چه کسی بر اسرائیل حکومت خواهد کرد؟ ممکن است به رای دهندگان عرب برسد.

فعالان جناح چپ اسرائیلی در 28 اکتبر 2026، یک روز پس از انتخابات پارلمانی اسرائیل، در تظاهراتی که خواستار تشکیل دولت همراه با احزاب عربی در تل آویو بودند، پلاکاردهایی در دست دارند و شعار سر می دهند. | ایلیا یفیموویچ/ خبرگزاری فرانسه از طریق گتی ایماژ

گرد و غبار یک هفته پس از اولین انتخابات ملی اسرائیل پس از حمله حماس در 7 اکتبر 2023 و جنگی که اسرائیل در پاسخ به غزه به راه انداخت، شروع به فرونشستن می کند. نه بنیامین نتانیاهو نخست وزیر و نه مخالفانش ۶۱ کرسی پارلمانی لازم برای حکومت را کسب نکردند.

اکنون سرنوشت دولت بعدی به بخش کمتر مورد بحث رای دهندگان اسرائیل بستگی دارد: شهروندان عرب، که در تعداد بی سابقه ای رای داده اند و احزابشان با اهرم های بیشتری نسبت به قبل ظاهر شده اند. آنها را نباید با حدود 5.5 میلیون فلسطینی در کرانه باختری و غزه که تحت کنترل اسرائیل زندگی می کنند، اما شهروند نیستند و نمی توانند در انتخابات ملی رای دهند، اشتباه گرفت.

اگرچه اسرائیل در هر دو حزب آمریکایی به یک خط گسل تبدیل شده است، با اختلاف دموکرات ها بر سر فروش تسلیحات و اینکه آیا جنگ غزه را نسل کشی بدانیم یا نه، و جمهوری خواهان در مورد اینکه آیا اسرائیل ایالات متحده را به جنگ با ایران کشانده است یا خیر، اینها مسائل محوری در انتخابات اخیر نبودند.

رای دهندگان و نامزدها به طور یکسان با انتخابات به عنوان یک همه پرسی در مورد خود نتانیاهو برخورد کردند که در بیشتر 17 سال گذشته بر اسرائیل حکومت کرده و در حال حاضر به اتهام فساد در محاکمه است. و نتانیاهو در این انتخابات حمایت خود را از دست داد: ائتلاف جناح راست و مذهبی او از 64 کرسی از 120 کرسی کنست در سال 2022 به 53 کرسی کاهش یافت، در حالی که 67 کرسی به احزاب مخالف او رسید.

19 کرسی از 67 کرسی مخالفان توسط دو حزب عربی، رعام و فهرست مشترک، با افزایش تاریخی مشارکت شهروندان عرب اسرائیل به دست آمد. احزاب عربی پس از انتخابات گذشته تنها 10 کرسی در اختیار داشتند.

خوراکی های کلیدی

انتخابات اسرائیل در بن بست به پایان رسید و میزان مشارکت اعراب تقریبا دو برابر کرسی های احزاب عربی را به 19 رساند که بیشترین تعداد کرسی های تاریخ است.

موج جنایت در شهرهای عرب نشین در حالی که ایتامار بن گویر، وزیر راست افراطی نتانیاهو، پلیس را اداره می کرد، رأی دهندگان عرب را به پای صندوق های رای کشاند.

بسته به جزئیات، یک ائتلاف یهودی-عربی می‌تواند سیاست اسرائیل را تغییر دهد، اما به اشغال غزه پایان نمی‌دهد یا مسیر را معکوس نمی‌کند.

اما اکثر احزاب یهودی اسرائیل مدت‌هاست که ائتلاف حکومتی وابسته به آرای اعراب را تابو می‌دانند. نتانیاهو مبارزات انتخاباتی خود را صرف نشان دادن سیاستمداران رام و فهرست مشترک به عنوان حامیان تروریسم کرد و چندین تن از مخالفان یهودی او قول دادند که هرگز با آنها حکومت نکنند. این که آیا چهار حزب مخالف تحت رهبری یهودیان که خود را «بلوک تغییر» می‌نامند، این وعده را زیر پا می‌گذارند یا خیر، اکنون پرسش سیاسی محوری است که بر اسرائیل سایه افکنده است – با پیامدهای عمده‌ای برای شهروندان عرب و یهودی و برای چه نوع کشوری مشترک.

