چگونه الیزابت هلمز WIRED و هر کس دیگری را فریب داد

او نوشت که تحت تأثیر چشم انداز کنترل مستقیم افراد بر مراقبت های بهداشتی خود قرار گرفت. جورج شولتز، وزیر امور خارجه سابق، یکی از اعضای هیئت مدیره ترانوس، به راگو گفته بود که هلمز استیو جابز یا بیل گیتس بعدی است. تا سال 2014، هولمز جوان‌ترین زن میلیاردر بود و اواسط دهه 2010 با داستان‌های موفقیت در صنعت فناوری - آیفون، تسلا، Airbnb، توییتر، برقی بود. من در آن زمان ویراستار WIRED بودم، و Theranos-به عنوان ارائه شده احساس بسیار WIRED بود.

به نظر شواهدی بود مبنی بر اینکه رویکرد سیلیکون ولی به نوآوری در هر صنعتی، از جمله پزشکی، کارایی دارد. و در مجله‌ای که برای اولین بار ایده «خود کمی» را منتشر کرد، طرح ترانوس این ایده را تأیید کرد که افراد می‌توانند با فناوری‌های نوآورانه و دسترسی به داده‌ها مسئولیت سلامتی خود را بر عهده بگیرند. یکی از همکاران من، سردبیری به نام کیتلین روپر، داستانی را در Theranos و Holmes دید، اما هیچ کس مطمئن نبود که چه شکلی باید داشته باشد. ویراستار اجرایی به روپر پیشنهاد داد که برو با هولمز صحبت کن و ببین چی شده.

نتیجه یک پرسش و پاسخ تأثیرگذار طولانی با عنوان «یک قطره، داده های بی نهایت: چگونه الیزابت هلمز آزمایش خون بهتری ساخت.» از آنجایی که مجلات چاپی با چابکی و سرعت یک کشتی باری پس از پانامکس حرکت می کنند، داستان تا شماره مارس 2014 ادامه پیدا نکرد. در طی چند ماه آینده، انتشارات دیگری نیز منتشر شد. فورچون هولمز را روی جلد گذاشت. نیویورکر یک پروفایل انجام داد. در اکتبر 2015، شرکت او را روی جلد گذاشت و او را «استیو جابز بعدی» نامید - و چند هفته بعد، وال استریت ژورنال مقاله دیگری در مورد Theranos به قلم جان کریرو گزارش کرد.

تیتر به طرز فریبنده ای متواضعانه بود: «ترانوس با آزمایش خون مبارزه کرده است». اوه اوه آزمایش‌های سریع و دقیق خون جعلی بود، فناوری نوآورانه وجود نداشت، و Walgreens، شریک اصلی، قرارداد خود را با Theranos فسخ کرد. این یک دلتنگی بود. یک فیلم مستند جدید که این هفته اکران می شود، هولمز را در هفته های منتهی به حبس او دنبال می کند. این روزها یکسری ویرایشگرهای قدیمی WIRED را گرد هم بیاورید و بیش از یک نوشیدنی طول نمی کشد تا از هم بپرسیم که آیا بدترین بخش های قدرت را در دنیای فناوری فعال کرده ایم یا خیر.

گاهی اوقات به نظر می رسد که هر عجیب و غریبی که 100 میلیارد دلار دارد و یک قرارداد دولتی دارد، سخنرانی می کند، پانوپتیکون ساز، ماشین سازی است. بنابراین، با بازگشت ترانوس و هولمز به اخبار، دولت فعلی WIRED از خود پرسید که ما در آن زمان به چه فکر می‌کردیم. خیلی وقت پیش بود. به کیتلین زنگ زدم. Roper برای گزارش و نوشتن چیزی مجوز گرفت، اعدام باید مشخص شود. در اصطلاح خانه: چراغ سبز، فرمت TK. من و او جداگانه صحبت کردیم.

روپر می‌گوید: «مکالمه‌ای که به یاد دارم با شما، که سال‌ها بعد به آن فکر می‌کردم، نگاه کردن به هیئت مدیره بود، هیئت مدیره او که کاملا مزخرف بود. شخصیت‌های نظامی و مقامات دولتی داشت و بسیار عجیب به نظر می‌رسید. "شما گفتید که چیز عجیبی در این مورد وجود دارد. این موارد مشکوک شما را افزایش داد." اینطور شد—تعدادی از ما فکر کردیم که نشانه هایی از پرچم های قرمز را دیدیم. این شرکت هیچ داده بررسی شده ای منتشر نکرده بود. همکاران شایعات غیرقابل تاییدی در مورد جنجال های درون شرکت شنیده بودند. اما این بدان معنا نیست که داستان نیست.

