چه اتفاقی برای آرشیو اسنودن افتاد

آخرین سند از بایگانی اسنودن در 29 مه 2019 منتشر شد. گاردین در فوریه 2014 انتشار اسناد را متوقف کرد، اشپیگل در ژانویه 2015، و نیویورک تایمز و پروپوبلیکا در آگوست 2015. پس از آن، تنها The Intercept همچنان اسناد را منتشر می کرد، تنها چند استثنا در 19 مارس، در Ele20 و در سال 2019 بسته شد. می 2019، آنچه را که به دسته نهایی اسناد از آرشیو تبدیل می شد، منتشر کرد. از آن زمان، هیچ خبرگزاری، روزنامه نگار یا موسسه ای در هیچ کجا حتی یک سند از آرشیو اسنودن منتشر نکرده است.

اسنودن ماه ها قبل از اینکه مطالبی برای به اشتراک گذاشتن داشته باشد شروع به تماس با روزنامه نگاران کرد. در دسامبر 2012، او با گلن گرینوالد، ستون نویس و وکیل سابق گاردین تماس گرفت و از او درخواست کرد که یک کانال ارتباطی امن راه اندازی کند، اگرچه گرینوالد نمی دانست چگونه این کار را انجام دهد. [1] پس از تلاش دوم در ژانویه که نتوانست پیشرفت کند، اسنودن تمرکز خود را به لورا پویتراس، یک مستندساز آمریکایی معطوف کرد. پویتراس سپس با بارتون گلمن، روزنامه‌نگار تحقیقی همکاری کرد. [1]

اسنودن به تدریج آرشیو را به اشتراک گذاشت. در 31 مارس 2013، او پیوندی به یک فایل رمزگذاری شده به نام astro_noise برای پویتراس فرستاد، [2] که او آن را دانلود کرد و از خودش فیلم گرفت، اما کلیدی برای باز کردن آن نداشت. [3] در 10 می اسنودن جعبه ای از هاوایی به آدرسی در بروکلین که از او خواسته بود ارسال کند. این به جسیکا برودر، روزنامه‌نگاری رسید که با دریافت بسته‌ای موافقت کرده بود بدون اینکه به او گفته شود آن بسته چیست و آن را بدون باز کردن به دیل ماهاریج داد و سپس ماهاریج آن را در 15 می به پویتراس داد.

اسنودن در 21 مه 2013 کلیدهای یک آرشیو رمزگذاری شده به نام پاندورا را به پویتراس و گلمن فرستاد که حاوی حدود 50000 سند بود. [4] [5] [1]

در اواخر ماه مه، اسنودن به پویتراس در مورد آنچه که او «نقطه یگانه شکست» می خواند، هشدار داد و از او خواست تا نسخه هایی از مطالب را در اختیار دیگران قرار دهد. او سه نفر را توزیع کرد. یکی به ترور تیم از بنیاد آزادی مطبوعات رفت و با یادداشتی از او می‌خواست که مطالب را نگه دارد و آن را به کسی جز گرین‌والد نده و فقط در صورتی که گرین‌والد شخصا درخواست کند. یکی به سراغ شخصی رفت که خواست نامش فاش نشود. سومی به کسی رفت که ناشناخته مانده است. ماهاریج یک کپی را خودش نگه داشته و در سال 2017 گفت که هنوز آن را دارد.

[6] به غیر از پویتراس، گلمن و گرینوالد، مشخص نیست که آیا دیگرانی که نسخه‌هایی در دست دارند واقعا می‌توانند اسناد را بخوانند، زیرا نسخه‌ها احتمالا رمزگذاری شده‌اند و ممکن است کلید را نداشته باشند.

