چه کسی برای حفظ مصنوعات عصر فضا برای نسل‌های آینده اقدام خواهد کرد؟

NASA/JPL-Caltech

حدود 40000 سال دیگر، کاوشگر وویجر 1 از فاصله تف نجومی ستاره Gliese 445 عبور خواهد کرد. از آنجا، کاوشگر در جهان در سفری بی پایان که اولین تلاش بشر برای رسیدن به ستاره ها را نشان می دهد، ادامه خواهد داد.

وویجر 1 - که در 18 نوامبر یک روز نوری از زمین سفر خواهد کرد - اودیسه خود را تقریبا 50 سال پیش آغاز کرد، به این معنی که در اکثر عصر فضا فعالیت داشته است. این امر آن را نادر می‌سازد: بیشتر فضاپیماهای نمادین ما در حال سوختن در جو زمین یا در قسمت‌هایی در ته اقیانوس به زندگی خود پایان دادند. دو مورد از مهم‌ترین ماموریت‌هایی که هنوز در حال پرواز هستند، تلسکوپ فضایی هابل و ایستگاه فضایی بین‌المللی، به نظر می‌رسد که در آینده نزدیک سرنوشت مشابهی خواهند داشت، حتی در شرایطی که دانشمندان خواستار حفظ هابل هستند.

در حالی که برخی از فضاپیماها مانند شاتل‌های فضایی در موزه‌ها به نمایش گذاشته می‌شوند، تاریخ فضایی کنونی ما اساسا در دوران تاریک خود قرار دارد و در حال حاضر کمی به حفظ فضاپیماها در محل فکر می‌کنیم، جایی که نوادگان سفر فضایی ما ممکن است بخواهند از آنها شگفت زده شوند. حتی سخت افزار آپولو به جای مانده در ماه تقریبا هیچ حمایتی در قوانین بین المللی ندارد.

تبلیغات

شاید ما به سازمانی مانند کمیته میراث جهانی یونسکو نیاز داشته باشیم که مصنوعات فضایی مهمی را برای حفاظت تعیین کند و از بودجه‌های فرهنگی و میراثی و نه بودجه‌های علمی برای انجام این کار تشویق کند. البته، با توجه به اینکه چنین بودجه هایی اغلب در معرض تهدید قرار دارند و ایالات متحده در پایان سال جاری یونسکو را ترک می کند، می تواند مشکلات جدیدی را ایجاد کند.

بشردوستی خصوصی گزینه دیگری است. اگر قرار باشد روزی بشریت جای خود را در میان ستارگان بگیرد، خیالی که به بسیاری از میلیاردرهای فناوری دامن می زند، شرم آور است که نتوانیم به گذشته نگاه کنیم که چگونه به آنجا رسیدیم. درست همانطور که کاپیتان های صنعت قرن نوزدهم مانند اندرو کارنگی و جی پی مورگان را به خاطر تأمین مالی مؤسسات فرهنگی بزرگ به یاد می آوریم، شاید باید برای ایجاد موزه فضایی ماسک یا مؤسسه مداری بزوس لابی کنیم.