ما فقط باید بفهمیم که چگونه با همه اینها کنار بیاییم. WIRED در سال‌های گذشته، به‌ویژه در مورد ادعاهای علمی، بیش از حد زودباور بود. اما در درجه اول WIRED نوآوری و چیزهایی را پوشش می داد که آینده نگرانه به نظر می رسید. این احساس می کرد که واجد شرایط است. روپر می‌گوید: «من آن را با کنایه‌ای دراماتیک به یاد می‌آورم و به گذشته نگاه می‌کنم. هولمز با مصاحبه موافقت کرد و راپر به دره رفت و به دفتر ترانوس رفت. او تنها دومین خبرنگاری بود که در آنجا حضور داشت و عملکردی را داشت که هولمز به خاطر آن مشهور می شد. چیزهای عجیب و غریب زیادی در مورد او وجود دارد. او با این صدای عجیب و آهسته صحبت می کرد.

روپر می‌گوید، او لباس استیو جابز را پوشیده بود - یقه‌ی پشتی مشکی. (اولین داستان WSJ با یک کاریکاتور مصور پخش شد؛ WIRED عکسی با سبک حرفه‌ای از هولمز در ظاهر خاص خود گرفت.) آنها یک ساعت صحبت کردند. راپر خونش را گرفت، یک سوزن کوچک از نوک انگشتش. روپر می‌گوید: «گفتم، دوست دارم جعبه را ببینم، آیا می‌توانم نمونه خونم را دنبال کنم؟»

"آنها گفتند، مطلقا نه." نمایندگان شرکت اشاره کردند که این یک مشکل بهداشتی و ایمنی است. در عوض، هولمز راپر را به Palo Alto Walgreens برد، یکی از معدود جاهایی که ترانوس واقعا در آن مغازه راه انداخته بود. روپر می‌گوید: «این بخش مانند یک کار برفی به نظر می‌رسید. "حتی از تحقیقات اولیه خودم هم مشخص بود که این کار منتشر نشده بود." غرفه در Walgreens در خدمت نبود. هولمز به او گفت که شرکت قصد دارد آزمایشگاه های Walgreens را در سراسر جنوب غربی باز کند. نتایج خون راپر برگشت. روپر می‌گوید: "پانلی که گرفتند شبیه تابلویی بود که من داشتم. به آنها نگاه کردم و مطابقت داشتند."

در آن زمان تقریبا تأیید کننده به نظر می رسید. اکنون غیرممکن است که بدانیم چگونه این کار را انجام داده است، اما بعدا مشخص شد که Theranos علاوه بر آزمایشگاه فناوری جدید فرضی شرکت، یک آزمایشگاه کاملا مجهز در دفاتر پالو آلتو خود دارد. مصاحبه انجام شد، روپر به سانفرانسیسکو رفت و به WIRED رفت. او می‌گوید: «به نظر نمی‌رسید که ویژگی‌ای برای انجام دادن وجود داشته باشد. چیزهای Walgreens هنوز اتفاق نیفتاده بود. گزارش کردن نحوه عملکرد این فناوری بسیار سخت بود. آنچه در گذشته سخت بود، اعتبارسنجی بود.

روپر و رؤسا مطمئن نبودند که پول سرمایه گذاری از نام های جسور، فقدان شواهد علمی محکم را جبران کند. بنابراین راپر آن را به عنوان یک مصاحبه نوشت - یک پرسش و پاسخ. او می‌گوید: «به نظر می‌رسید که بیشتر شبیه یک داستان بنیانگذار جالب بود. روپر هر سوال سختی را پرسید و جواب گرفت. فقط معلوم شد که دروغ هستند. اما روپر به برخی شکاف‌ها در منشا داستان اذعان دارد. او می گوید: "اگر او زن نبود، انگیزه کمتری داشتم. این بخشی از چیزی بود که مرا وادار کرد."

من نسبت به ایده لباس و عجیب و غریب بودن او احساس همدردی می کردم، زیرا با این ایده مرتبط بودم که او به نوعی در آن محیط عبور می کند و نیاز به اثبات خود دارد. دیدن یک داستان DEI-run-amok در آن وسوسه انگیز است. این نیست. همه ما در WIRED در تلاش بودیم تا با تبعیض جنسی در دنیایی که پوشش می دادیم و در مجله خود مبارزه کنیم.

