چه مدت است که کنترلرهای بازی بی سیم در دسترس هستند؟

مدتی طول کشید تا کنترلرها مانند امروز بدون کابل کار کنند.

اگر مدتی است که گیمر بوده اید، شاید بدانید که کنترلرهای بی سیم در دهه 1980 مورد استفاده قرار می گرفتند. کسانی که در دوران PS2/Xbox/GameCube بزرگ شده‌اند، احتمالا وقتی به کنترلرهای بی‌سیم اولیه فکر می‌کنند، گیم‌پد متفاوتی در ذهن دارند. در حالی که پدهای بی سیم در چندین دهه در تکرارهای مختلف آزمایش شدند، آنها فقط در چند نسل اخیر کنسول کامل شدند.

تاریخچه کنترلرهای بدون سیم بسیار جذاب است. در اینجا داستان این است که چگونه کنسول فعلی شما شما را از کاناپه رها کرده است.

به عنوان یک فرد 41 ساله، از اینکه اولین کنترلر بازی بی سیم از من قدیمی تر است، کمی خیالم راحت است: وارد Cynex Game Mate 2 شوید. این یک ابزار جانبی Atari 2600 است که در حدود سال 1982 عرضه شد و به طور گسترده به عنوان اولین گیم پد سازگار با کنسول بی سیم شناخته می شود. این اولین فن آوری در حال تکامل و مخالف ژانر بود، البته فناوری که تا مدتی دیگر به طور کامل محقق نخواهد شد.

Game Mate 2 از فرکانس های رادیویی استفاده می کرد. با پذیرش فناوری RF، این پد پیشگام به گیمرها آزادی بیشتری نسبت به جایگزین‌های کمتر IR داد که در اواخر دهه عرضه می‌شوند. برخلاف کنترل از راه دور Acclaim که در سال 1989 برای NES راه اندازی شد، لازم نیست Game Mate 2 را مستقیما به سمت Atari 2600 خود بگیرید تا سیگنال آن شناسایی شود.

در حالی که پدهای مادون قرمز اولیه می‌توانند به راحتی سیگنال را از دست بدهند، اگر جسمی بین سنسور و گیرنده کنسول قرار گیرد (مثل ریموت‌های تلویزیون IR)، گیم میت انعطاف‌پذیرتر به این محدودیت‌ها محدود نمی‌شود. در واقع، آن فناوری RF اولیه به اندازه‌ای خوب کار می‌کرد که طبق گزارش‌ها، بردی تا 20 فوت داشت.

اگرچه اینها جلوتر از زمان خود بودند، اما کامل نبودند. آن‌ها وزن و چنگال بودند و اساسا یک کنترلر استاندارد 2600 در بالای یک پایه سنگین بودند. آنها همچنین باتری 9 ولت مورد نیاز را به سرعت تخلیه کردند. زمانی که آتاری یک سال پس از عرضه این دستگاه جانبی توزیع را بر عهده گرفت، نام آن را به جوی استیک بی‌سیم کنترل از راه دور CX42 تغییر داد. جذاب، درست است؟

مینی دیسک های GameCube تنها بخش قابل توجه میراث کنسول نبودند. کنترل‌کننده بی‌سیم WaveBird در سال 2002 وارد بازار شد و اولین پد بی‌سیم اصلی بود که با تن‌ها مصالحه سنگینی نکرد. خاطرات واضحی از انتظار در صف در یک عصر نیمه آرام ماه می در زادگاهم ادینبورگ در سال 2002 برای برداشتن جعبه بنفش شگفت انگیز Big N و سپس خرید کنترلر بی سیم کنسول کوچک در حوالی کریسمس همان سال دارم.

و چه بی رحمی حجیم اما محبوب بود. WaveBird هر چیزی جز ظریف بود. با اضافه کردن دور جدی به کنترلر استاندارد GameCube، یک گیرنده به همان اندازه درشت برای اتصال به کنسول نسل ششم ارائه شد و از شما می‌خواست که کانالی را با نوار لغزنده در هر کدام مطابقت دهید. اگر به بهترین‌های کتابخانه GameCube علاقه دارید، به احتمال زیاد برخی از عنوان‌ها را با WaveBird بازی کرده‌اید.

WaveBird با استفاده از فناوری فرکانس رادیویی 2.4G برای اولین بار در یک کنترلر، بردی در حدود 20 فوت حداقل داشت. توضیح اینکه داشتن یک گیم‌پد که شما را از کنسول جدا می‌کند چه مشکل بزرگی بود، سخت است. دیگر مجبور نبودید به طور نامطمئنی در فاصله شش فوتی جعبه بازی مورد علاقه خود قرار بگیرید. در عوض، می‌توانید به عقب خم شوید یا حتی در اتاق حرکت کنید، که برای جلسات چندنفره عالی بود، بنابراین همه مجبور نبودند روی یک کاناپه جمع شوند.

برای به حداکثر رساندن عمر باتری، WaveBird پشتیبانی از rumble نداشت، اما با یک جفت باتری AA تا 100 ساعت کار کرد. آزادی ای که در کنترل بازی ها به شما داد، راه را برای گیم پدهای آینده هموار کرد، که منجر به تمام کنترلرهای بی سیم شگفت انگیز سونی، مایکروسافت و دیگران شد که در ربع قرن گذشته راه اندازی شده اند.

قبل از یادگیری این تاریخچه، شاید فکر می کردید که اولین کنترلر بی سیم بازی یک محصول پلی استیشن بود. این قابل درک است، زیرا سونی (بیشتر) از زمان ورود PS1 به ایالت در سال 1995 (بیشتر) بر بازار کنسول تسلط داشته است. با توجه به گذشته، می توان گفت که کمی بدبو بود.

Sixaxis شاید بدنام ترین کنترلر سونی در تمام دوران باشد، منهای گیم پد اولیه PS3 به شکل موز "بومرنگ" که هرگز نور روز را ندید. Sixaxis به‌عنوان مدل اولیه کنترل‌کننده برای PS3، صدای رمبل را برای کنترل‌های حرکتی نیمه‌پخت، زودرس و هرگز به‌طور کامل حذف کرد.

اندکی پس از عرضه Sixaxis در سال 2006، فیل هریسون گفت که سونی به دلیل شکایت در مورد حقوق ثبت اختراع، بلکه به این دلیل که "ویژگی نسل آخر" بود، رامبل را در Sixaxis ادغام نکرد. با توجه به اینکه فیل در آن زمان رئیس استودیوی جهانی سرگرمی کامپیوتری سونی بود، این یک بیانیه بسیار جسورانه (نسبتا هوس باز) بود.

اگرچه عنوان راه‌اندازی PS3 Resistance: Fall of Man جزو اولین بازی‌هایی بود که از ویژگی‌های Sixaxis پشتیبانی می‌کرد، اما واقعا لانه اژدها سواری بود که کنترلر را تعریف کرد. به‌خاطر کنترل‌های حرکتی نیمه خرابش به‌طور گسترده‌ای مورد بررسی قرار گرفت، و مردم به صراحت گفتند که فقدان سر و صدا غیرقابل قبول است. سونی به سرعت متوجه شد، و به زودی، عناوینی مانند Ratchet & Clank Future: Tools of Destruction در سال 2007، پس از انتشار در سال 2008، امکانات لرزاننده DualShock 3 را در بر گرفت.