چه کسی امتیازات برتر را در کارنامه نظرسنجی سال 2026 کسب کرد؟

یک انتخابات دیگر، دور دیگری از انتقادات به صندوق های رای. و این انتقاد، مثل همیشه، در درجه اول از جانب بازندگان است. واقعیت این است که نظرسنجی های خوب و نظرسنجی های بد وجود دارد. علاوه بر چالش یافتن یک نمونه تصادفی و نماینده، هر نظرسنجی باید در مورد اینکه چه کسی قرار است شرکت کند، قضاوت کند. در مسابقات نزدیک، چند فرض نادرست می تواند منجر به تماس اشتباه شود. اکثر منتقدان - و در واقع، اکثر افرادی که در نظرسنجی ها گزارش می دهند - تقریبا هیچ چیز در مورد تکنیک های تحقیق نظرسنجی مناسب، ریاضیات پشت نمونه گیری، رفتار رأی دهندگان یا حتی آنچه واقعا یک نظرسنجی است نمی دانند.

برای ثبت، هر نظرسنجی که تا به حال انجام شده است یک عکس لحظه ای در زمان است - مردم در آن لحظه به چه فکر می کنند. نظرسنجی دانشگاه نیوهمپشایر نشان می‌دهد که جان سونونو (رئیس‌جمهور) سناتور منتخب کریس پاپاس (D) در اوایل سپتامبر، لزوما اشتباه نبود. این واقعیت هنگام ارزیابی دقت نظرسنجی مهم است. علاوه بر این، همیشه درصد کمی از رای دهندگان بلاتکلیف حتی در آستانه انتخابات وجود دارد. آن آرا به جایی می رود. حتی اگر بلاتکلیف ها حاضر نشوند (و بسیاری از افراد دیر تصمیم نخواهند گرفت)، درصد نامزدها افزایش می یابد.

بنابراین، یک نظرسنجی دقیق، درصد نهایی هر دو نامزد را کمتر نشان خواهد داد. سپس "حاشیه خطا" وحشتناک وجود دارد. به بیان ساده، همه نظرسنجی ها تلاش می کنند جمعیت بزرگتری را از یک نمونه کوچک (امیدوارم) نماینده تخمین بزنند. اما یک تخمین است. حاشیه خطای معمولی 2.5 تا 4 امتیاز است. تعداد گزارش شده در هر نظرسنجی بهترین تخمین است. خطا در انتهای بالای حاشیه خطا خوب نیست و خارج از حاشیه خطا بسیار بد است. اما یک نظرسنجی در 1 امتیاز هنوز نظرسنجی بسیار خوبی است.

رای دهندگان بلاتکلیف کجا می روند؟ بیشتر به رقیب یا حزب خارج از قدرت. اساسا، رای دهندگان صاحبان امور را می شناسند و شرایط خود را می دانند. اگر آنها مدیران فعلی را دوست دارند یا از شرایط خود راضی هستند، در حال حاضر با وضعیت موجود پیش می روند. این یک اصل اعتقادی در مبارزات انتخاباتی است که افراد فعلی زیر 50 درصد که در روز انتخابات شرکت می کنند، بدون در نظر گرفتن رأی رقیبشان در معرض خطر هستند. همچنین، مردم معمولا نامزدها را عوض نمی‌کنند مگر اینکه دلیل محکمی برای این کار ارائه شود.

هرچه کمپین دیرتر باشد، احتمال تغییر آن ها کمتر می شود. هیچ نظرسنجی همیشه آن را دقیقا درست نشان نمی دهد. یک نظرسنجی می تواند در یک مسابقه یک تماس اشتباه ایجاد کند اما از نظرسنجی های دیگر دقیق تر است. در نبرد سنای می سی سی پی، جایی که به نظر می رسد نتیجه نهایی احتمالا پیروزی 49 درصد به 49 درصد دموکرات ها باشد، یک نظرسنجی دیرهنگام که نشان می دهد سیندی هاید اسمیت، اسکات کولوم، 48 درصد به 47 درصد از دموکرات های جمهوری خواه پیشتاز 48 درصد به 47 درصد آرا را نشان می دهد، دقیق تر از آن است که کولوم با 51 درصد به 48 درصد پیشتاز باشد. بنابراین، چگونه می توان درباره نظرسنجی ها قضاوت کرد؟ نظرسنجی های خوب درصدهایی را نشان می دهد که کمتر از مجموع نهایی ربات است

h نامزد، با مجموع کمتر برای رقیب. نظرسنجی های خوب نباید نامزدها را دست کم بیش از یک امتیاز بیش از حد ارزیابی کنند. در بررسی خود، از خلاصه داده های RealClearPolitics استفاده کردم. این داده‌ها فقط نظرسنجی‌هایی را در بر می‌گیرد که در چندین دوره نظرسنجی انجام داده‌اند. برخلاف سایر سایت‌های جمع‌آوری، RealClear از نظرسنجی‌کنندگان ضعیف و کلاهبرداری‌های آشکار خجالت نکشیده است. به طور کلی، نیویورک تایمز و اطلس اینتل بهترین نظرسنجی های اخیر بودند. امرسون، ترافالگار، راسموسن و کوانتوس از دست دادن قابل توجهی برخوردار بودند.