هیئت مدیره هولمز تماما غیر از دره سیلیکون بودند - آیا به این دلیل بود که سرمایه گذاران و دانشمندان خطرپذیر او را به عنوان یک ریسک بد شناسایی کرده بودند یا به این دلیل بود که سرمایه گذاران خطرپذیر سیلیکون ولی از بنیانگذاران زن حمایت نمی کردند؟ تنها یک ماه پس از اجرای پرسش و پاسخ Roper، تیمی از محققین در دانشکده بازرگانی هاروارد و دانشکده MIT Sloan مقاله‌ای را در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر کردند که نشان می‌داد سرمایه‌گذاران به احتمال بسیار بیشتری سرمایه‌گذاری مشابهی را اگر از طرف یک مرد انجام می‌شد تا از طرف یک زن، تامین می‌کردند – و اینکه مردان جذاب مرسوم حتی بهتر عمل کردند.

امروزه، تقریبا 75 درصد از سرمایه گذاران خطرپذیر را مردان تشکیل می دهند و این نسبت یک دهه پیش بدتر بود. حتی تحقیقاتی وجود دارد که نشان می‌دهد در صورتی که مردان دارای دختر باشند، سرمایه‌گذاران مخاطره‌آمیز مرد بیشتر احتمال دارد که زنان را به شریک زندگی تشویق کنند. Roper و WIRED در تلاش برای مبارزه با جزر و مد بودند و به جای آن بر روی یک قایق به گل نشستند. «تا حدی، بله، این یک مؤسس زن است، و این یک تغییر سرعت خوب است.

خوب بود اگر می‌توانستید جان کریرو را شکست دهید و آن را بفهمید.» دیو کارپف، دانشیار دانشگاه جورج واشنگتن که همه شماره‌های WIRED را خوانده و از آن‌ها برای تدریس در کلاس درباره چشم‌اندازهای دره سیلیکون در مورد آینده استفاده می‌کند، می‌گوید: «اما این ادعای جدید و آزمایش‌نشده‌ای نبود. این یک کلاهبرداری فعال بود.» منصفانه است که جدول زمانی را تصور کنید که در آن WIRED عمیق‌تر شده و حیاتی‌تر باشد، یا حداقل چرخه تبلیغات را بیشتر پیش نبرد. روپر می‌گوید: «این داستان و روشی که ما از او عکاسی کردیم، کاملا سوختی برای ستایش او و جلب توجه بود.

"من تا حدودی در قبال آن احساس مسئولیت می کنم." احتمالا اینطور بودیم، اما مطمئن نیستم که پرسش و پاسخ WIRED نسبت به داستان‌هایی که مجلات دیگر داشتند، کم و بیش زودباورانه باشد. می‌دانم که در اینجا دفاعی به نظر می‌رسم، اما حتی فرآیند دقیق بررسی حقایق WIRED برای افشای نقاب از تقلب طراحی نشده بود. همه ما گرفتیم. وقتی پرچم های قرمز در آینه عقب هستند، دیدن پرچم های قرمز آسان است. آیا عجیب بود که باور کنیم یک جوان ۱۹ ساله که ترک تحصیل کرده بود متوجه چیزی در مورد آسیب شناسی و میکروسیالات شده بود که هیچ کس دیگری متوجه آن نشده بود؟ مطمئنا، اما همانطور که Karpf اشاره می کند، سیستم به آن نوع از شمایل شکنان ارزش می دهد.

استیو جابز یک ترک تحصیل بود، مرد! کارپف می‌گوید: «اگر او تمام کارهای فارغ‌التحصیلی را انجام می‌داد، تقریبا به این اندازه پول نداشت. آنها فقط شخص دیگری را پیدا می‌کردند تا داستان‌هایی را که می‌خواهند تأمین مالی کنند، برایشان تعریف کند». فکر می‌کنم این افرادی هستند که آن را تبلیغ می‌کنند، باید پاسخ‌های زیادی را انجام دهند.» و برای مدت طولانی، WIRED کمک کرد. مجله ایده های بزرگ را تبلیغ می کرد و گاهی اوقات این ایده ها احمقانه به نظر می رسید. گاهی خیلی زود بودیم. گاهی اوقات ما اشتباه می کردیم در واقع، جلسات پیچی برای داستان‌های کوچک و بزرگ کمی یک Thunderdome بود.