گرینوالد نسخه پاندورا را از پویتراس در 1 ژوئن 2013 در راه فرودگاه دریافت کرد، [1] و آن را برای اولین بار در پرواز به هنگ کنگ خواند. [7] ایون مک اسکیل، روزنامه نگار گاردین، مطالب GCHQ را در هنگ کنگ، [1] تحویل داد و آن را به دفتر گاردین در لندن آورد. [8] اشپیگل آرشیو آنها را از پویتراس در آن تابستان به دست آورد. [9] نیویورک تایمز و پروپوبلیکا مال خود را از گاردین دریافت کردند. [10] [11]

گرینوالد در 13 مارس 2019 گفت که او و پویتراس "به طور جداگانه و مستقل، همچنان مانند افراد و موسسات دیگر، نسخه‌های کامل آرشیو را در اختیار دارند." [12]

پوتراس در سال 2022 گفت که این آرشیو "هنوز وجود دارد، و هنوز چیزهای بیشتری برای گزارش کردن وجود دارد" و "مقدار وسیعی از اطلاعات که از اهمیت بسیار زیاد معاصر و تاریخی گزارش نشده است" را توصیف کرد. گرینوالد در سال 2023 گفت که آرشیو شامل "صدها هزار سند، اگر نه بیشتر" است. اما هیچکدام در طول هفت سال چیزی از آن منتشر نکرده اند و هیچکدام توضیح نداده اند که چرا.

اسنودن بخش بزرگی از آرشیو را به روزنامه نگار اسکاتلندی ایون مک اسکیل در هنگ کنگ داد که حاوی "ده ها هزار سند" بود. در Citizenfour، اسنودن در حال تحویل مواد GCHQ به MacAskill در اتاق هتل هنگ کنگ فیلم می شود. اسنودن آن را برگرفته از ویکی داخلی آژانس توصیف می‌کند - "در نهایت محرمانه، سطح فوق‌العاده طبقه‌بندی شده، جایی که هر کسی اطلاعاتی کار می‌کند می‌تواند روی هر چیزی که می‌خواهد کار کند" - و اضافه می‌کند: "این چیزی است. من آن را به شما می‌دهم.

شما می توانید در مورد آن تصمیم بگیرید، چه چیزی مناسب است، چه چیزی نیست.» مک اسکیل نسخه خود را به دفتر گاردین در لندن آورد.

گاردین اولین داستان اسنودن خود را همراه با سندی از آرشیو در 6 ژوئن 2013 منتشر کرد. روز بعد، مقامات دفاعی بریتانیا یک اخطار محرمانه D را به همه رسانه های مهم بریتانیایی صادر کردند "در تلاشی برای سانسور پوشش تاکتیک های جاسوسی به کار گرفته شده توسط آژانس های اطلاعاتی در بریتانیا و ایالات متحده."

کمیته DPBAC (کمیته مشورتی دفاع، مطبوعات و پخش) که اعلامیه‌های D را صادر می‌کند، سیستمی را اجرا می‌کند که در آن زمان سیستم DA-Notice نامیده می‌شد، یک ترتیبات داوطلبانه مربوط به سال 1912، که بر اساس آن سازمان‌های خبری قبل از انتشار مطالب مرتبط با امنیت ملی، با وزارت دفاع مشورت می‌کنند. در سال 2013، منشی خدمت، نایب مارشال هوایی اندرو والنس بود.

اعلامیه D برای مطبوعاتی که قبلا تمایل به همکاری داشتند صادر شد. ویان باکر و اندرو مک استی از دانشگاه بنگر با بررسی ادبیات دانشگاهی در سال 2018 خاطرنشان کردند:

به گفته بکیر و مک استای، هم ترازی نزدیک به یکنواخت بود. روزنامه های دیلی میل، میرور، استار، تلگراف، سان و تایمز برای نظارت کدگذاری شده بودند. فقط مستقل، من و مردم به سمت دیگری متمایل شدند. گاردین و اکسپرس متعادل بودند. آنها می نویسند که معنای آن در عمل این بود که "حقوق حریم خصوصی شهروندان و مقررات نظارتی به حداقل مورد بحث قرار گرفت، در حالی که نظارت انبوه با پیشنهاد این که برای امنیت ملی ضروری است عادی شد." مضامین برجسته مطبوعات «این بود که شرکت‌های رسانه‌های اجتماعی باید برای مبارزه با تروریسم بیشتر تلاش کنند و در حالی که s

نظارت بر سیاستمداران مشکل ساز است، نظارت بر مردم باید افزایش یابد."