ایلان گلدنبرگ، افسر ارشد سیاست جی استریت، یک گروه لیبرال حامی اسرائیل به عنوان یک گروه متقابل، به من گفت: «تعداد زیادی از گروه‌های یهودی آمریکایی وجود دارد که بیش از یک میلیون شهروند عرب می‌توانند رای دهند، و این درست است، اما ستاره بزرگ این است که تنها در صورتی مهم است که این آرا جدی گرفته شود و اگر با اعراب به عنوان شرکای بالقوه در ائتلاف رفتار شود.» در غیر این صورت این یک نماد کاملا توخالی است و چیز دیگری در مورد جامعه اسرائیل و سیاست اسرائیل می گوید.

نظرسنجی نشان می‌دهد که اکثر رأی‌دهندگان بلوک تغییر، دولتی را می‌پذیرند که به رعام، اگر نه فهرست مشترک، در داخل ائتلاف یا حمایت از خارج در ازای تعهدات سیاسی، متکی باشد. با این حال، رهبران آنها محتاط تر بوده اند، تا حدی به این دلیل که اکثر اسرائیلی های یهودی هنوز با ائتلاف عربی-یهودی مخالف هستند و سیاستمداران نگران از دست دادن این رأی دهندگان در انتخابات بعدی هستند.

منتقدان این احتیاط را مشکل می‌دانند: رهبران یهودی مخالف اپوزیسیون به جای تلاش برای همراهی مردم اسرائیل، برای رد ائتلافی که ممکن است برای تشکیل هر نوع حکومتی به آن نیاز داشته باشند، مبارزه کردند.

این یک لحظه مهم برای حامیان یک اسرائیل لیبرال و دموکراتیک، برای کسانی است که تحریم ها و تحریم ها را انجام می دهند - که برخی از آنها خواهان پایان اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی هستند - و برای تقریبا 900000 شهروند عرب که برای بهبود فوری زندگی روزمره خود رای دادند. در چند ماه آینده تصمیم خواهد گرفت که چه کسی بر کشور حکومت می کند، آیا رای دهندگان عرب نفوذ واقعی بر سیاست دارند یا بیشتر به حاشیه رانده می شوند، آیا فشارهای خارجی بر اسرائیل افزایش می یابد یا کمرنگ می شود، و اینکه آیا چیزی برای فلسطینی ها تغییر می کند.

چرا رای دهندگان عرب حاضر شدند

برای رای دهندگان عرب، این انتخابات از دو جهت متفاوت بود. احزاب عربی بیش از هر زمان دیگری بر روی یک اولویت واحد - خلاص شدن از شر نتانیاهو - متحد بودند، حتی اگر به معنای همکاری با احزاب صهیونیستی باشد که مدت‌هاست با دیدگاه یک کشور یهودی مخالف بودند. و فراخوان‌ها برای تحریم رأی‌گیری، که گروه‌های اسلام‌گرا و ملی‌گرای فلسطینی در جامعه عرب اسرائیل در انتخابات گذشته به این دلیل که رأی دادن به دولت مشروعیت می‌بخشد، مطرح کردند، این بار بسیار کم‌رنگ‌تر بود.

عامل محرک اصلی رای دهندگان عرب، خود ائتلاف نتانیاهو، راستگراترین دولت در تاریخ اسرائیل بود. وزیر امنیت ملی این کشور، ایتامار بن گویر، که زمانی به اتهام تحریک نژادپرستی پس از نمایش تابلویی با مضمون «دشمن عرب را بیرون کنید» محکوم شد، بر پلیس نظارت دارد در حالی که جرایم سازمان‌یافته تعداد بی‌سابقه شهروندان عرب را کشته است. قتل در جوامع عرب بین سال های 2022 تا 2025 بیش از دو برابر شد و پلیس تنها 12 درصد از آنها را در نیمه اول سال جاری حل کرد.

بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی نتانیاهو، که گفته است «چیزی به نام مردم فلسطین وجود ندارد» نیز صدها میلیون مثقال را که به شهرهای عربی وعده داده بود، مسدود کرد، با این استدلال که این پول به دست جنایتکاران خواهد رسید. در سال 2025، بریتانیا و چهار کشور دیگر هر دو مرد را به دلیل تحریک خشونت علیه فلسطینیان تحریم کردند.

یوسف منیر، شهروند فلسطینی اسرائیلی و رئیس برنامه فلسطین/اسرائیل در مرکز عرب واشنگتن دی سی، به من گفت: «احساس این است که دولت در رسیدگی به خشونت جنایتکارانه به طور کامل شکست خورده است». قتل‌های وحشیانه بدون تحقیق و حل نشده باقی می‌مانند و در بسیاری از گوشه‌ها این باور وجود دارد که سرویس‌های اطلاعاتی اسرائیل عمدا چشم خود را می‌بندند.»

حسن جبارین، مدیر اجرایی Adalah، یک گروه مدافع حقوقی از شهروندان فلسطینی اسرائیل، به من گفت که احزاب عرب عمدا خواسته‌های خود را به چیزهایی که یک دولت ضد نتانیاهو عملا می‌تواند ارائه دهد، مانند مبارزه با جنایت، پایان دادن به تخریب خانه‌های بادیه‌نشینان در جنوب اسرائیل، و توقف خشونت شهرک‌نشینان در کرانه باختری، حفظ کرده‌اند.

جبارین گفت: ما نمی‌خواهیم بگوییم اشغالگری پایان یابد، ما درخواست خروج از سوریه را نداریم. این مسائل را ما می دانیم که آنها با ما موافق نیستند و جناح راست از آن علیه آنها استفاده می کند و خودشان هم موافق نیستند.»

اگرچه راعام و فهرست مشترک غزه را در مرکز مبارزات انتخاباتی خود قرار ندادند، جبارین گفت که انتخابات ملی فرصتی نادر برای رای دهندگان عرب بود تا خشم خود را از جنگ ابراز کنند، چیزی که در سه سال گذشته به شدت از اعتراض آنها منع شده بود. وی افزود که فلسطینیان در غزه و کرانه باختری از حضور بی سابقه شهروندان عرب "خوشحال و افتخار" کرده اند.

انتخاب پیش روی گادی آیزنکوت

«بلوک تغییر» ائتلافی از چهار حزب صهیونیستی است که وجه مشترک آنها فراتر از رفتن نتانیاهو نیست. رهبر آن گادی آیزنکوت، رئیس سابق ارتش است که پس از 7 اکتبر در کابینه جنگی نتانیاهو نشست، یک پسرش را در غزه از دست داد و به دلیل مدیریت جنگ از دولت کنار رفت. حزب میانه‌روی جدید او بیشترین کرسی‌ها را از این چهار کرسی به دست آورد. بقیه حزبی هستند که توسط دو نخست‌وزیر سابق رهبری می‌شوند، شاهین راست شهرک‌نشین نفتالی بنت و حزب میانه‌رو یایر لاپید، و حزب یایر گولان، آخرین حزب چپ صهیونیستی اسرائیل.

چهارمی آویگدور لیبرمن است که در زمینه امنیت جنگ‌طلب است و بر پایه مهاجران سکولار روسی‌زبان ساخته شده است که می‌خواهند ارتدوکس‌های افراطی از دولت خارج شوند.

این چهار نفر در طول مبارزات انتخاباتی در احزاب عربی تقسیم شدند. جولان تنها رهبری بود که صراحتا برای حکومت با آنها باز بود. آیزنکوت چهار شرط برای هر یک از شرکای ائتلافی تعیین کرد، از جمله به رسمیت شناختن اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی و دموکراتیک و حماس به عنوان یک گروه تروریستی، و در ماه سپتامبر گفت که هیچ یک از طرف های عربی آنها را رعایت نکردند.

(رهبران عرب و بسیاری از منتقدان این شرایط را راهی برای بسته کردن اعراب بدون گفتن این موضوع می‌دانستند.) بنت که در سال 2021 اولین ائتلاف دولتی را رهبری کرد که یک حزب مستقل عربی را شامل می‌شد، این بار گفت که او فقط احزاب صهیونیستی را در دولت می‌خواهد، و لیبرمن که در همان ائتلاف 2021 حضور داشت، نیز تکیه مجدد احزاب عربی را رد کرد.