در نهایت ما برخی از اکتشافات را برای رمزگذاری شک و تردید در فرآیند توسعه دادیم. برای داستان‌های معماری، رندرها کافی نبودند - زمین باید شکسته می‌شد. اشیاء فیزیکی باید در فضای فیزیکی وجود داشته باشند. خبرنگاران باید قادر به بازدید از یک چیز بودند. یک ماشین پرنده باید پرواز می کرد. در داستان‌های مربوط به داروهای جدید یا دستگاه‌های پزشکی، قانون دروازه به «آزمایش‌های فاز 3 یا ول کن» تبدیل شد. امروزه، هر روزنامه نگار مسئول فناوری مجبور است انواع جدیدی از زره ها را برای آماده شدن برای آینده ای که WIRED به ایجاد آن کمک کرده است، استفاده کند.

می‌توان از ماشین‌های رباتی که در شهرها حرکت می‌کنند به‌گونه‌ای شگفت‌زده شد که گویی توسط ارواح هدایت می‌شوند – در حالی که اذعان می‌کنیم که گاهی اوقات شکست می‌خورند، اغلب از راه دور توسط انسان هدایت می‌شوند و سؤالات جدیدی در مورد تنظیم فناوری بزرگ ایجاد می‌کنند. می‌توان از قابلیت‌های هوش مصنوعی مولد شگفت‌زده شد و در عین حال انگیزه‌ها و شیوه‌های شرکت‌های سازنده آن را نیز بازجویی کرد. و بله، سیاست شخصی تریلیونرهای فناوری زمانی اهمیت دارد که بیش از یک چهارم میلیارد دلار برای حمایت از یک حزب سیاسی بر حزب دیگر اهدا کنند.

همه اینها احتمالا در آن زمان مسئولیت WIRED بود. اکنون مسئولیت همه است تجارت فناوری از همه اینها متنفر است. به ندرت، برخی از دوستان قدیمی سیلیکون ولی متوجه می‌شوند که من بیشتر دوران حرفه‌ام را در WIRED گذرانده‌ام و چیزی شبیه این می‌گوید: «آن مکان چه شد؟ دلم برای WIRED قدیمی و خوش‌بینانه تنگ شده است». اما می دانید، در همان شماره مجله ای که پرسش و پاسخ هولمز را منتشر کرد، یکی دیگر از همکاران ما، بیل واسیک، نظری نوشت که روی جلد آن با عنوان «مشکل دوشبگ سیلیکون ولی» تبلیغ شده بود. واسیک، ویراستار علمی امروز نیویورک تایمز، در آن زمان آن مرده را نوشت

رفتار نادرست در پی کسب سود، وضعیت جادویی فناوری را از بین می برد. واسیک هشدار داد که ایده‌های مشتق شده از پیتر تیل در مورد جدایی و مدل‌های کسب‌وکار که بر سرمایه‌داری نظارتی متکی هستند، خطر واکنشی را به دنبال دارد که همه چیز را نابود کند. او نوشت که دره و اسباب‌بازی‌هایش در نهایت به «یک خط منگنه‌ای تبدیل می‌شوند—توهم آینده‌ای که دیگر هیچ‌کس به آن اعتقاد ندارد». روزنامه‌نگاری علم و فناوری باید بیشتر از سرمایه‌گذاران و بازده باشد. آینده خیلی مهم است. خطرات خیلی زیاد است مورد اصلی: به عنوان بخشی از گزارش جوزف راگو در مورد الیزابت هلمز و ترانوس، او انگشتش را تیز کرد.

او نوشت: «زمانی که از در بیرون رفتم، نتایج آزمایش خون راگو برگشته بود». چهار سال بعد، راگو، 34 ساله، به تنهایی در آپارتمانش در نیویورک مرد. پزشکی قانونی شهر گفت که علت مرگ او سارکوئیدوز بود، یک اختلال التهابی نادر (و به ندرت کشنده)، که تشخیص آن سخت است. پزشکان معمولا با کنار گذاشتن سایر احتمالات آن را تشخیص می دهند. راگو حتی نمی دانست که به این بیماری مبتلا شده است. اما از جمله علائم آن افزایش سطح ویتامین D و آنزیم مبدل آنژیوتانسین است. شاید یک آزمایش خون صادقانه آن را تشخیص می داد.

نظر خود را در مورد این مقاله با ما در میان بگذارید. نامه ای به ویرایشگر در mail@wired.com ارسال کنید.