اما شایان ذکر است که ترافالگار بهترین نظرسنجی اولیه کل چرخه را در کارولینای جنوبی داشت. نیویورک تایمز و اطلس هر مسابقه را به درستی نامگذاری کردند به جز کارولینای جنوبی، جایی که تایمز 48-48 مساوی بود. همه دیگر دارلین گراهام (R) برنده بودند. اما نظرسنجی‌های اخیر تایمز به جز در میشیگان، نامزدهای رقابت‌های کلیدی را بیش از حد برآورد نکرد. در نظرسنجی میشیگان، عبدالالسید 53 درصد (نهایی: 52.5 درصد) و مایک راجرز با 42 درصد (نهایی: 45.5 درصد) به دست آمد. فکر نمی‌کنم راجرز همه بلاتکلیف‌ها را جذب کند.

قابل ذکر است که آنها در آخرین نظرسنجی خود در تگزاس، 43 درصد افتضاح کن پکستون را به دست آوردند. این رقابتی است که من معتقدم حتی یک رای دهنده بلاتکلیف هم به پکستون نرفت. اطلس بسیار تحسین شده در تماس های جهت دار خود عملکرد خوبی داشت. اما دقت پایین‌تر از نیویورک تایمز بود، زیرا درصدهای نامزدها را در چند مسابقه اغراق‌آمیز می‌کرد و در سایر رقابت‌ها درصد نهایی را دقیقا درست می‌گرفت.

این برای یک پیش بینی خوب است، اما نه برای یک نظرسنجی پیش از انتخابات که، همانطور که در بالا ذکر کردم، برآورد باید از کل نهایی عقب باشد. نظرسنجی‌هایی که در گذشته آن‌ها را دوستدار جمهوری‌خواهان می‌نامم، نتایج قابل توجهی نداشتند. راسموسن گراهام را 3 امتیاز در کارولینای جنوبی و 50 درصد برتری داشت (نتیجه نهایی: 51-47، آنی اندروز)، و در آیووا جاش تورک دموکرات را با یک امتیاز از اشلی هینسون جمهوری خواه برتری داد (نتیجه نهایی: 51-46). ترافالگار همچنین در کارولینای جنوبی از دست داد اما گراهام را با 48 درصد در اختیار داشت.

این یک اشتباه منطقی است، شاید تا 1 درصد با افرادی که تصمیم نگرفته اند به سمت رقیب حرکت می کنند. ترافالگار بهترین نظرسنجی کارولینای جنوبی را داشت و فکر می کنم یکی از بهترین نظرسنجی های اولیه است. نظرسنجی آنها در 25 سپتامبر نشان می دهد که گراهام تنها با 43 درصد به 42 درصد پیشی گرفته است. آن نظرسنجی به درستی نشان داد که گراهام با مشکلات زیادی روبرو بوده است، در حالی که سایر نظرسنجی ها به او برتری 3 به 5 امتیاز داده بودند. من فکر می‌کنم ترافالگار دقیقا متوجه شد که تعداد زیادی رای‌دهنده در انتخاب برادر و برادر پرزیدنت ترامپ فروخته نشده‌اند. بدترین اشتباهات مربوط به امرسون بود که به طرز پوچ پکستون را با اختلاف 2 امتیازی بر جیمز تالاریکو برد.

نتیجه نهایی شکست 12 امتیازی بود. کوانتوس پکستون را با یک امتیاز جلو انداخت و ترافالگار هم مساوی شد. امرسون همچنین مین را شکست داد و سوزان کالینز را با امتیاز 51 به 49 درصد از تروی جکسون جلو انداخت. جکسون 53 بر 47 پیروز شد. همه کانزاس را به درستی دریافت کردند، و همه به مینه سوتا زمزمه کردند و پگی فلانگان را فراخواندند اما میشل تافویا را بیش از حد برآورد کردند. جایزه مرغ بزرگ به Marist می رسد. در نظرسنجی اولیه، ماریست به دموکرات‌ها در آیووا، میشیگان، اوهایو و تگزاس حاشیه‌های زیادی داد. در حالی که درست است که برخی از آن اعداد احتمالا بیش از حد برآورد شده بودند، ماریست به دنبال چیزی بود - یک موج بزرگ برای دموکرات ها.

حیف که ماریست اعصاب خود را از دست داد وقتی نظرسنجی های دیگران رقابت های تنگاتنگی را نشان دادند. حدس من این است که آنها مدل مشارکت خود را دستکاری کردند و در نتیجه نظرسنجی های بعدی آنها راه خود را به بقیه صنعت نزدیک کرد. خیلی بد. اگر آنها به اسلحه های خود چسبیده بودند، به جای اینکه فقط بخشی از جمعیت باشند، به عنوان اورالس در نظر گرفته می شدند. بنابراین، برای سال 2026، نیویورک تایمز و اطلس اینتل نوارهای آبی را دریافت کردند، امرسون شاخ Price Is Right را دریافت کرد و ماریست یک ساندویچ سالاد مرغ دریافت کرد.

لذت ببرید. کیث ناتون مشاور سابق مبارزات انتخاباتی و یکی از بنیانگذاران شرکت روابط عمومی Silent Majority Strategies است. او را در زیرمجموعه‌اش، «شرط‌بندی روی سیاست» پیدا کنید.