اوری کور، یک مبارز مترقی که برای حزب چپ جولان کار می کرد، به من گفت که اکثر رأی دهندگان اپوزیسیون یهودی در شب انتخابات «شوک شدند» و انتظار داشتند که بلوک تغییر کرسی های بیشتری کسب کند.

او گفت: «آنچه مردم واقعا انتظار داشتند این بود که رای دهندگان نتانیاهو مانند آنها شرکت نکنند، زیرا منطق این بود که پس از سه سال جنگ، دو جنگ شکست خورده علیه ایران، حمله به قطر، تحریم‌ها و عوارض فیزیکی، عاطفی و اقتصادی باورنکردنی بر کشوری که هر اسرائیلی ساکن اینجا تجربه کرده است، که نتانیاهو به نوعی هزینه خواهد پرداخت.» و در حالی که ائتلاف نتانیاهو حدود 12 کرسی را در مقایسه با سال 2022 از دست داد، حزب او همچنان بهتر از حد انتظار عمل کرد و در نظرسنجی های نهایی سه پخش کننده اصلی اسرائیل شکست خورد.

پس مقاومت در برابر تشکیل یک حکومت یهودی-عربی چیست؟ بخشی از آن تعصب آشکار است، یعنی امتناع از پذیرش احزاب عرب به عنوان شرکای قانونی در اداره یک کشور یهودی. احزاب عربی تنها دو بار، به طور مختصر، در دهه 1990 و 2021، از یک دولت اسرائیل حمایت کرده یا به آن ملحق شده اند، و هر دو بار احزاب یهودی درگیر آن را به عنوان یک مورد تلقی کردند که ترجیح می دهند دیگر تکرار نشوند. در هر دو بار نیز احزاب عربی تنها تعداد انگشت شماری از آرا در حاشیه بودند، در حالی که این بار آنها نماینده تقریبا یک سوم ائتلاف بودند.

یک اقلیت لیبرال پر سر و صدا از اسرائیلی ها می گویند که این دقیقا همان تغییری است که کشور برای آن به تاخیر افتاده است. در یک هفته پس از انتخابات، هزاران نفر از رهبران خود خواستار تشکیل یک دولت یهودی-عربی شدند. برخی از فعالان یک کمپین فشار را در خارج از خانه آیزنکوت سازماندهی کردند، در حالی که برخی دیگر طومارهایی را امضا کردند، از جمله یکی به رهبری نویسندگان و هنرمندان، و دیگری توسط متخصصان بهداشت و درمان اسرائیل.

مانع اصلی دیگر که به سختی می توان آن را از تعصب جدا کرد، ترس از انتخابات است. رهبران اپوزیسیون یهودی نگران هستند که ائتلاف یهودی-عربی از همان ابتدا شکننده باشد و اگر در آینده نزدیک فرو بریزد، هزینه آن را در انتخابات بعدی خواهند پرداخت. اسرائیلی‌ها بیش از هر چیز به امنیت رأی می‌دهند و نتانیاهو بی‌شرمانه از این نگرانی‌ها استفاده می‌کند. برای مثال، دو روز قبل از انتخابات گذشته، او تصویری را که توسط هوش مصنوعی از ابر قارچی بر فراز تل آویو ایجاد شده بود، در X منتشر کرد و در صورت شکست در مورد هولوکاست دوم هشدار داد.

او در شب انتخابات هشدار داد که تشکیل دولتی متکی بر احزاب عربی ضد صهیونیستی «ممنوع» است. (این امر خود نتانیاهو را از مذاکره با رام در سال 2021، زمانی که به آرای آن نیاز داشت، باز نداشت.)

راعام به نوبه خود در چند ماه گذشته تلاش کرده است تا خود را شریکی آسان تر برای احزاب صهیونیستی بسازد. در ماه اوت، رهبر آن، منصور عباس، معاون یهودی سابق وزیر امنیت را در جایگاه شماره 2 در فهرست انتخاباتی حزب قرار داد و چند ماه قبل از آن، رعام روابط رسمی خود را با شورای مذهبی که تصمیمات آن را هدایت می کرد، قطع کرد تا به هیچ کس جز رای دهندگانش پاسخ ندهد. عباس همچنین بارها حمله 7 اکتبر را محکوم کرده است.