دیلی میل - که بیش از هر رسانه بریتانیایی به غیر از گاردین، مقالات بیشتری در مورد اسنودن منتشر کرد - نمونه بارز این روند است. در شش ماه پس از افشای اولیه، این رسانه بر روی «سبک زندگی مجلل در فرار و جذابیت جنسی اسنودن» متمرکز شد. همانطور که باکیر و مک استی خاطرنشان می کنند، به نظر می رسید که این تاکتیک ها برای بی اعتبار کردن یا جلب توجه از افشاگری های GCHQ طراحی شده اند که او افشا کرده است.

به دنبال فشار داونینگ استریت و جرمی هیوود، وزیر کابینه، سه تن از مدیران گاردین در 20 ژوئیه 2013، شش هفته پس از اولین داستان اسنودن، کامپیوترهایی را که بایگانی مستقر در لندن آنها را در زیرزمین نگهداری می کردند، نابود کردند. دو تکنسین GCHQ بر تخریب نظارت داشتند. این مقاله این اقدام را مخفی نگه داشت [11] [13] و تنها یک ماه بعد در 19 اوت آن را عمومی کرد.

پل جانسون، معاون سردبیر گاردین و یکی از سه نفری که کامپیوترها را نابود کردند، بعدا تخریب را "صرفا یک عمل نمادین" خواند، زیرا دولت می‌دانست که "مطالب به ایالات متحده برده شده تا با نیویورک تایمز به اشتراک گذاشته شود. گزارش ادامه خواهد یافت. این قسمت چیزی را تغییر نداده است."

صورتجلسه کمیته DPBAC اتفاقاتی را در همان هفته ها ثبت می کند. والنس گفت که «در ابتدا، گاردین از درگیر شدن با سیستم DA-Notice قبل از انتشار بخش اول اجتناب کرده بود»، که به عنوان عضوی از انجمن ناشران روزنامه «مجبور بود طبق شرایط کد اطلاعیه DA به دنبال مشاوره DA-Notice باشد» و این شکست «یک منبع مهم برای رسیدگی به آن بوده است». او گفت که در اواخر ژوئیه 2013، گاردین "شروع به جستجو و پذیرش توصیه های DA Notice برای عدم انتشار عمومی کرده است.

h برخی از جزئیات بسیار حساس."

آلن راسبریجر، سردبیر وقت گاردین، در 3 دسامبر 2013 در کمیته امور داخلی در مورد گزارش اسنودن توسط گاردین مورد بازجویی قرار گرفت. رابریگر گفت: "از نظر انتشار اسناد، فکر می کنم ما 26 مورد را منتشر کرده ایم." رابریجر گفت که در شش ماه گذشته "بیش از 100 تماس" با سازمان های دولتی بریتانیا و ایالات متحده برقرار شده است.

[14] رابریجر در سال 2018 می نویسد: "ما در تماس مستمر با سازمان های اطلاعاتی و کاخ سفید بودیم." رابریجر در سال 2018 می نویسد. [15] وقتی از او پرسیدند که چه تعداد از 58000 سند خوانده شده است، رابریجر پاسخ داد "نمی توانستم به شما بگویم. نمی دانم." [16]

رابریجر به کمیته امور داخلی گفت که از حدود 35 داستان منتشر شده، گاردین در مورد همه آنها به جز یک مورد با مقامات مشورت کرده است. او درباره والانس گفت: "ما در واقع از آن زمان با او همکاری کرده ایم و او در گاردین بوده تا با همه خبرنگاران ما صحبت کند." رابریجر در سال 2018 اضافه کرد که والانس به موقع به کنفرانس صبحگاهی گاردین دعوت شده است. [17] روایت رابریجر از این ترتیب این است که والانس داستان‌هایی را که می‌آمدند مرور می‌کرد و به ندرت مخالفت می‌کرد.

