پرش به محتوای اصلی

چگونه ادبیات می تواند ما را تشویق به بخشش کند

فیزیک‌ارگ۱۴۰۵ مهر ۲۱, سه‌شنبه، ساعت ۲۰:۵۰حدود 6 دقیقه مطالعه

یک مطالعه جدید نشان می دهد داستانی که ما را در ذهن شخصیتی قرار می دهد که از ایجاد آسیب پشیمان است، می تواند الهام بخش بخشش آن عمل بد خیالی باشد.

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک مطالعه جدید نشان می دهد داستانی که ما را در ذهن شخصیتی قرار می دهد که از ایجاد آسیب پشیمان است، می تواند الهام بخش بخشش آن عمل بد خیالی باشد.

اما با توجه به نتایج، فواید ادبی برای رفاه خواننده به همین جا ختم نمی‌شود: برای کسانی از ما که از کسی که به ما ظلم کرده کینه‌ای داریم، این تکنیک ادبی پتانسیلی دارد که به ما کمک کند راهی برای بخشش مجرمان در زندگی خودمان نیز پیدا کنیم.

تکنیک نوشتن «تمرکزسازی درونی» نامیده می‌شود، زمانی که روایت داستان به ما امکان دسترسی به درونی‌ترین افکار یک شخصیت را می‌دهد – در این مورد، پشیمانی مرد از عمل بی‌دقت‌اش. انتقال به ذهن شخصیت باعث همدلی با او و بخشش برای اشتباه او می شود. شرکت کنندگان در مطالعه که برانگیخته شده بودند تا در مورد تخلف گذشته فکر کنند، تمایل داشتند بخشش خود را از یک فرد خیالی به آن رویداد واقعی در زندگی بسط دهند.

آنگوس فلچر، نویسنده ارشد، استاد زبان انگلیسی در روایت پروژه دانشگاه ایالتی اوهایو، می‌گوید: "اگر شما فقط داستانی را بدون تکنیک همدلی به مردم بدهید، احتمالا شخصیتی را نمی‌بخشند. اما اگر این تکنیک را وارد کنید، نه تنها شخصیت را می‌بخشند، بلکه احتمال بیشتری دارد که افراد دیگر را در زندگی واقعی خود ببخشند."

فلچر گفت، با تحقیقات گالوپ نشان می دهد که بیش از 1 نفر از هر 5 نفر در سراسر جهان به طور معمول احساس عصبانیت می کنند، این مطالعه نشان می دهد که داستان ها ممکن است نسخه ای برای سلامت عاطفی بهتر باشند.

او گفت: «چیزی که در مورد ادبیات واقعا عالی است این است که برای استفاده از آن لازم نیست در یک نقطه بحرانی قرار بگیرید. "این چیزی است که فقط می توانید از آن برای عبور از خشم روزانه، افسردگی روزانه، بدبینی روزانه، اضطراب روزانه استفاده کنید. ادبیات مناسب، زمانی که نحوه استفاده از آن را یاد گرفتید، می تواند به شما کمک کند تا از آن بیرون بیایید، می تواند به شما شادی بیشتر، خوش بینی بیشتر، عشق بیشتر، همدلی بیشتر، همه این اثرات مثبت بدهد."

فلچر این مطالعه را با مارک متیوز، دکترای اخیر ایالت اوهایو تکمیل کرد. فارغ التحصیل رشته روانشناسی اجتماعی این تحقیق در 1 اکتبر در Frontiers in Psychology منتشر شد.

برای بیش از 2000 سال، مردم بر این باور بودند که ادبیات به ایجاد همدلی کمک می‌کند و به ما کمک می‌کند تا بر خشم غلبه کنیم و موقعیت‌ها را از منظر دیگران ببینیم – که همگی برای سلامت روان و عملکرد اجتماعی مفید هستند. دانشمندان گزارش دادند که این تأثیر را در یک مطالعه در سال 2013 نشان دادند و دریافتند که خواندن قسمت‌هایی از داستان‌های ادبی، در مقایسه با داستان‌های غیرداستانی یا داستان‌های عامه‌پسند، توانایی خواننده را برای درک باورها و خواسته‌های دیگران افزایش می‌دهد - مفهومی که به عنوان نظریه ذهن شناخته می‌شود.

اما تلاش‌ها برای تکرار آن مطالعه - توسط دیگران و خود محققین اصلی - به نتیجه نرسیده است. بنابراین برای این تحقیق، فلچر و متیوز از دقت علمی برای تمرکز بر روی یک تکنیک نوشتاری استفاده کردند که پیش‌بینی می‌کردند روشی را مشخص کنند که در آن ادبیات بر احساسات انسانی از همدلی تأثیر می‌گذارد که منجر به بخشش می‌شود.

"ما گفتیم، "ما در مورد تاریخچه این که چگونه هنرمندان این تکنیک ها را برای ایجاد همدلی توسعه می دهند، چه می دانیم؟" ما قوی‌ترین تکنیک‌ها را در یک داستان قرار دادیم و سپس آزمایش کردیم که آیا آن داستان بدون تکنیک همدلی ایجاد می‌کند و آیا داستان با تکنیک همدلی ایجاد می‌کند یا خیر. با دقت بیشتر در مورد آن، ما توانستیم این مکانیسم ها و ارتباطات بسیار خاص را شناسایی کنیم.

