چقدر طول می کشد تا اینترنت قطع شود؟

چهارشنبه 18 جولای 2001، یک قطار باری در تونل خیابان هوارد بالتیمور از ریل خارج شد. مایع قابل اشتعال مشتعل شد و باعث آتش سوزی شد که دمای تونل را به 1000 تا 1500 درجه افزایش داد. یکی از سخنگویان آتش نشانی به آسوشیتدپرس گفت: «به ما گفته شده که برخی از خودروهای جعبه‌ای واقعا درخشان هستند. بیش از 100 آتش نشان برای مهار آتش فراخوانده شدند.

هیئت ملی ایمنی حمل و نقل آتش سوزی را بررسی کرد اما هرگز متوجه نشد که چه مشکلی رخ داده است. هیچ کس کشته نشد و قطارهای دیگر برای جلوگیری از جهنم تغییر مسیر دادند. اما بیشتر از قطارها از دیوارهای آجری تونل عبور می کردند: چندین ارائه دهنده خدمات اینترنتی و شرکت های مخابراتی کابل ها را از طریق آن عبور می دادند. اینترنت به این راحتی قابل انتقال مجدد نیست. کابل‌هایی که از تونل عبور می‌کردند آسیب دیدند و ترافیک وب تا دوردست‌های آتلانتا و لس‌آنجلس به سرعت کاهش یافت.

به گزارش آسوشیتدپرس، یکی از شرکت‌هایی که عملکرد وب را اندازه‌گیری می‌کند، گفت: «تأخیرهای اینترنتی بدترین چیزی بود که دیده بود». یک تونل مسئول بیشتر ترافیک وب کشور بود و آمریکایی ها هزینه آن را پرداخت کردند.

اینترنت آن چیزی نیست که ما فکر می کنیم. جسمی است و تابع هوس‌های طبیعت و زمان است، درست مانند بدن ما. مثل ما سوسو می زند و محو می شود. شکنندگی اینترنت در همه جا ظاهر می شود: در ناپدید شدن ناگهانی یک وب سایت متکی بر آن، و در هیاهوی بی پایان پست ها، تصاویر و ویدیوها.

در مورد تونل خیابان هوارد، شکنندگی، بدون هشدار، کاملا آشکار شد. همانطور که ماریا فارل نویسنده و رابین برژون، فن‌شناس، در مقاله خود در سال 2024 با عنوان «نیاز به بازگرداندن اینترنت» اشاره می‌کنند، ورلد کام - یک شرکت بزرگ تلفن و اینترنت در آن زمان - نقش مهمی در قطعی‌های پس از جهنم داشت. آنها می نویسند: «WorldCom ترافیک وب را بر روی شبکه های فیبری مختلف پخش کرده بود، اما «توپوگرافی فیزیکی باریک منطقه، همه آن شبکه های فیبر مختلف را در یک نقطه انسداد، یعنی تونل هاوارد استریت متمرکز کرده بود.

انعطاف پذیری WorldCom به معنای واقعی کلمه سوزانده شد. افزونگی فناوری داشت، اما تنوع نداشت.» ورلدکام علیرغم پرداختن به دنیای فیزیکی - در کابل‌های فیبر نوری که اینترنت واقعی و مادی را تشکیل می‌دهند - به نوعی فراموش کرده بود که زمین قوانین خود را تعیین می‌کند.

تنگناها می توانند مزایای خود را داشته باشند. کارایی‌ها را می‌توان در انتقال داده‌ها از طریق شرکت‌هایی یافت که خدماتی را که ما برای آنلاین بودن نیاز داریم یکپارچه می‌کنند. در سال 2021، Fastly، یک ارائه‌دهنده خدمات ابری، برای یک ساعت کار خود را متوقف کرد و وب‌سایت‌های رسانه‌های خبری مهم از جمله CNN، نیویورک تایمز و گاردین را از بین برد. The Verge، یک سایت خبری فناوری، در حالی که وب‌سایتش از کار افتاده بود، به‌روزرسانی‌هایی را درباره قطعی از طریق Google Docs منتشر کرد. روز اختلال، قیمت سهام فستلی در واقع افزایش یافت.

فارل و برژون می‌نویسند: «سرمایه‌گذاران از سرفصل‌هایی که آنها را از یک ارائه‌دهنده خدمات فنی مبهم با قفل ظاهری یک سرویس ضروری مطلع می‌کرد، خوشحال شدند. برای سرمایه گذاران، این شکست زیرساختی حیاتی شبیه شکنندگی نیست، بلکه مانند فرصتی برای سود به نظر می رسد. شکنندگی و سود دست به دست هم می دهند، وقتی به یاد بیاورید که افزونگی شرکتی همیشه ناکارآمدی را به همراه دارد، تا حدی منطقی می شود. شکنندگی یک تجارت بزرگ است، یک ویژگی و نه یک اشکال اقتصاد ابری.

اما ابر مجموعه بسیار واقعی شرکت‌ها، افراد و فرآیندهایی را که اینترنت را ایجاد و ساختار می‌دهند، پنهان می‌کند. وقتی چیزی را در فضای ابری قرار می‌دهیم، مسئولیت نگهداری از داده‌های خود را برای تکه‌های فلز مغناطیسی متزلزل با الکتریسیته خالی نمی‌کنیم. ما همچنین این مسئولیت را به مجموعه نسبتا محدودی از مؤسسات انسانی بی ثبات واگذار می کنیم. ماکسول نیلی کوهن برای آزمایشگاه نوآوری کتابخانه دانشکده حقوق هاروارد نوشت: ممکن است بخواهید عکس‌های خانوادگی‌تان قرن‌ها در فضای ابری زندگی کنند، اما «بیشتر شرکت‌ها دوام زیادی ندارند».

