چه چیزی ایرلند را به تووالو، یک جزیره کوچک مرجانی در آن سوی جهان متصل می کند؟

تووالو چهارمین کشور کوچک جهان است که تنها حدود 11000 نفر جمعیت دارد. این بخشی از دایره ای از جزایر کوچک مرجانی است که در نیمه راه بین هاوایی و استرالیا قرار دارد. ساکنان جزیره می گویند که اگرچه جزایر کوچک هستند، اما به دلیل اقیانوس آرام وسیعی که آنها را به جهان گسترده تر متصل می کند، کشور خود را بزرگ می بینند.

ارتفاع متوسط ​​تنها 6 فوت بالاتر از علامت جزر و مد است که تهدیدی وجودی ناشی از افزایش سطح دریا است که تغییرات آب و هوایی به همراه خواهد داشت. بنابراین، جمعیت جزیره همیشه در خط مقدم مذاکرات بین‌المللی آب‌وهوا بوده‌اند، زنگ خطر را به صدا درآورده‌اند، خواستار جاه‌طلبی بیشتر هستند، حقیقت را به قدرت می‌گویند، و به همه یادآوری می‌کنند که اگر بتوانیم تووالو را نجات دهیم، پس کل زمین را نجات خواهیم داد.

شاید به دلیل آن سنت، تووالو از تووالو درخواست کرد که ریاست یک کنفرانس بزرگ انتقال به دور از سوخت های فسیلی را که بهار آینده برگزار می شود، به عهده بگیرد. این رویداد به دنبال کنفرانسی برگزار شد که اواخر سال گذشته در شهر سانتا مارتا کلمبیا برگزار شد و طی آن 57 دولت گرد هم آمدند تا به این فکر کنند که چگونه می‌توانیم از استفاده از سوخت‌هایی که دنیای ما را ورشکست و ویران می‌کنند، دور شویم.

دولت‌های کلمبیا و هلند تسهیلات را در این زمینه انجام دادند، اما چیزی که به خوبی کار کرد مشارکت جامعه مدنی بود که درست قبل از رویداد اصلی بین‌دولتی انجام شد. این شامل ذینفعان و کارشناسان مختلف بود که در مورد چگونگی تأمین مالی انتقال از استفاده از سوخت‌ها در حالی که همچنان از کشورهایی که به درآمدهای سوخت فسیلی وابسته هستند محافظت می‌کردند. به نظر می‌رسید که همه افراد درگیر بحث‌ها را بسیار سازنده می‌دانستند، زیرا در مقایسه با فرآیند رسمی‌تر سازمان ملل، محدودیت‌های کمتری داشتند.

من بسیار خوشحالم که در پایان جلسه سانتا مارتا موافقت شد که ایرلند باید از تووالو به عنوان میزبان کنفرانس بعدی حمایت کند. ما هنوز به عنوان یک کشور توسعه یافته دیده می شویم که رابطه خوبی با کشورهای جزیره ای کوچک و کشورهای آسیب پذیرتر دارد. امید بود که خدمات عمومی ما نیز مقیاس، توانایی و فرهنگ را داشته باشد تا از ایالت کوچکتری مانند تووالو به بهترین شکل حمایت کند.

این هفته، باتوم به طور رسمی به دولت های تووالو و ایرلند واگذار می شود، زیرا برنامه های اولیه برای این رویداد قرار است در هفته آب و هوای نیویورک اعلام شود. هرگز نیاز به چنین نشست‌هایی واضح نبوده است، زیرا «جنگ‌های همیشگی» بیشتر قیمت‌های نفت و گاز را بالا می‌برد، ویرانی ناشی از تغییرات آب و هوایی بیش از پیش واقعی می‌شود و دولت ایالات متحده تلاش می‌کند تا هر شکلی از همکاری بین‌المللی را از بین ببرد.

اندازه کوچک تووالو و تعداد محدود پروازها به این جزیره به این معنی است که رویداد سال آینده با آنچه قبلا برگزار شد بسیار متفاوت خواهد بود. انتظار می رود این جزیره میزبان تعداد بسیار کمتری از وزرا و مقامات باشد و رویدادهای جامعه مدنی گسترده تر احتمالا درست قبل از رویداد اصلی در ایرلند برگزار می شود.

این امر بر خدمات مدنی ایرلند فشار وارد می‌کند که در حال حاضر ریاست شورای اتحادیه اروپا را بر عهده دارد. با این حال، عمل نکردن به مسئولیت خود برای ارائه چیزی خاص یک شکست واقعی خواهد بود. ما در جهانی زندگی می کنیم که به شدت به نمونه هایی از همکاری چندجانبه خوب نیاز دارد.

هفته گذشته، یک گردهمایی آب و هوایی در جزیره Inishbofin برگزار شد تا بررسی شود که چگونه می‌توان حمایت عمومی را از اقدامات آب و هوایی افزایش داد. در جلسه افتتاحیه، مردم محلی در مورد نسل های قبل از خود، آینده خانواده های جوان در جزیره و نحوه گردهمایی آنها برای محافظت از مردم خود در طوفان های اخیر صحبت کردند.

زنی از تووالو، الیلا فیهاکی، که به قول خودش، بین باغ جلویی‌اش، اقیانوس، و باغ پشتی‌اش، مرداب بزرگ شده بود، با موضوع مشابهی صحبت کرد: احترام به مردمی که قبلا رفته بودند و آرزوی نسل بعدی برای ادامه فرهنگ جزیره‌ای که او به آن افتخار می‌کرد و می‌خواست حفظ کند.

دولت ایرلند زمان زیادی برای آماده شدن برای کنفرانس ندارد. یکی از ابتکاراتی که می‌تواند از آن حمایت کند، مجموعه‌ای از جلسات حضوری و آنلاین از ساکنان جزیره، پیر و جوان، از سراسر جهان است. این فرصتی است برای به اشتراک گذاشتن داستان هایی در مورد اینکه چگونه تغییرات آب و هوا بر آنها تأثیر می گذارد و چگونه می توانیم مردم خود را در این زمان های دشوار تأمین و محافظت کنیم.

قالب جلسه «ولایت پنجم» که در اینیشبوفین مورد استفاده قرار گرفت شبیه مفهوم جزیره اقیانوس آرام «تالانوآ» است که فرآیند گفتگوی فراگیر، صادقانه و شفاف را از طریق داستان سرایی توصیف می کند.

چیزی که ما اکنون به آن نیاز داریم این است که دو جزیره ما در چنین تالانوا یا میتیل با هم گرد هم آیند - جهان را با کارهایی که می توان با ترکیب به این روش تخیلی انجام داد شگفت زده کرد. ما به یک داستان جدید در مورد محافظت از خانه مشترک خود نیاز داریم، تا دریاها به جای آن بلند نشوند.