فهرست مشترک بیشتر ملی گرایانه است و یکی از رهبران حزب آن در ماه اکتبر به دلیل مقاله ای که یک روز پس از 7 اکتبر منتشر کرد و این حمله را یک "رویداد تاریخی مهم" خواند، از رقابت خارج شد. آن رهبر از آن زمان گفته است که زبانش بد بیان شده است و قصدش حمایت از آن نبوده است. فهرست مشترک ممکن است به هر حال نمی خواهد به طور رسمی در ائتلاف حضور داشته باشد.

رهبران آن گفته‌اند که ترجیح می‌دهند از یک دولت آیزنکوت از بیرون حمایت کنند، که به آنها اجازه می‌دهد برای امتیازاتی در مورد جنایات و بودجه بدون نیاز به سهیم شدن مسئولیت تصمیمات ائتلاف در غزه و جاهای دیگر، فشار بیاورند.

در حال حاضر، احزاب عربی نشان می‌دهند که با توجه به خطر ماندن نتانیاهو در قدرت، نمی‌خواهند معامله سختی با رهبران یهودی انجام دهند. در آخر هفته، یکی از رهبران فهرست مشترک گفت که حزبش هنگام تشکیل پارلمان جدید در 10 نوامبر از انتخاب آیزنکوت برای رئیس کنست حمایت خواهد کرد. او گفت: «ما می‌خواهیم بخشی از اصلاح، بخشی از امید باشیم. رئیس فهرست مشترک همچنین گفت که حزب «واقعا آماده است» برای کمک به ایجاد اکثریت در هفته‌های آینده.

بر اساس گزارش ها، رهبران اپوزیسیون هم با مقامات فهرست مشترک و هم با عباس در تماس بوده اند.

آیزنکوت، به نوبه خود، بیانیه ای را در آخر هفته منتشر کرد که دقیقا مطابق با آن ترتیب بود، رام در داخل و فهرست مشترک در خارج. او چهار شرطی را که در جریان مبارزات انتخاباتی تعیین کرده بود تکرار کرد و نوشت: «درهای حکومتی که ما ایجاد می‌کنیم به روی هر منتخبی که این اصول را بپذیرد باز خواهد بود». اما او همچنین دولت مورد نظر خود را «یهودی، دموکراتیک، لیبرال و برابری‌خواه» توصیف کرد، واژه‌ای که ظاهرا هدفش شهروندان عرب است.

و او گفت که شرکا می توانند از طریق "خدمات غیرنظامی" و نه فقط ارتش، شرایط خدمات ملی او را برآورده کنند، نسخه ای داوطلبانه که اکثر شهروندان عرب به نظرسنجی ها می گویند که از آن حمایت می کنند.

نکته اصلی درخواست آیزنکوت از همه شرکا است که حماس را یک سازمان تروریستی اعلام کنند، چیزی که عباس بارها گفته است که خطری برای زندگی خود و خانواده‌اش می‌داند. حماس سابقه کشتار فلسطینیان متهم به همکاری با اسرائیل را دارد و عباس پیش از این نیز با تهدید به مرگ مواجه شده بود.

اما طبق گزارش کانال 12، عباس در آخر هفته نشان داد که شرایط آیزنکوت نیازی به دور نگه داشتن رام از یک دولت ندارد، که نشان می دهد دو طرف ممکن است بتوانند در مورد مصالحه مذاکره کنند.

معنای ائتلاف یهودی-عربی برای دوستان و منتقدان اسرائیل چیست

برای حامیان یک اسرائیل لیبرال و دموکراتیک، آوردن احزاب عربی به دولت نشان می‌دهد که شهروندان عرب در مورد اینکه چه کسی بر کشور حکومت می‌کند، می‌گویند و این ادعا را که آنها از قدرت کنار گذاشته شده‌اند را تضعیف می‌کند. اینکه آیا این حقیقت ثابت شود بستگی به چیزی دارد که آن احزاب واقعا در پست‌های کابینه و تعهدات سیاسی به دست می‌آورند.