[18] گلمن نوشت که گاردین "برخی از داستان های خود را به دلایل قانونی کشت و برخی دیگر را ماه ها به تاخیر انداخت." [19]

سه ماه بعد، در 27 فوریه 2014، گاردین آخرین اسناد اسنودن را منتشر کرد. در طی نه ماه حدود 30 مورد از 58000 سندی را که در اختیار داشت منتشر کرده بود - 0.05٪. رابریجر بعدا این قسمت را به عنوان داستانی با بیشترین تأثیر جهانی در تاریخ 190 ساله گاردین توصیف کرد. [20]

آنچه در فوریه 2014 متوقف شد، انتشار اسناد بود، نه گزارش. به عنوان مثال در ژانویه 2015، گاردین از اسناد اسنودن گزارش داد که GCHQ ایمیل های روزنامه نگاران را در رسانه های بزرگ بین المللی ضبط کرده است. و در ژوئن 2015 تحقیقات مشترکی را با نیویورک تایمز درباره نقش GCHQ در حملات هواپیماهای بدون سرنشین آمریکایی در یمن و پاکستان منتشر کرد که برگرفته از اسنادی بود که اسنودن در اختیار گاردین قرار داد "و با نیویورک تایمز به اشتراک گذاشته شد."

بنابراین، حتی شانزده ماه پس از انتشار آخرین سندش، گاردین همچنان در حال تجزیه و تحلیل آرشیو و به اشتراک گذاری اسناد با شریک آمریکایی خود بود، اما تصمیم گرفت هیچ سندی را منتشر نکند (و همچنین نیویورک تایمز این کار را نکرد).

در ماه مه 2014، رئیس کمیته DPBAC گزارش داد که تعامل با گاردین به تقویت خود ادامه داده است و این روند "با انتصاب پل جانسون (معاون سردبیر گاردین) به عنوان عضو DPBAC به اوج خود رسیده است."

جیکوب آپلبام - که روی آرشیو کار می کرد، گزارش های گسترده ای را در اشپیگل و جاهای دیگر منتشر کرد و به پویتراس کمک کرد تا اسنودن را بررسی کند - در مارس 2016 به شدت از گاردین انتقاد کرد:

رابریجر در کتاب «اخبار فوری» در سال 2018، دوران اسنودن را با جزئیات کامل پوشش می‌دهد و در مورد جلسات هیوود، تخریب هارد دیسک‌های دفتر گاردین در لندن، بازداشت میراندا در هیترو، سرمقاله‌های انتقادی از روزنامه‌های رقیب، و سیاستمدارانی که خواستار پیگرد قانونی هستند، بحث می‌کند. با این حال، گزارش به یک بند ختم می‌شود: «زمانی که پوشش اسنودن از بین رفت». [21] این تنها رویداد مهم در فصل فاقد بازیگر یا انگیزه واضح است.

در حالی که همه اقدامات دیگر انگیزه های روشنی دارند، پوشش رسانه ای فقط محو می شود، بدون هیچ توضیحی که چه کسی تصمیم گرفت متوقف شود، چه زمانی انتخاب شد، یا چرا.

هنگامی که در سال 2023 از مک اسکیل در مورد عدم انتشار اسناد پرسیده شد، مک اسکیل کاهش علاقه را مقصر دانست و خاطرنشان کرد که "هر داستان خوانندگان کمتر و کمتری را جذب می کند، زیرا علاقه کاهش می یابد."

به سختی می توان با آنچه سردبیر خود گاردین در مورد همان دوره می گوید مخالفت کرد. این روزنامه آخرین سند اسنودن خود را همراه با داستانی منتشر کرد که اخبار مهمی در صفحه اول بود، به عنوان بیشترین داستان اسنودن قبل از آن. دو ماه بعد برای گزارش برنده جایزه پولیتزر شد. هشت ماه پس از آخرین سند، که رابریجر ثبت می‌کند، این روزنامه از نیویورک تایمز پیشی گرفت و به عنوان نهمین روزنامه بزرگ در بریتانیا تبدیل به وب‌سایت اصلی روزنامه انگلیسی زبان در جهان شد.