آنها به دست می آیند یا تکه تکه می شوند یا ورشکست می شوند یا به چیزی بسیار کوچکتر تنزل می یابند یا توسط رویدادهای فاجعه بار ژئوپلیتیکی متزلزل می شوند.

[ بخوانید: درون دنیای کثیف و دیستوپیایی مراکز داده هوش مصنوعی ]

ابر همچنین کابل ها، مراکز داده و برج های انتقال را که خود اینترنت را تشکیل می دهند، پوشانده است. نیلی کوهن ادامه داد: «ابر توسط تعداد نسبتا کمی از کابل‌های زیردریایی امکان‌پذیر شده است که نیاز به تعمیر و نگهداری مداوم دارند. برای رسانه ای که اغلب به عنوان غیرمتمرکز ستایش می شود، برای استعاره ای که چیزی پراکنده را به ذهن متبادر می کند، این تمرکز افتضاح است. تعداد کمی از شرکت‌ها مالک مراکز داده هستند که توسط تعداد کمی کابل که متعلق به تعداد کمی از شرکت‌ها است به هم متصل می‌شوند، که از طریق آن داده‌ها که باز هم مالکیت تعداد کمی از شرکت‌ها هستند، جریان می‌یابد.

اینترنت، از این نظر، بیشتر شبیه تونل خیابان هوارد است تا ابر.

و اکنون هوش مصنوعی وارد شده و زیرساخت فیزیکی را که ابر مخفی می‌کرد، آشکار کرده است. مردم عادی می‌توانند واضح‌تر از همیشه بی‌ثباتی زنجیره‌های تأمین و قدرت تراشه‌هایی را ببینند که مراکز داده پرآب و تشنه‌ی برق را پر می‌کنند که بسیاری از آن‌ها متنفر شده‌اند.

همانطور که هوش مصنوعی ماهیت فیزیکی زندگی دیجیتالی ما را آشکار می کند، بر بخش های مهم نرم افزاری که اینترنت را در بر می گیرد نیز متمرکز شده است. هفته گذشته، یک مدل هوش مصنوعی آسیب‌پذیری‌های امنیتی را در PHP، یک زبان برنامه‌نویسی که در ۷۰ درصد وب‌سایت‌ها استفاده می‌شود، پیدا کرد. علیرغم مرکزیت آن در وب مدرن، ممکن است حدس بزنم که PHP نام شناخته شده ای نیست. در ابتدا به عنوان مخفف صفحه اصلی شخصی نامگذاری شد، برای کمک به میزبانی رزومه سازنده خود ساخته شد.

با افزایش محبوبیت PHP، مقداری از روحیه DIY - و آن مخفف - را از بین برد، اما، مانند بسیاری از سیستم‌های ضروری که وب را آنلاین نگه می‌دارند، داوطلبان بخش مهمی از نگهداری آن باقی می‌مانند.

[ بخوانید: "اگر برای این مرد اتفاقی بیفتد ... همه خراب می شوند"]

در یک کمیک کلاسیک در مورد وضعیت زیرساخت‌های مدرن، یک برج مخاطره‌آمیز Jenga توسط یک بلوک با عنوان «پروژه‌ای که یک فرد تصادفی در نبراسکا از سال 2003 بی‌خبرانه آن را حفظ کرده است» نگه داشته شده است. هوش مصنوعی – هجوم به صفحات ویکی‌پدیا که به ندرت استفاده می‌شوند، بررسی وب‌سایت‌های دولتی ضعیف، کشف بهره‌برداری‌های روز صفر – نشان داده است که وب مکان ضعیف و عجیبی است که همیشه بوده است. در واقع، ابری ترین بخش این وضعیت، فقدان عاملیت انسانی است.

به عنوان کاربران وب، ما باید به داده ها و زیرساخت هایی که ابر پوشش می دهد توجه کنیم. انبوهی از مهندسان گوشت و خون، که در ساختمان‌های اداری شیشه‌ای و فولادی و مراکز داده با آب و هوا خنک می‌شوند، به سیستم‌هایی که کلمات، تصاویر و ویدیوهای ما را نگه می‌دارند، رسیدگی می‌کنند. آنچه ذخیره می‌کنیم و آنچه منتقل می‌کنیم، توجه به جهانی است که علی‌رغم غیرمادی بودن زندگی دیجیتالی ما، قاطعانه مادی باقی می‌ماند.

مؤسسات انسانی در عمل ذخیره سازی و انتقال مرکزی باقی می مانند - یک واقعیت ناخوشایند، زیرا نهادهای انسانی، درست مانند بدن انسان، محو می شوند. ابر هر لحظه از هر روز با توجه تازه انسان ها تازه می شود. همانطور که کود، در تعادل، می تواند سگ سگ را تشویق به گل دادن کند، مراقبت ما نیز - در طول نسل ها - باعث شکوفایی اینترنت می شود. این مقاله از کتاب جدید جان وست، اینترنت خواهد مرد، و تو نیز اقتباس شده است.