چه زمانی عاشق شدن به یک سرمایه گذاری بد تبدیل شد؟

نه برای اینکه این را در مورد خودم بسازم، بلکه کمی درباره خودم: من یک رمانتیک امیدوار هستم، منظورم این است که کاملا می دانم که عشق، با همه واو ووومش، محدودیت هایی دارد. به هر حال ازدواج یک قرارداد واقعی است و هر دو طرف باید وزن خود را بکشند. اما من همچنین بر این باورم که عشقی که هالیوود مدام به ما می دهد، قابل دستیابی است، البته به شکلی بسیار کم زرق و برق.

شما با کسی ملاقات می کنید، او را دوست دارید، پتانسیل را می بینید. سپس با عشق کار می‌کنید و هر چند وقت یک‌بار، امیدواریم بیشتر اوقات، با آن هجوم شگفت انگیز محبت که کل کار را ارزشمند می‌کند، پاداش می‌گیرید.

من روزهایم را به فکر عاشقانه نمی گذرانم، اما اخیرا متوجه شده ام که در رابطه با فرزندانم که هنوز برای املای درست کلمه خیلی کوچک هستند به آن فکر می کنم.

این احساس عجیبی است، آرزو کردن عشقی شبیه به فیلم برای فرزندانتان در حالی که می دانید کنترل کمی بر روی وقوع این اتفاق وجود دارد. من این را در حالی می نویسم که شوهرم با پوشیدن پتو به عنوان لباس، دختر بزرگ ما را سرگرم می کند، و به من یادآوری می شود که تماشای او در کنار فرزندانمان یکی از چیزهایی است که باعث می شود من دوباره عاشق او شوم. طبیعتا، خودم را امیدوار می‌بینم که روزی او کسی را داشته باشد که بخواهد چنین احمقی را برای او بسازد.

البته، من قبل از ازدواج تجربه‌های وحشتناک دوستی داشتم. و من به اندازه کافی دوستان و اقوام مجرد دارم که همه چیزهایی را که می‌دانند دوست‌یابی در سال 2026 به نظر می‌رسد بدبخت‌ترین کار عصر مدرن است، در جستجوی عشق هستند.

اعداد و ارقام چیز جالبی را در مورد نحوه واکنش آمریکایی ها به این همه نشان می دهد.

بر اساس مطالعه 2026 مچ و موسسه کینزی برای مجردها در آمریکا، 34 درصد از مجردها آرامش و امنیت عاطفی را بر اشتیاق و هیجان ترجیح می دهند، در حالی که تنها 14 درصد طرفدار دومی هستند. در میان زنان، این شکاف بین 40 تا 9 درصد است.

من ترجیح را درک می کنم: امنیت عاطفی بسیار مهم است و اگر فرزندانم با این باور بزرگ شوند که هیجانات عاشقانه توجیه بد رفتاری را توجیه می کند، می ترسم.

اما شاید از آنجایی که من در تجارت کلمات هستم، به زبانی که برای بحث درباره عشق استفاده می کنیم بیشتر علاقه مند شده ام.

ما در مورد پرچم قرمز و سرمایه گذاری احساسی صحبت می کنیم. برنامه‌های دوستیابی ما را تشویق می‌کنند تا شرکای احتمالی را بر اساس معیارهای از پیش تعیین‌شده فیلتر کنیم. ما سازگاری را حتی قبل از اینکه شیمی را ایجاد کنیم، ارزیابی می کنیم. در طول مسیر، رمانس واژگان اقتصاد را با تمام محاسبات ریسک و بازده آن به دست آورده است.

مزایای قابل توجهی برای این رویکرد وجود دارد. هرکسی که سال ها را برای شخص اشتباهی تلف کرده است، می داند که بی پروایی عاشقانه از نظر احساسی می تواند گران باشد. و تاکید بر مرزها و امنیت عاطفی نشان دهنده تمایل معقول به روابطی است که افراد را دائما احساس بدبختی نمی کند.

با این حال، نمی‌دانم که آیا وسواس ما برای گرفتن تصمیم‌های عاشقانه معقول، چیزی ضروری در مورد عاشق شدن را از بین برده است: غیرمنطقی بودن شکوهمند آن.

همان نظرسنجی مجردها در آمریکا نشان داد که 46 درصد از مجردها با چک لیست شریک ایده‌آل به سراغ افرادی می‌افتند که معیارهای آنها را برآورده نمی‌کردند. اگرچه من در نظرسنجی مذکور شرکت نکردم، اما خود را در آن 46 درصد قرار خواهم داد.

همه اینها مرا به این فکر می‌کند که وقتی اصرار داریم که از قبل بدانیم آیا کسی سرمایه‌گذاری مناسبی است یا خیر، چقدر امکان رمانتیک را از بین می‌بریم.

بیایید واضح بگوییم: من نمی خواهم فرزندانم شیفتگی را با سازگاری اشتباه بگیرند. امیدوارم آنها در نهایت با جدیتی که شایسته آن است به ازدواج نزدیک شوند و درک کنند که عشق به تلاش بسیار زیادی نیاز دارد، مدتها پس از محو شدن هیجان اولیه. من باید بدانند که عشق، در همه اشکال آن، به خصوص زمانی که با یک قرارداد ازدواج رسمی شود، بسیار سخت است.

اما من همچنین امیدوارم که آنها آن هیجان اولیه را با تمام شکوه نامعقول آن تجربه کنند. اینکه با کسی ملاقات می‌کنند که باعث می‌شود معیارهایشان را موقتا فراموش کنند، آنها را غافلگیر کند، کمی حماقت را برانگیزد، و آنها را غرق در شادی کند.

شاید تصمیمات معقولی بعد از آن گرفته شود.

در حال حاضر، من کاملا دوست دارم آنها دیوانه وار عاشق شوند.