[22] او این ظهور را به انجام «کارهایی می‌داند که روزنامه‌نگاری – حداقل در حساب ما – قرار بود انجام دهد»: فهرستی از موضوعاتی که او انتظار داشت هیچ‌کس نخواند، که در آن امنیت و آزادی‌های مدنی در رتبه دوم و سوم قرار دارند. "اگر شما در مورد تغییرات آب و هوایی، امنیت، آزادی های مدنی صحبت کنید، هیچ کس - مطمئنا - شما را نمی خواند... اما آنها این کار را کردند." او نتیجه گرفت که "به وضوح اشتهای عظیم و جهانی برای ارائه اخبار مهم به طور جدی وجود داشت. نیاز به آن وجود داشت." [22]

اشتها هم جای دیگری رفته بود. اشپیگل تا سال 2015 به انتشار اسنادی ادامه داد، با داستان هایی که به تیتر اخبار بین المللی تبدیل شد. Intercept تا سال 2019 ادامه داشت و تقریبا در صد قطعه بود. هر چه باعث شد گاردین در فوریه 2014 انتشار اسناد را متوقف کند، این نبود که چیزی باقی نمانده باشد یا کسی نخوانده باشد.

به گفته راسبریجر [10] و مک اسکیل، اسنودن از ابتدا خواسته بود که گزارش به جای استفاده از اطلاعات در زمان جنگ، نظارت و حفظ حریم خصوصی باشد و رابریجر آن را در داخل به عنوان یک فرمان صادر کرده بود. مک اسکیل توضیح می دهد که رابریجر در مقطعی پس از نابودی نسخه لندنی از او خواسته بود که به نیویورک تایمز - "که هنوز مطالب را در اختیار داشت" - برود و آن را برای داستان هایی که در صورت برداشته شدن این محدودیت ممکن است قابل گزارش شوند بررسی کند. او با یک لیست حدودا دوازده نفری به لندن بازگشت.

مک اسکیل می نویسد، رابریجر آنها را رد کرد، "نه تنها به این دلیل که قصد نداشت از توافق با اسنودن صرف نظر کند، بلکه به این دلیل که هیچ یک از آنها به اندازه داستان های اصلی انفجاری نبود."

در توضیح اینکه نسخه‌های گاردین کجا رفتند، شکافی وجود دارد. رابریجر در خبر فوری می نویسد که پس از ویرانی لندن، روزنامه "با پرونده دست نخورده باقی ماند - در نیویورک"، و اشاره کرد که مقامات بریتانیا علاقه چندانی به "موادی که ما در 536 برادوی نگه داشتیم"، [23] دفتر خود گاردین در نیویورک نشان ندادند.

اما زمانی که رابریجر بعدا از مک‌آسکیل خواست تا آنچه را که باقی مانده بود بررسی کند، مک‌آسکیل به دفتر روزنامه‌اش در نیویورک نرفت، بلکه به‌جای آن به نیویورک تایمز فرستاده شد، «که هنوز مطالب را در اختیار داشت». و در سال 2023، با توصیف محل نگهداری آرشیو در حال حاضر، مک اسکیل فقط به نسخه قفل شده در دفتر نیویورک تایمز اشاره می کند که گاردین مسئولیت آن را بر عهده دارد. کپی نیویورک خود گاردین ذکر نشده است.

گاردین آرشیو خود را با نیویورک تایمز و تا حدی با ProPublica به اشتراک گذاشت، [11] طبق توافقی که رابریجر در اخبار فوری توضیح می دهد. [10]

در مارس 2016، Appelbaum گفت که گاردین ProPublica را در بایگانی اسنودن نگه می دارد.

