چه کسی دستور حمله ای را داد که دوستم را کشت و من را معلول کرد؟ اتحادیه اروپا باید از اسرائیل پاسخ بخواهد

"من خوبم." این آخرین پیامی بود که قبل از حمله اسرائیل به ما، گروهی متشکل از هفت روزنامه نگار که در جنوب لبنان گزارش می دادند، به مادرم فرستادم.

سه سال پیش، در 13 اکتبر 2023، من و همکارم دیلان کالینز به سمت مرز جنوبی لبنان رفتیم تا وضعیت پس از گلوله باران مرزی بین نیروهای اسرائیل و حزب الله را پوشش دهیم. صبح را به فیلمبرداری از گشت زنی نیروهای حافظ صلح سازمان ملل در امتداد خط آبی که لبنان و اسرائیل را تقسیم می کند گذراندیم. جو آرام بود و هیچ چیز حکایت از تغییر روز و تغییر زندگی ما نداشت. ما به یک کافی شاپ نزدیک یک پست سازمان ملل رفتیم که در آن خبرنگاران از رسانه های مختلف جمع شده بودند و در آنجا با دوست و همکار رویترزمان عصام عبدالله ملاقات کردیم.

حوالی ساعت 4:50 بعد از ظهر، صدای بمباران را در یک شهر مجاور شنیدیم، بنابراین به سمت تپه ای در آلما الشعب حرکت کردیم، جایی که روزنامه نگاران الجزیره، کارمن جوخادار و الی براخیا در آن مستقر بودند. به همراه همکاران رویترز، ما یک گروه هفت نفره از روزنامه‌نگاران بودیم که همگی جلیقه‌های مطبوعاتی پوشیده بودند و در کنار خودرویی با علامت «تلویزیون» گزارش می‌دادیم. ما به وضوح به عنوان مطبوعات قابل شناسایی بودیم و حدود یک ساعت در حالی که یک پهپاد اسرائیلی بالای سرمان پرواز می کرد، فیلمبرداری می کردیم. در ساعت 5:57 بایگانی عکس هایم را تمام کردم و به مادرم پیام دادم که به او بگوید حالم خوب است.

چند ثانیه بعد، خودم را روی زمین دیدم، در حال خونریزی و فریاد کمک خواستم. دیلن با یک تورنیکه به سرعت وارد شد، اما قبل از اینکه حتی وقت بگذارد، ضربه دیگری زده شد.

همه ناپدید شدند و من تنها ماندم، قادر به حرکت نبودم و گرمای شعله های آتش به صورتم نزدیکتر می شد. من از زنده سوختن وحشت داشتم، بنابراین شروع کردم به خزیدن در حالی که دوربین هنوز از گردنم آویزان بود و با هر حرکت بند آن دور گردنم سفت می شد. دو هفته بعد از کمای القایی بیدار شدم که یک پایم از دست رفته بود، پای دیگرم به شدت آسیب دیده بود و عصام مرد.

ادامه مطلب

اسرائیل مسئول مرگبارترین دوران برای خبرنگاران از سال 1992 است

نه یک حمله انفرادی

آنچه در پی داشت به اندازه خود حمله وحشتناک و وحشیانه بود و به همین جا ختم نشد. اتفاقی که برای ما افتاد یک حادثه منفرد نبود - به مدت سه سال شاهد کشته شدن خبرنگاران در لبنان و غزه توسط نیروهای اسرائیلی بودم که به طرز دردناکی آشنا بودند.

در اکتبر 2024، نیروهای اسرائیلی به محوطه ای در حسبیا که خبرنگاران در آن اقامت داشتند، حمله کردند و غسان نجار، محمد ردا و وسام قاسم را در حالی که در خواب بودند، کشتند.

دیده بان حقوق بشر هیچ مدرکی دال بر فعالیت نظامی در محل پیدا نکرد و به این نتیجه رسید که این حمله عمدی بوده و باید به عنوان جنایت جنگی مورد بررسی قرار گیرد.

سپس در آوریل 2026، امل خلیل روزنامه نگار در جنوب لبنان پس از حمله اسرائیل به ساختمانی که او با همکارش زینب فرج در آن پناه گرفته بود، کشته شد و هر دو زن را زیر آوار گرفتار کرد. تحقیقات نشان داد که نیروهای اسرائیلی بارها مانع از تلاش‌های نجات شده‌اند.

از زمان حمله ما، ده ها خبرنگار در لبنان کشته شده اند و نزدیک به 200 خبرنگار در غزه توسط نیروهای اسرائیلی کشته شده اند.

بسیاری از آنها توسط اسرائیل با همان ادعاهای نادرست مبنی بر "تروریست بودن" درگیر شده اند. مرده ها نمی توانند در برابر چنین اتهاماتی از خود دفاع کنند، اما من زنده ماندم و می توانم در مورد آنچه بر ما گذشت صحبت کنم.

در ژوئن 2026 در مصاحبه ای در France 2، سفیر اسرائیل در فرانسه حمله 13 اکتبر را به عنوان یک "اشتباه" توصیف کرد و گفت که ما به دلیل روزنامه نگار بودن هدف قرار نگرفتیم، بلکه به این دلیل که نیروهای اسرائیلی ما را با "تروریست" اشتباه گرفته بودند. شواهد داستان دیگری را بیان می کند.

