات بیشتری روبرو هستند. یوتیوب و اینستاگرام در خانه مسدود شده اند و فالوورهای داخلی آنها را از پلتفرم هایی که طرفداران بالقوه خارجی در آن جمع می شوند جدا می کنند. البته آنها می توانند موسیقی را در خارج از کشور منتشر کنند. اما مشتاق‌ترین حامیان آن‌ها نمی‌توانند آن را به این راحتی کنار بگذارند، بنابراین یک ضربه در یک پلت‌فرم چینی قبل از رسیدن به شنونده مکزیکی باید مسیر بیشتری را طی کند. عزم پکن برای نظارت بر آنچه وارد این کشور می شود، جاه طلبی آن را برای صادرات آنچه بیرون می آید، پیچیده می کند.

پلیس به روابط بین مجریان و هواداران نیز می رسد. در سال 2021، مقامات اینترنتی چین رتبه بندی آنلاین سرگرمی ها را لغو کردند و نظارت بر حساب های طرفداران را تشدید کردند. تنظیم‌کننده‌های صدا و سیما نمایش‌های بت‌های توسعه‌دهنده را ممنوع کردند و از مجری‌ها خواستار صحت سیاسی شدند، و نسبت به مردان ظاهرا زنانه ابراز انزجار کردند. برخی از محدودیت‌ها نگرانی‌های مشروع در مورد وادار شدن کودکان به خرج کردن بیش از حد را برطرف می‌کرد.

اما دولتی که مردانگی قابل قبول را تجویز می‌کند، بسیار بیشتر از حمایت از مصرف‌کنندگان جوان انجام می‌دهد: این کشور ادعای صلاحیت قضایی بر سلیقه‌هایی دارد که موسیقی پاپ برای ارضای آن وجود دارد.

این یک ترجیح گران برای دولتی است که به دنبال دوستان است. جوزف نای، دانشمند علوم سیاسی که مفهوم قدرت نرم را توسعه داد، نوشت که «سرگرمی‌های عامه پسند اغلب حاوی تصاویر و پیام‌های ظریفی درباره فردگرایی، انتخاب مصرف‌کننده و سایر ارزش‌هایی است که تأثیرات سیاسی مهمی دارند». خود پیام‌ها - اشعاری درباره عشق و عصبانیت جوانی - برای کمک به وزیر امور خارجه نیازی به سیاست خارجی ندارند. کشوری که دیگران در سرتاسر جهان با آن به عنوان منبع لذت مواجه شده اند، زمانی که درخواست حمایت می کند، شانس بیشتری برای دریافت شنیدن دلسوزانه دارد.

سئول هنوز به سیاست‌های متقاعدکننده نیاز دارد، اما کی‌پاپ به آن برتری نسبت به دولت‌هایی می‌دهد که معرفی اصلی آن‌ها به مردم خارجی یک اختلاف یا تهدید است.

خود چین نشان داده است که این محبت چقدر می تواند سرسخت باشد. محدودیت‌های غیررسمی پکن برای سرگرمی‌های کره‌ای که پس از موافقت سئول برای میزبانی سیستم دفاع موشکی آمریکایی اعمال شد، مانع از سفر طرفداران چینی کی‌پاپ به خارج از کشور برای دیدن اجراکنندگان مورد علاقه‌شان نشد.

سئول دلایل خوبی برای تشویق صنعتی دارد که قادر به حفظ چنین وفاداری باشد. مقامات چینی ممکن است به حمایت دولت کره از شرکت‌های سرگرمی اشاره کنند تا استدلال کنند که دولت نقش مفیدی در صادرات فرهنگی دارد، اما کمک‌های عمومی به مقامات اجازه نظارت بر روابط با مخاطبان را نمی‌دهد. شنوندگان خارجی سلیقه‌هایی را به ارمغان می‌آورند که هیچ وزارتخانه‌ای نمی‌تواند پیش‌بینی کند، و اجراکنندگان موفق نیاز به فضایی برای پذیرش آنها دارند. چین می تواند هزینه استودیوها، آموزش و تبلیغات را بپردازد.

رهبران آن باید تصمیم بگیرند که آیا می توانند یک ستاره پاپ را که اولین وظیفه اش جلب رضایت طرفداران است، تحمل کنند یا خیر.

در همین حال، در ایالات متحده، هر انتظاری وجود دارد که K-Pop در سال 2027 به پیشرفت خود ادامه دهد: BTS و Blackpink به طور برجسته در حدس و گمان در مورد اینکه چه کسی در نمایش نیمه‌تیم Super Bowl سال آینده اجرا خواهد کرد، حضور دارند. بهترین کاری که مقامات چینی می توانند به آن امیدوار باشند، کسب بلیت بازی است.