در 18 آگوست 2026 با دفتر مطبوعاتی گاردین با سؤالاتی تماس گرفتیم. دفتر مطبوعاتی پاسخ داد که آنها چیز جدیدی برای به اشتراک گذاشتن ندارند، که آنها به طور معمول در مورد تصمیم گیری سرمقاله اظهار نظر نمی کنند، و ما در مورد مسائل مربوط به بیش از یک دهه پیش سؤال می کردیم. آنها به این موضوع اشاره نکردند که آیا هنوز یک نسخه در اختیار دارند یا مطالبی در نیویورک تایمز باقی مانده است و آیا مسئولیتی در قبال آن دارند یا خیر، یا اینکه آیا آنها دارای هر گونه حق تأییدی برای انتشار توسط شرکای خود هستند - که هیچ کدام تصمیمات سردبیری نیستند.

بارتون گلمن بخش قابل توجهی از آرشیو کامل را در اختیار دارد. او در 21 مه 2013 نسخه ای را با پویتراس از اسنودن دریافت کرد، [1] که حاوی بیش از 50000 [5] سند بود. [4] گلمن نسخه‌ای از آرشیو خود را در ماه مه 2013 به دفتر واشنگتن پست در نیویورک برد، جایی که امن بود [24] تا اینکه در سال 2014 واشنگتن پست را ترک کرد و انتشار اسناد اسنودن را متوقف کرد.

گلمن در سال 2020 گفت که "مواد او اکنون در سردخانه است، به همان اندازه ایمن و غیرقابل دسترس که می توانم تصور کنم." در سال 2022 او با پویتراس موافقت کرد که آرشیو "واقعا برای تحقیقات سازنده ارزشمند است"، اما اضافه کرد که "اجرای اطلاعاتی که باید آن را با دیگران به اشتراک بگذارند بسیار سخت است. من فقط همه چیز را در سردخانه گذاشتم. از این بابت احساس بدی دارم."

گزارش گلمن از آنچه واشنگتن پست ساخته است کاملترین توصیفی است که کسی از نحوه نگهداری آرشیو در هر رسانه ای ارائه کرده است.

او با فهرستی به سراغ سردبیر، مارتی بارون رفت. رایانه های اختصاصی با درایوهای تازه پاک شده و رمزگذاری شده. سخت افزار شبکه به طور فیزیکی حذف شد و دستگاه ها از اینترنت و سیستم های اتاق خبر قطع شد. یک اتاق بدون پنجره با یک قفل با امنیت بالا، یک در تقویت شده و یک گاوصندوق سنگین که روی زمین پیچ شده است. کلیدهای رمزگشایی روی کارت‌های حافظه ذخیره می‌شوند و هرگز در یک اتاق نگهداری نمی‌شوند، مگر زمانی که در حال استفاده هستند. دسترسی به چهار اعتبار نیاز دارد - کلید در، ترکیب ایمن، کارت کلید دیجیتال، عبارات عبور - که بین تیم تقسیم می‌شود و کسی جز گلمن هر چهار را در اختیار ندارد. [25]

اولین تلاش واشنگتن پست در اتاق دارای یک دیوار پر از پنجره بود که چشم انداز اقامتگاه سفیر روسیه را در نیم بلوک دورتر داشت. دیگری پیدا کردند. یک قفل با امنیت بالا، یک دوربین در سالن بیرون و یک گاوصندوق به وزن چهارصد پوند داشت. گلمن دومین گاوصندوق را در دفتر خودش در نیویورک نگه داشت. [25]

آنها با همکاری با اشکان سلطانی، فن‌آور، لپ‌تاپ‌های خود را با حذف وای‌فای، بلوتوث و باتری‌های داخلی آماده کردند و اطمینان حاصل کردند که دستگاه‌ها در صورت قطع برق فورا خاموش می‌شوند و خود را رمزگذاری می‌کنند. آنها به طور فیزیکی درگاه‌های USB را مهر و موم کردند و با بیرون آوردن کلیدهای خود از اتاق هر بار که از اتاق خارج می‌شدند، حتی برای استراحت سریع در حمام، امنیت شدیدی را حفظ کردند. گلمن برای مشاهده هرگونه دستکاری فیزیکی احتمالی، اپوکسی و زرق و برق را روی پیچ های لپ تاپ اعمال کرد و پودر ماوراء بنفش را روی صفحه گاوصندوق آزمایش کرد.