پنج تحقیق مستقل توسط خبرگزاری فرانسه، عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر، رویترز و یونیفل هیچ نشانه‌ای از جنگنده‌ها یا فعالیت‌های نظامی در این سایت و هیچ تبادل آتش برون مرزی برای بیش از 40 دقیقه قبل از اصابت گلوله تانک 120 میلی‌متری پیدا نکردند.

این تحقیقات اهمیت دارند زیرا با قطعیت شواهدی فراتر از گزارش شخصی من ایجاد می کنند.

آنچه بی پاسخ می ماند این است که چه کسی دستور داده است، چه کسی اعتصاب دو ضربه ای را شلیک کرده و چرا هیچ کس پاسخگو نیست. اینها سؤالات اساسی است که اگر کشورهای عضو اتحادیه اروپا به دنبال آنها باشند، اسرائیل می تواند به آنها پاسخ دهد.

سه سال بعد، خانواده عصام و بازماندگان این حمله باید بدانند: چه کسی دستور داد؟

شواهد به تنهایی نمی توانند عدالت را برقرار کنند، کسی باید مایل باشد که به آن عمل کند. در مقابل این حمله، از جمله هدف قرار دادن چهار شهروند خود در خاک لبنان، دولت لبنان ما را ناکام گذاشته است.

نه لبنان و نه اسرائیل عضو اساسنامه رم نیستند، به این معنی که دادگاه کیفری بین‌المللی صلاحیتی برای پیگرد قانونی افراد مسئول این حمله را ندارد.

در سال 2024، لبنان اعلامیه ویژه ای را تصویب کرد که به دادگاه اجازه می داد جنایات جنگی ارتکابی پس از 7 اکتبر 2023 را بررسی کند، اما بعدا تصمیم خود را به دلایل سیاسی لغو کرد.

و اکنون، با پیچیده‌تر کردن مسیر حقوقی ما، در ژوئن 2026، لبنان چارچوب جدیدی را با اسرائیل امضا کرد که به موجب آن بند 13 هر دو طرف را متعهد می‌کند که «همه اقدامات خصمانه و نامطلوب در مجامع بین‌المللی و حقوقی» را متوقف کنند.

ادامه مطلب

اتحادیه اروپا بارها از اسرائیل درخواست می کند که رسانه ها را وارد غزه کند

اتحادیه اروپا خواستار اقدام شد

من هیچ امیدی ندارم که هرگز برای آنچه که از دست دادیم به عدالت برسیم، اما قبل از اینکه نام و چهره مسئولین را بدانم آرام نخواهم گرفت.

مورد ما مستندترین نمونه از حمله نیروهای اسرائیلی به مطبوعات است. حمله هدفمند 13 اکتبر توسط نیروهای اسرائیلی به گروهی از روزنامه نگاران انجام شد که به وضوح به عنوان مطبوعات شناخته می شوند.

اگر در مواجهه با چنین شواهد قاطع نتوانیم پاسخی دریافت کنیم، چه معنایی برای صدها خبرنگار کشته شده توسط اسرائیل در سرتاسر منطقه دارد که هیچ مدرکی برای آنها وجود ندارد؟

اینجاست که اتحادیه اروپا باید وارد عمل شود. اتحادیه اروپا بارها گفته است که روزنامه نگاران نباید مورد حمله قرار گیرند و نقض قوانین بین المللی باید پاسخگو باشد. امروز ما خواستار عمل هستیم نه فقط حرف و بیان. اتحادیه اروپا باید از اسرائیل بخواهد که گزارش کامل حمله 13 اکتبر را ارائه کند، از جمله اینکه چه کسی دستور، مجوز و انجام حملات را داده است.

برای من، این یک سؤال انتزاعی از سیاست خارجی نیست. عصام دوست من بود. من از آن حمله جان سالم به در بردم و یک پایم از دست رفت. من می دانم زمانی که افراد مسئول یک حمله اجازه دارند نامشان فاش نشود و پاسخگو نباشند به چه معناست.

من از اتحادیه اروپا می‌خواهم که فقط در کلمات در کنار خبرنگاران نباشد، بلکه در عمل نیز در کنار ما باشد.

ادامه مطلب

با یادآوری جایزه نوبل از «نسل‌کشی» غزه، رهبران اتحادیه اروپا درباره اسرائیل بد نگویند

اتحادیه اروپا دارای اهرم سیاسی، دیپلماتیک و حقوقی است. باید از آن استفاده کند. اگر اسرائیل از توضیح کامل اتفاقات رخ داده و افشای کسانی که مسئول قتل و مجروح کردن روزنامه‌نگارانی بودند که به وضوح قابل شناسایی بودند به عنوان مطبوعات خودداری کند، کشورهای عضو اتحادیه اروپا باید از هر مکانیسم موجود برای پیگیری پاسخگویی، از جمله تحریم‌های هدفمند بیشتر یا تعلیق تجارت با اسرائیل استفاده کنند.

من باور نمی کنم که نظامی با نظارت پیشرفته به سادگی ما را با جنگنده اشتباه گرفته و در یک حمله دو ضربه ای به ما حمله کند، تاکتیکی که اسرائیل بارها در این جنگ از آن استفاده کرده است. اما، اگر واقعا این اتفاق افتاده است، پس اسرائیل همچنان باید پاسخگوی چگونگی امکان چنین ناتوانی و شکست باشد.

در حال حاضر عدالت از ما طفره می رود، اما حقیقت اینکه چه کسی دستور داده است در دسترس است و ما باید آن را مطالبه کنیم.