چرا گادی آیزنکوت باید از انتخابات فلسطین بدون وعده دولت حمایت کند - نظر

من امیدوارم که گادی آیزنکوت نخست وزیر بعدی اسرائیل باشد، حتی اگر من به او رای ندهم. من را آزار می دهد که او حاضر نیست بگوید با مناقشه اسرائیل و فلسطین به گونه ای متفاوت از برخورد نخست وزیر بنیامین نتانیاهو از سال 2009 با آن برخورد خواهد کرد.

اما ما همچنین باید درک کنیم که قتل عام حماس مفروضات مربوط به امنیت، بازدارندگی و امکان مهار ساده درگیری اسرائیل و فلسطین را در هم شکست. سیاست اسرائیل به جای رویارویی با این واقعیت که این درگیری قابل مدیریت نیست و باید حل شود، به شدت به سمت راست حرکت کرده است و صرفا بر افزایش قدرت نظامی به عنوان راه حل و بی اعتمادی به نیات فلسطینی تمرکز می کند.

کلماتی مانند "دولت فلسطین" و حتی "راه حل دو دولتی" برای بسیاری از اسرائیلی ها از نظر سیاسی انفجاری تبدیل شده است. و رهبران سیاسی اغلب به جای شکل دادن به افکار عمومی، از افکار عمومی پیروی می کنند. اما اجتناب از نیاز به حل مناقشه آن را از بین نمی برد. استراتژی سیاسی نتانیاهو برای سالیان متمادی مبتنی بر مخالفت قاطع با ایجاد یک کشور فلسطینی در کنار اسرائیل بود. اما ممانعت از تشکیل کشور فلسطین، آرزوی فلسطینیان برای آزادی و تعیین سرنوشت را از بین نبرد. سه سال جنگ ویرانگر این آرزو را از بین نبرده است.

در غیر این صورت، موضوع خودمختاری فلسطین در این درگیری محوری تر شده است. همچنین ایده دو کشور در سطح بین المللی ناپدید نشده است. علیرغم اختلاف نظرهای عمیق در مورد چگونگی دستیابی به چنین نتیجه ای، حمایت گسترده بین المللی از آینده ای مورد مذاکره که در آن اسرائیل و یک کشور فلسطینی در کنار یکدیگر وجود داشته باشند، باقی می ماند.

در سپتامبر 2026، اکثریت قریب به اتفاق کشورها، از جمله بریتانیا، فرانسه، کانادا، و بیش از 100 کشور دیگر، مجددا علنا حمایت خود را از راه حل دو دولت تأیید کردند. آیزنکوت بیشتر هویت عمومی خود را حول مسئولیت، قضاوت هوشیارانه و درس آموزی از شکست ساخته است. بنابراین، درسی که اسرائیل باید بیاموزد باید بزرگتر از شکست در "مدیریت" درگیری باشد. مسئله ملی فلسطین را نمی توان به سادگی کنار گذاشت.

اسرائیل نمی تواند آرزوهای فلسطینیان را سرکوب کند، در برابر آنها مقاومت کند، یا برخورد با آنها را به تعویق بیندازد. اسرائیلی‌ها در 27 اکتبر به کنست جدید رأی خواهند داد. انتخابات پارلمانی فلسطین در 28 نوامبر - تقریبا دقیقا یک ماه بعد - برنامه‌ریزی شده است. فهرست‌های سیاسی جدید فلسطینی وارد روند می‌شوند، از جمله نمایندگان نسلی که قبلا هرگز فرصت رای دادن در انتخابات ملی فلسطین را نداشته‌اند.

آنچه اسرائیل در این دوره می‌گوید – یا نمی‌گوید – ناگزیر بخشی از محیطی است که فلسطینی‌ها در آن تصمیم می‌گیرند. چرا برای اسرائیل مهم است که از انتخابات فلسطین حمایت کند. پیام بسیار ساده‌ای وجود دارد که یک رهبر اسرائیلی می‌تواند بدون وعده تشکیل کشور فلسطین، پذیرش فرمول مذاکره خاص، یا پیش‌داوری درباره نتیجه مذاکرات، اگر من بهترین رهبران آینده مذاکرات هستند، منتقل کند. آنها صادقانه متعهد به دستیابی به صلح واقعی بین مردم فلسطین و مردم اسرائیل هستند و شریکی برای آن خواهند یافت.