او تمام یادداشت‌هایش را روی جلدهای رمزگذاری‌شده ذخیره می‌کرد که فقط برای باز کردن هر روز صبح به پنج عبارت عبور متمایز نیاز داشتند، سیستمی که وقتی یک عبارت عبور را فراموش می‌کرد و برای همیشه دسترسی به برخی فایل‌ها را از دست می‌داد نتیجه معکوس می‌داد. [25]

واشنگتن پست آخرین اسناد اسنودن خود را در ژوئیه 2014 منتشر کرد. در پایان، در مجموع حدود 30 سند، [26] یا حدود 0.06٪ از آرشیو خود را منتشر کرد.

گلمن می نویسد که تا اواخر پاییز 2015، او و سلطانی دیگر برای روزنامه مقاله نمی نوشتند. سلطانی استفاده از لپ تاپ قدیمی خود را متوقف کرد، یک جا کلیدی رمزگذاری را پس داد و ارتباط خود را با آرشیو قطع کرد. [27]

هم نیویورک تایمز و هم پروپوبلیکا در سال 2013 مطالبی را از گاردین دریافت کردند، تحت شرایطی که راسبردیگر روی صفحه A4 تایپ کرد. [10] هیچ کدام آرشیو کامل را در اختیار نداشتند، و هیچکدام نیز نگفته اند که چه مقدار دریافت کرده است.

نیویورک تایمز و ProPublica اسناد انگشت شماری را بین سال‌های 2014 و 2015 منتشر کردند. آخرین داستان یک تحقیق مشترک بود که در 15 آگوست 2015 منتشر شد. هر دو بلافاصله پس از یک تحقیق مشترک اساسی و نه پس از کاهش، متوقف شدند، و هر دو ده هفته پس از اینکه رابریجر سردبیری روزنامه را ترک کرد که تحت شرایط آن کار می کردند، متوقف شدند.

یک روایت از آن شرایط در یک داستان خاص وجود دارد، اگرچه دست دوم و تایید نشده است. Appelbaum گفته است که جف لارسون، که در گزارش 2014 ProPublica در مورد حملات بمبئی مشارکت داشته است، به او گفته است که شرکایی که فایل‌ها را تحت شرایطی تهیه کرده‌اند، می‌خواهند این حساب به گونه‌ای هدایت شود که بخش‌های مهم ظاهر نشود و لارسون تنها پس از دریافت مستقیم مطالب اصلی از Poitras و Appel می‌تواند آزادانه گزارش دهد.

ما از ProPublica پرسیدیم که آیا هنوز مطالب اسنودن را در اختیار دارد یا خیر، آیا آن مطالب مشمول نیاز به تأیید است و چرا انتشار متوقف شد. هیچ پاسخی دریافت نکردیم.

روزنامه نگاران آلمانی مارسل روزنباخ و هولگر استارک که برای اشپیگل کار می کنند، در سال 2014 کتابی را در مورد ماجرای اسنودن منتشر کردند به نام Der NSA-Komplex. آنها در کتاب می نویسند که اشپیگل چگونه مطالب خود را بدست آورده است.

در ابتدا روزنباخ و استارک سعی کردند از طریق گرینوالد به آرشیو اسنودن دسترسی پیدا کنند. در یک شنبه در اواسط ژوئن 2013، آنها با یکی از آشنایان تماس گرفتند که گفت گرینوالد مایل است با آنها بنشیند. صبح روز بعد آنها با درایوهای سخت، لپ‌تاپ، تلفن رمزنگاری و نرم‌افزار رمزگذاری در چمدانشان به ریو پرواز کردند. [9]