با این حال، دموکراسی اسرائیل در خط سبز متوقف می شود، مرزی که اسرائیل را از کرانه باختری قبل از جنگ 1967 جدا می کرد. بیش از 3 میلیون فلسطینی در آن سوی آن تحت کنترل اسرائیل زندگی می کنند و هیچ رأیی در دولت حاکم بر آنها وجود ندارد و همین امر در مورد 2 میلیون نفر در غزه نیز صادق است. هیچ انتخاباتی در داخل اسرائیل آن را تغییر نمی دهد.

پس از انتخابات سه‌شنبه گذشته، اکثر سازمان‌های بزرگ یهودی آمریکایی بیانیه‌هایی در تمجید از دموکراسی اسرائیل منتشر کردند و مشارکت بالای آن را به عنوان دلیلی برای این امر ذکر کردند. به عنوان مثال، آیپک که درخواست‌های خود را برای اظهار نظر پاسخ نداد، مشارکت را به عنوان منعکس‌کننده «دموکراسی پر جنب و جوش و تنوع غنی» اسرائیل ستود. فدراسیون های یهودی آمریکای شمالی اسرائیل را به دلیل «تعهد عمیقش به اصول دموکراتیک و مشارکت مدنی» تشویق کردند.

J Street و New Jewish Narative استثنا بودند، با بیانیه جی استریت که از مخالفان یهودی خواست تا با احزاب عرب دولتی تشکیل دهند. روایت یهودی جدید می گوید که شهروندان عرب «باید اجازه داشته باشند که در آنچه بعدا می آید صدای کاملی داشته باشند».

منیر، از مرکز عرب واشنگتن دی سی، در این لحظه صبر کمی برای بحث دموکراسی دارد. او به من گفت: «افرادی که از این فرصت برای صحبت درباره دموکراسی اسرائیل استفاده می کنند، آنها افراد جدی نیستند. شهروندان فلسطینی ارقام تاریخی را به دست آوردند، اما اگر میلیون‌ها نفری که تحت کنترل اسرائیل زندگی می‌کنند واقعا می‌توانستند رای دهند، «احتمالا 60 کرسی داشتند نه 19». او گفت که این همان چیزی است که باعث آپارتاید می شود، با اشاره به برگزاری انتخابات منظم آفریقای جنوبی نیز.

گلدنبرگ جی استریت واضح بود که ائتلاف با احزاب عربی به خودی خود دلیلی برای کاهش فشار بر اسرائیل نخواهد بود. او گفت که ایالات متحده باید تصمیم بگیرد که چه چیزی به نفع منافع ملی خودش است و زمانی که یک دولت اسرائیل علیه آن اقدام می کند، چه در مورد خشونت شهرک نشینان یا در غزه، واکنش نشان دهد. اما او استدلال کرد که اکثر دموکرات ها از اسرائیل دست برنداشته اند. او به من گفت: «من فکر می‌کنم اکثریت قاطع دموکرات‌ها در موقعیتی نیستند که اسرائیل را غیرقابل جبران ببینند. "آنچه آنها می خواهند تغییر در رفتار است."

وی افزود، دولتی که متکی به 19 کرسی عرب باشد، واضح ترین سیگنال ممکن برای وجود پتانسیل برای تغییر خواهد بود. گلدنبرگ گفت: «من نمی‌توانم به هیچ اقدامی فکر کنم که اپوزیسیون اسرائیل بتواند انجام دهد که بتواند حسن نیت بیشتری برای اسرائیل بخرد». و من نمی‌توانم به چیزی فکر کنم که بیشتر برای دموکرات‌ها تأیید کند که این اسرائیلی نیست که بتوانیم با آن کار کنیم، جز شکست در تلاش».

هادار ساسکیند، رئیس «روایت یهودی جدید» و یک شهروند دوگانه که برای رأی دادن به کشور بازگشت، تردید داشت که یهودیان آمریکایی تأثیر زیادی بر مذاکرات ائتلاف آتی داشته باشند. اما او به من گفت که اگر دولت جدیدی تشکیل شود، گروه‌های صهیونیست لیبرال مانند او «فرصت‌های مثبت زیادی» برای کار در هر دو جهت می‌بینند و دولت جدید را برای ایجاد تغییر واقعی و کنگره برای تعامل با آن و پاسخگویی به آن تحت فشار قرار می‌دهند.