داستان در مورد زنی به نام مری است که در کودکی شاهد مرگ توله سگش پس از برخورد با ماشین بود و قسم خورده بود که صاحب سگ شود تا اینکه در 85 سالگی برای التیام غم و اندوه مادام العمر خود یک توله سگ را به فرزندی قبول کرد. او یک تعمیرکار استخدام می کند و به او هشدار می دهد که در را بسته نگه دارد تا سگ نتواند بیرون بیاید. او در را باز می گذارد و توله سگ از وحشت مری فرار می کند.

سپس به شرکت کنندگان در مطالعه اطلاعات متفاوتی در مورد عمل تعمیرکار ارائه می شود: یا او هشدار مری را نادیده گرفت، به این معنی که این کاملا تقصیر او بود، یا به طور تصادفی در را باز گذاشت زیرا حواسش به مسائل شخصی در خانه پرت شده بود. در بخش بعدی، کانونی سازی داخلی ظاهر می شود: «تعمیرکار با خودش فکر کرد، ای کاش در را باز نمی گذاشتم»، برخلاف شرط غیر ادبی: «تعمیرکار به مریم گفت ای کاش در را باز نمی گذاشتم».

فلچر و متیوز در طول سه مطالعه شامل 1563 نفر دریافتند که بخشش یک شخصیت داستانی را می توان از طریق تکنیک ادبی کانونی سازی درونی ترویج کرد و اینکه تسهیل بخشش ادبی می تواند باعث بخشش تخلفات زندگی واقعی شود. بر اساس نحوه طراحی مطالعه، ابتدا باید بخشش خیالی رخ می داد.

چیزی که شرکت کنندگان در مطالعه هرگز یاد نگرفتند این بود که آیا مری تعمیرکار را بخشید یا نه - متیوز و فلچر به عمد این جزئیات را حذف کردند تا از رفتار الگوبرداری نکنند.

پرورش همدلی در خوانندگان مستلزم ایجاد شرایطی در داستان بود که امکان تشخیص مسیر بخشش را فراهم می کرد. قبل از اینکه بتوانیم ببخشیم، باید نسبت به نگرش بی رحمانه تعمیرکار در مورد ایمن نگه داشتن سگ احساس خشم کنیم. و انتخاب بخشش یک چیز است که به آن بخشش تصمیمی می گویند. متیوز گفت، زمانی که ما درگیر بخشش عاطفی باشیم و صمیمیت را در یک رابطه بازیابی کنیم، متفاوت است.

او گفت: "وقتی می دانیم تخلف تقصیر کسی است، چیزی که کشف می کنیم این است که اگر بتوانیم شرایطی ایجاد کنیم که بتوانیم پشیمانی درونی، دنیای درونی فرد را ببینیم، مردم می توانند صداقت آن را احساس کنند. آنها می توانند احساسات خود را باز کنند و با احساسات آن فرد ارتباط برقرار کنند." در نتیجه، اکنون این فرصت را داریم که آنها را بیشتر ببخشیم.»

هر دو نوع بخشش نسبت به یک شخصیت تخیلی و یک متخلف زندگی واقعی توسط تکنیک ادبی برانگیخته شد.

متیوز گفت، ایده اصلی این است که قرار گرفتن در معرض ادبیات، درک ما از جهان اطرافمان را تغییر می دهد. او گفت: "این امید است. این هدف است." و در مطالعه خود، می‌خواستیم آن را تقریبی کنیم.»

فلچر گفت که اثر محدود به کلام نوشتاری نیست.

او می‌گوید: «افراد اغلب گزارش می‌دهند که هنگام تماشای یک فیلم یا خواندن یک رمان بسیار بیشتر از آنچه در زندگی معمولی انجام می‌دهند، با احساسات خود هماهنگ هستند و این چیزی را به شما می‌گوید. بنابراین فکر می‌کنم آنچه که این مقاله واقعا به آن اشاره می‌کند، یک نمونه واحد از یک پدیده بسیار بزرگ‌تر است، که یک بحران سلامت عاطفی است که ما آن را تجربه می‌کنیم، زیرا زمان زیادی را با فناوری صرف می‌کنیم و زمان کافی را با این منابع باستانی خرد انسانی نداریم.»

آنگوس فلچر و همکاران، تمرکز درونی بر همدلی در زندگی واقعی تأثیر می‌گذارد: کمک ادبی به رفاه، مرزها در روانشناسی (2026). DOI: 10.3389/fpsyg.2026.1968457

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

خواندن متن کامل در فیزیک‌ارگبه زبان اصلی، در سایت ناشر باز می‌شود
متن اصلی (انگلیسی)

How literature can inspire us to forgive

A story that places us inside the mind of a character who is remorseful about causing harm can inspire forgiveness for that fictional bad act, a new study finds.

همه‌ی اخبار علم