چشم انداز اوکراین پس از انتخابات میان دوره ای آمریکا همچنان مبهم است | نظر

معاون ارشد شورای سیاست خارجی آمریکا

انتخابات میان‌دوره‌ای چیزی جز یک زلزله سیاسی نبود، زیرا رای‌دهندگان به شدت دستور کار دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا را رد کردند. «سونامی آبی» حاصل، شاهد بود که دموکرات‌ها کنترل هر دو مجلس کنگره را در دست گرفتند، خانه‌های کلیدی ایالتی را به تصرف خود درآوردند و دستاوردهای بزرگی در سطح محلی در سراسر کشور به دست آوردند.

واضح است که تغییرات بزرگی در راه است. کنگره آتی وعده می دهد که کنگره ای به مراتب بحث برانگیزتر برای کاخ سفید باشد و دموکرات ها اکنون آماده اند تا اولویت های داخلی رئیس جمهور را به چالش بکشند و نحوه مدیریت او در سیاست خارجی آمریکا را مورد بررسی قرار دهند.

همه اینها چه چیزی می تواند برای رویکرد آمریکا به اوکراین باشد؟ پاسخ پیچیده تر از آن چیزی است که نتایج انتخابات نشان می دهد.

از یک سو، شکست جمهوری خواهان برخی از قابل اعتمادترین متحدان کیف را در کاپیتول هیل از بین برد. مدافعان محافظه کار اوکراین مانند مایک لاولر از نیویورک و سوزان کالینز از مین در شب انتخابات درهای سیاسی را نشان دادند. در همان زمان، اعضای جمهوری خواه که نسبت به روسیه همدردی بیشتری داشتند، مانند آنا پائولینا لونا از فلوریدا، توانستند از موج دموکرات ها جان سالم به در ببرند و به پیروزی برسند.

از سوی دیگر، در کنگره آینده چهره‌های آشنا با تعهد آشکار به دفاع اوکراین حضور خواهند داشت. مارسی کاپتور، نماینده دموکرات کنگره از اوهایو، رئیس مشترک قدیمی مجمع نمایندگان اوکراین، بیست و سومین دوره خود را در مجلس کسب کرد - و به دلیل ارشدیت خود، اکنون در صف ریاست کمیته فرعی دفاعی قدرتمند کمیته تخصیص بودجه مجلس نمایندگان است. سناتور جمهوری‌خواه تام کاتن از آرکانزاس، که مدت‌ها حامی حمایت از اوکراین به عنوان محافظی در برابر توسعه‌طلبی روسیه بود، به طور مشابه کرسی خود را در سنا حفظ کرد.

صفوف آنها توسط کهنه سربازان دموکرات تازه منتخب مانند شرود براون از اوهایو و الین لوریا از ویرجینیا، که هر دو در دوره قبلی خود در کنگره از کیف حمایت کردند، تقویت شده است. و برخی از تازه واردان در حزب - از جمله ربکا کوک از ویسکانسین - قبلا به عنوان مخالفت با تجاوز روسیه اعلام کرده اند.

نتیجه چیزی شبیه به یک کیسه مخلوط است. کنگره جدید ممکن است در مجموع تمایل بیشتری نسبت به اوکراین داشته باشد، اما برخی از قانونگذاران جمهوری خواه را که کمک کردند به یک ماموریت دو حزبی تبدیل شود نیز از دست خواهد رفت. با این حال، چنین اجماع ضروری است. امنیت درازمدت اوکراین نمی‌تواند تنها بر روی شور و شوق دموکرات‌ها باشد. این مستلزم دوام است که فقط پشتوانه بین خطوط حزب می تواند فراهم کند.

با این حال، راه‌هایی وجود دارد که کنگره آینده می‌تواند به طور معناداری به آن توجه کند. قوه مقننه قدرت کیف پول را در اختیار دارد و می تواند هزینه های قابل توجهی را برای سیاست هایی که با آن مخالف است بر قوه مجریه تحمیل کند. بنابراین، اکثریت دموکرات می تواند به دنبال بازگرداندن کمک های نظامی به اوکراین باشد که دولت ترامپ به تدریج از آن عقب انداخته است. یا می تواند، مطابق با خواست سناتور فقید لیندسی گراهام، تحریم های اقتصادی کرملین را باز هم تشدید کند.

بیشتر از همه، ممکن است تمایل داشته باشد که نسبت به تلاش‌های رئیس‌جمهور برای حل مناقشه با ارائه خدمات به روسیه، موضعی کمتر منفعلانه داشته باشد.

با این حال، این که آیا هر یک از این کارها را انجام خواهد داد یا نه، موضوع کاملا دیگری است. تفاوت بزرگی بین محکوم کردن تجاوز روسیه و موافقت با حمایت از اوکراین در برابر آن وجود دارد. علاوه بر این، برای حفظ اعتبار خود، کنگره جدید باید بر اولویت های داخلی تمرکز کند، از ارائه مسائل اقتصادی گرفته تا پاسخگویی دولت، که در وهله اول موج آبی را فعال کرد.

و حتی اگر کنگره جدید در نهایت توجه خود را به دفاع از اوکراین معطوف کند و قانونی را برای بازگرداندن کمک های نظامی یا تشدید تحریم ها تصویب کند، رئیس جمهور ترامپ همچنان قدرت وتوی آن را دارد، بدون اینکه اکثریت دوسوم در مجلس نمایندگان و سنا وجود نداشته باشد.

بنابراین، برای کیف، کنگره جدید آمریکا یک فرصت است اما به سختی تضمینی است. اوکراین ممکن است در ماه‌های آینده مخاطبان پذیرای بیشتری در کاپیتول هیل پیدا کند. اما اینکه آیا این به رویکرد سازنده‌تر آمریکا تبدیل می‌شود، به چیزی بستگی دارد که هنوز تضمین نشده است: اجماع واقعی در مورد خطرات جنگ روسیه و اینکه نقش ایالات متحده در حل آن چیست.

ایلان برمن معاون ارشد شورای سیاست خارجی آمریکا در واشنگتن دی سی است.

نظرات بیان شده در مقاله متعلق به خود نویسنده است.