چه چیزی پشت کمک جدید 42 میلیون دلاری استرالیا به اوکراین است؟

آنتونی آلبانیز، نخست وزیر استرالیا، این هفته در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک با ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین دیدار کرد. از آن جلسه، یک توافقنامه امنیتی دوجانبه جدید حاصل شد که کمک 42 میلیون دلاری بیشتر استرالیا به اوکراین را باز کرد - تقسیم بین تجهیزات نیروی دفاعی استرالیا (ADF)، صندوق حمایت از انرژی اوکراین و کمک های بشردوستانه.

این به مجموع سهم استرالیا به تقریبا 1.4 میلیارد دلار می رسد. واضح است که اوکراین از نگرانی‌های امنیتی فوری استرالیا در اقیانوس هند و اقیانوس آرام فاصله زیادی دارد، اما حمایت کانبرا از این کشور اساسا به دلیل علاقه‌اش به ممانعت از تبدیل شدن تسخیر سرزمینی به ابزاری پذیرفته‌شده در روابط بین‌الملل است. استرالیا به عنوان یک کشور منزوی از نظر جغرافیایی با منافع اقتصادی قابل توجهی فراتر از منطقه نزدیک خود، به قوانین بین المللی که استفاده از زور را محدود می کند، وابسته است.

کانبرا می‌داند که اجازه دادن به تضعیف این اصل در اروپا، کاربرد آن را در جاهای دیگر، از جمله در اقیانوس هند و اقیانوس آرام، تضعیف می‌کند. در کنار این موضع، کشورهای کوچکتر و متوسط ​​باید آزادی تصمیم گیری امنیتی و دیپلماتیک خود را حفظ کنند. استرالیا در کنار بسته کمکی خود به ائتلاف توانمندی دریایی به رهبری بریتانیا و نروژ نیز خواهد پیوست که به اوکراین در توسعه قابلیت های دریایی خود کمک می کند.

با این حال، آنچه در مورد توافقنامه امنیتی جدید با اوکراین بسیار جالب است، کمکی نیست که استرالیا می تواند به اوکراین ارائه کند، بلکه چیزی است که استرالیا می تواند از اوکراین بیاموزد. در طول چهار سال گذشته، اوکراین مجبور به انجام یکی از مهم‌ترین آزمایش‌های زنده در جنگ مدرن شده است. باید سیستم ها و قابلیت هایی را توسعه دهد که بتواند با حیله گری و خلاقیت با یک نیروی نظامی بزرگتر و مجهزتر مقابله کند. قابل مشاهده ترین محصول این امر در سیستم های بدون سرنشین بوده است.

برنامه پهپادهای دریایی اوکراین که مظهر آن پلت فرم ماگورا است، ثابت کرده است که یک برنامه تسلیحاتی نسبتا ارزان اما با تاثیر بالا است که می‌تواند با نقش‌های متعدد، از حمله به کشتی‌های جنگی و هواپیماها، تا ضربه زدن به زیرساخت‌های صنعتی در داخل روسیه که نیروی متجاوز آن را تامین می‌کند، سازگار باشد. چیزی که این تجربه را برای استرالیا مهم و ارزشمند می‌کند، فقط خود فناوری نیست، بلکه آنچه می‌تواند از سرعت اوکراین در توسعه و تطبیق قابلیت‌های خود بیاموزد.

اوکراین به طور قابل توجهی فاصله بین شناسایی نیاز میدان نبرد، توسعه راه حل و عملی کردن آن را کاهش داده است. بخش فناوری دفاعی آن بیشتر شبیه یک استارت آپ عمل می کند تا یک صنعت دفاعی سنتی، زیرا به طور مداوم در حال تطبیق و جایگزینی سیستم ها با واکنش روسیه است. درس اصلی این است که در یک میدان نبرد به سرعت در حال تغییر، توانایی تطبیق سریعتر از دشمن می تواند مهمتر از داشتن پیشرفته ترین سیستم های فردی باشد. استرالیا هنوز به شدت به تعداد کمی از سکوهای دفاعی بسیار توانمند و گران قیمت متکی است.

با این حال متوجه می‌شویم که در سناریوی جنگ مدرن، اینها ممکن است به اندازه لازم تأثیرگذار نباشند. این درک است که عنصری از توافقنامه امنیتی جدید با اوکراین را به تعمیق همکاری در سیستم های بدون خدمه سوق داده است. آلبانیز و زلنسکی دو کشور را متعهد کردند که تولید مشترک پهپادها و فناوری‌های دفاعی مشابه را بررسی کنند. البته، تمایل خود استرالیا برای توسعه سیستم‌های خودمختار پیش از توافق این هفته است.

خودروی زیردریایی گل سرسبد استرالیایی Ghost Shark یکی از پیشرفته‌ترین فناوری‌ها در فضای دریایی محسوب می‌شود. استرالیا در اینجا یک مبتدی نیست، اما آنچه که در تلاش است انجام دهد این است که سیستم هایی را که روی آن کار می کند با قابلیت هایی که اوکراین در یک منطقه جنگی در حال تکامل توسعه داده است، ترکیب کند. این فناوری باید با جنبه های عملی دنیای واقعی مطابقت داشته باشد تا مفید باشد. ارتباط هند و اقیانوس آرام چیزی است که استرالیا را بیشتر نگران می کند.

چین از نزدیک مشاهده کرده است که چگونه تهاجم روسیه به اوکراین رخ داده است و چگونه دفاع اوکراین از خود می تواند توسط تایوان تکرار شود. احتمال درگیری بر سر تایوان مهم ترین نگرانی در برنامه ریزی دفاعی استرالیا است. استرالیا به شدت به خطوط ارتباطی دریایی به شمال شرق آسیا وابسته است و بازدارندگی را به یک منافع ملی حیاتی تبدیل می کند.

مقاومت نوآورانه اوکراین ممکن است بازدارنده قدرتمندی برای هرگونه طرح تهاجم چین باشد. با این حال، اشتباه است که این توافقنامه امنیتی جدید با اوکراین را صرفا به عنوان یکی از منافع استراتژیک استرالیا بخوانیم. حمایت کانبرا از اوکراین نیز ناشی از این باور مستقیم است که تهاجم روسیه اشتباه است و کمک به اوکراین کار درستی است. تمایل استرالیا به آموختن از اوکراین نشانه احترام فراوان است و همکاری در پیشبرد صلح در هر دوستی خوب محور است.