صلح در اسرائیل. این جمله نباید بحث برانگیز باشد. از اسرائیلی ها نمی خواهد که 7 اکتبر را فراموش کنند. از آنها نمی خواهد به حماس اعتماد کنند. مرزها، اورشلیم، شهرک‌ها، پناهندگان یا ترتیبات امنیتی را تجویز نمی‌کند. حتی نیازی نیست که آیزنکوت در طول مبارزات انتخاباتی اسرائیل از کلمات "دو دولت" استفاده کند. این به سادگی به فلسطینی ها می گوید که انتخاب های سیاسی مهم هستند. این پیام می تواند بسیار فراتر از سیاست داخلی اسرائیل اهمیت داشته باشد. تصور کنید یک فلسطینی جوان هستید که هرگز در انتخابات ملی شرکت نکرده است.

شما با تماشای شکست مذاکرات، گسترش شهرک‌ها، تکرار خشونت و دولت‌های اسرائیل به طور فزاینده‌ای استدلال می‌کنند که هیچ شریک فلسطینی وجود ندارد، بزرگ شده‌اید. اکنون از شما خواسته می‌شود که از میان جنبش‌های سیاسی که دیدگاه‌های بسیار متفاوتی از آینده فلسطین ارائه می‌دهند، انتخاب کنید. یکی از پرسش‌های اصلی که چنین رأی‌دهندگانی با آن مواجه هستند، واضح است: آیا انتخاب یک مسیر سیاسی مسالمت‌آمیز واقعا به جایی منتهی می‌شود؟ اگر پاسخی که از سوی اسرائیل می‌آید سکوت است - اگر فلسطینی‌ها به این نتیجه برسند که اسرائیل آنها را صرف نظر از اینکه چه کسی را انتخاب می‌کنند یا چه سیاست‌هایی را اتخاذ می‌کنند، رد خواهد کرد.

lomacy استدلال بسیار سخت تری برای ارائه دارند. اما اگر یکی از رهبران اصلی اسرائیل به صراحت بگوید که فلسطینی‌هایی که رهبران متعهد به صلح واقعی را انتخاب می‌کنند، با یک شریک اسرائیلی روبرو خواهند شد، معادله سیاسی تغییر می‌کند. این صلح را تضمین نمی‌کند. هیچ چیز نتوانست. اما این اصل اساسی را که دیپلماسی به آن وابسته است باز می گرداند: انتخاب های سیاسی می توانند پیامدهای سیاسی داشته باشند. چنین بیانیه ای می تواند در سطح بین المللی نیز طنین انداز شود. اسرائیل امروز با یک محیط دیپلماتیک فوق العاده دشوار مواجه است.

انتقاد از سیاست اسرائیل در بسیاری از کشورها، نهادهای بین‌المللی و نسل‌های جوان در خارج از کشور تشدید شده است. هر چه اسرائیلی‌ها در مورد منصفانه یا انگیزه‌های این انتقاد معتقد باشند، وخامت جایگاه بین‌المللی اسرائیل یک موضوع راهبردی است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. یک رهبر اسرائیلی که می‌گوید اسرائیل همچنان آماده است تا صلح واقعی را با رهبری واقعی صلح‌آمیز فلسطین دنبال کند، چیزی مهم را به جهان نیز منتقل می‌کند: اسرائیل از جست‌وجوی دائمی برای یافتن یک جنگ سیاسی در آینده دست نکشیده است.

s نباید در مورد روابط عمومی باشد. باید در مورد استراتژی باشد. اسرائیل نمی تواند تعیین کند که فلسطینی ها چه کسی را انتخاب می کنند. همچنین نباید تلاش کند. اما رهبران اسرائیل باید درک کنند که آنچه می گویند بر بحث سیاسی فلسطین تأثیر می گذارد، همانطور که لفاظی های فلسطینی بر اسرائیلی ها تأثیر می گذارد. ده ها سال است که اسرائیلی ها یک سؤال مشروع می پرسند: شریک فلسطینی کجاست؟ فلسطینی‌ها به طور فزاینده‌ای شروع به پرسیدن این سوال آینه‌ای کرده‌اند: اگر راه دیگری را انتخاب کنیم، آیا شریک اسرائیلی وجود خواهد داشت؟ انتخابات اکتبر و نوامبر 2026 لحظه‌ای غیرعادی را فراهم می‌کند که هر دو جامعه

تقریبا به طور همزمان انتخاب های سیاسی انجام خواهد داد. هیچ قطعیتی در مورد تصمیم گیری هر یک از رای دهندگان وجود ندارد. اما فرصتی برای ایجاد یک اصل قبل از انجام این انتخاب ها وجود دارد. اگر فلسطینی ها رهبرانی را انتخاب کنند که واقعا متعهد به صلح با اسرائیل هستند، اسرائیل باید برای دیدار با آنها آماده باشد. این یک توافقنامه صلح نیست. امتیازی نیست. این دعوتی است برای انتخاب آینده ای متفاوت. و گاهی تاریخ با چیزی به سادگی یک جمله آغاز می شود.