این احتمال، یعنی رابطه ترمیم شده بین اسرائیل و ایالات متحده، دقیقا همان چیزی است که بسیاری از سرسخت ترین منتقدان اسرائیل نگران آن هستند. بیانیه رسمی جنبش بایکوت، سلب سرمایه و تحریم (BDS) در مورد این انتخابات، توجه غرب به آن را «تلاش نومیدانه» برای احیای اسرائیل به عنوان یک کشور دموکراسی و تحمیل جنایات جنگی غزه تنها به نتانیاهو خواند. برای حامیان BDS و بسیاری دیگر از مخالفان صهیونیست، تعامل با هر دولت اسرائیل، هر چند که تشکیل شده باشد، دولتی را که آنها غیرقانونی می دانند عادی می کند.

مهدی حسن، روزنامه‌نگار، که روزنامه زتیو را اداره می‌کند، روایت محدودتری از همین استدلال ارائه کرد و گفت که نگرانی او در طول انتخابات این بوده است که «نخبگان سیاسی و رسانه‌ای» از آن برای فشار به «بازنشانی» استفاده کنند که می‌تواند جایگاه اسرائیل را در افکار عمومی جهانی بهبود بخشد. فشار برای شرطی کردن کمک های نظامی و تحریم شهرک ها عمدتا به دلیل نتانیاهو و وزرای راست افراطی او در سراسر جهان به دست آمد و یک دولت جدید می تواند ادامه این تلاش ها را سخت تر کند، حتی اگر سیاست های اسرائیل در صحنه به سختی تغییر کند.

مسیرها از اینجا

یک دولت یهودی-عربی واقعا چه چیزی را تغییر می دهد؟ ناتان ساکس، کارشناس ارشد موسسه خاورمیانه در واشنگتن، این ایده را که دولت آیزنکوت هیچ تفاوتی با دولت نتانیاهو نخواهد داشت، به صراحت رد کرد. این درست است که هر دو خواهان خروج حماس و محاصره ایران هستند و هیچ کدام به این زودی ها به فلسطینی ها پیشنهاد تشکیل کشوری نمی دهند. اما ساکس به من گفت که آیزنکوت در استفاده از زور کندتر عمل می‌کند، با شهروندان عرب به‌عنوان بخشی از کشور رفتار می‌کند تا تهدید، و آسیب‌هایی را که نتانیاهو به دادگاه‌ها و خدمات دولتی وارد کرده است، معکوس می‌کند.

فشار زیادی برای دستیابی به توافق وجود دارد تا اینکه به پای صندوق های رای برگردیم.

او گفت که شهروندان فلسطینی در تعداد زیادی شرکت کردند تا نخست وزیر سابق ارتش اسرائیل شوند، "چون آنها تفاوت را می بینند، بنابراین من به آنها موکول می کنم." ائتلاف با احزاب عربی به اشغال پایان نمی‌دهد یا شهرک‌سازی‌ها را متوقف نمی‌کند، اما کرانه باختری را از اسموتریچ و بن‌گویر، دو وزیری که برای الحاق بیشتر تلاش کرده‌اند، دور می‌کند.

جبارین از عداله به من گفت که حتی یک ائتلاف یهودی-عربی کوتاه مدت نیز اهمیت دارد. او با اشاره به تشکیل یک کمیسیون دولتی تحقیق درباره شکست‌های امنیتی قبل از ۷ اکتبر، لغو اصلاحات قضایی نتانیاهو و انتصاب قضات دیوان عالی، گفت: «حتی اگر فقط برای یک یا یک سال و نیم باشد، آنها می‌توانند کارهای زیادی انجام دهند». فراتر از آن، رهبران عرب می خواهند در داخل دولت حضور داشته باشند تا مطمئن شوند که بودجه آن به جوامع خود می رسد و پول بیشتری برای مبارزه با خشونت و سرمایه گذاری در ساخت و ساز و مشاغل دارند.