چگونه ایران از داده های رسانه های اجتماعی، اپلیکیشن های تناسب اندام و ماهواره ها برای هدف قرار دادن پایگاه های ایالات متحده استفاده کرد

زمانی که برنامه‌ریزان نظامی ایران آماده حمله به پایگاه‌های آمریکایی در خاورمیانه شدند، به اطلاعاتی از یک منبع بعید اعتماد کردند: خود اعضای ارتش آمریکا. به گفته کارشناسان امنیتی و حتی ارتش آمریکا، ایران داده‌هایی را از حساب‌های رسانه‌های اجتماعی، اپلیکیشن‌های تناسب اندام و حتی تبلیغات جمع‌آوری کرده است تا الگوهای زندگی را در پایگاه‌های آمریکایی در سراسر منطقه ایجاد کند. در کنار تصاویری که گزارش شده توسط ماهواره‌های روسی ارائه شده است، ایرانی‌هایی که اهداف را انتخاب می‌کردند، تصویری دقیق و شگفت‌آور از محل تجمع نیروهای آمریکایی و محل حمله ایجاد کردند.

نتیجه، که در هواپیماهای بدون سرنشین و موشک‌ها دیده می‌شود که - علی‌رغم رهگیری‌های زیاد - نشان خود را پیدا کردند و بیش از ده‌ها نفر از نیروهای ارتش را کشته و صدها نفر دیگر را مجروح کردند و میلیاردها خسارت به تأسیسات و تجهیزات وارد کردند. دامنه کامل این کشتار و معنای آن برای بقای حضور طولانی مدت ایالات متحده در خاورمیانه، هنوز در حال ارزیابی است. در حالی که پرزیدنت ترامپ به تهاجم جدیدی فکر می‌کند و شبح انتقام‌جویی گسترده‌تر از سوی ایران در منطقه است، ایالات متحده.

ارتش در تلاش است تا دارایی‌ها را جابه‌جا کند یا مخفی کند، در حالی که اعضای خدمات برای مقابله با آنچه کارشناسان عصر نظارت فنی فراگیر (یا UTS) می‌نامند و کاهش ردپای دیجیتالی که ردیابی آن‌ها بسیار آسان است، تلاش می‌کنند. در ماه‌های اخیر، فشار کنگره بر ارتش چندین شعبه را مجبور به غیرفعال کردن شناسه‌های تبلیغاتی تلفن همراه - شناسه‌های منحصربه‌فرد دستگاهی که برای ردیابی فعالیت و موقعیت مکانی افراد استفاده می‌شود - در دستگاه‌های صادر شده توسط دولت را تحت فشار قرار داد.

نیروی دریایی همچنین هشداری با «توصیه‌های بهداشتی تهدید سایبری» ارسال کرد و به ملوانان توصیه کرد فعالیت رسانه‌های اجتماعی را محدود کرده و دسترسی اپلیکیشن‌های مکان به دوربین‌های تلفن و داده‌های موقعیت مکانی دستگاه‌های شخصی را غیرفعال کنند. پیام بعدی از سوی سرپرست وزارت نیروی دریایی از پرسنل خواسته شد تا پروفایل آنلاین خود را "سخت" کنند و همین کار را برای اعضای خانواده انجام دهند. بررسی دقیق کنگره زمانی انجام شد که فرماندهی مرکزی ایالات متحده در ماه آوریل به کنگره اعتراف کرد که پتانسیل «بهره برداری دشمن از داده های مکان تجاری برای هدف قرار دادن یا نظارت بر ایالات متحده است.

پرسنل در تئاتر." در آن زمان، سنتکام همچنین تأیید کرد که پرسنل نظامی مجاز به استفاده از وسایل شخصی در مناطق فعال عملیات هستند. از آن زمان، برخی از واحدها در مناطق پرخطر رویه‌های تحویل و قفل کردن را ایجاد کرده‌اند و به پرسنل مستقر هشدار داده شده است که منتظر توقیف دستگاه باشند. Erik Wittreich، مدیر اجرایی Veilant، یک شرکت ارتباطات ایمن و شبکه خصوصی، گفت که گام‌ها برای محدود کردن اطلاعات دستگاه‌های دولتی شروع خوبی است.

او گفت، اما آنها بخشی از چیزی هستند که به جای تنظیم امنیت پس از حمله، باید به یک "حکم مهم حفاظت از نیرو" تبدیل شود. او گفت: «این باید بخشی از برنامه‌ریزی مأموریت باشد، تا از نظر فرهنگی پذیرفته شود و طرز فکر ما را در مورد انجام عملیات در آینده تغییر دهد. او گفت: «این در برنامه‌ها و تلفن‌های همراه ما وجود دارد، اما فقط تلفن یا لپ‌تاپ ما نیست. «این دستگاه از راه دور در وسیله نقلیه شما، ترموستات هوشمند در آپارتمان شما، خانه شما، آپارتمان شما است.

و آن‌ها فقط چهار مورد از میلیون‌ها حسگر موجود در آنجا هستند.» مشخص نیست که پیام رسانی در امنیت چقدر موثر بوده است. سناتور ران وایدن (D-Ore) و نماینده پت هاریگان (R-N.C) در نامه‌ای در سپتامبر به پنتاگون، «تداوم در دسترس بودن داده‌های مکان تجاری» از تأسیسات پنتاگون را محکوم کردند و به این اشاره کردند که این اطلاعات از دستگاه‌های شخصی می‌آیند.

در همین حال، تحقیقات ماه اوت توسط شبکه تلویزیونی انگلیسی Sky News نشان داد که بیش از 1300 کاربر برنامه ردیابی تناسب اندام Strava مسیرها و زمان تمرینات خود را به اشتراک می گذارند - بیش از هفت سال پس از اینکه پنتاگون Strava را به عنوان یک خطر امنیتی بالقوه معرفی کرد. جاستین شرمن، تحلیلگر مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی، می‌گوید: «شما نمی‌توانید با گفتن به هزاران پرسنل اطلاعاتی نظامی یا دیپلمات‌ها از مشکل UTS خارج شوید که هرگز آن رستوران را بررسی نکنند، روی Tinder تند نزنند یا با خانواده‌شان تماس بگیرند؛ این واقع بینانه نیست.»

کارشناسان می‌گویند که داده‌ها، که بیشتر آن‌ها توسط کارگزاران آنلاین فروخته می‌شوند، می‌توانند برای نشان دادن ریتم یک پایگاه نظامی، از جمله چرخش شیفت‌ها و زمان‌های صرف غذا، استفاده شوند. نشت Strava همچنین می تواند برای تعیین چیدمان پایه با درجه بالایی از دقت استفاده شود. Wittreich گفت: "شما دیگر نیازی به هک کردن یک سیستم ندارید." "شما می توانید بروید و داده ها را بخرید. و این بخشی از مسئولیت را بر عهده ما می گذارد." بخشی از مشکل این است که ارتش ایالات متحده چندین دهه است که برخی از پایگاه های خود در خاورمیانه را اداره می کند و مطمئن است که دشمنانش قادر به انجام حملات جدی نیستند یا نمی خواهند.

برای مثال، در بحرین، جایی که نیروی دریایی از سال 1995 مرکز لجستیکی اصلی خود را اداره می‌کند، استقرار حدود 9000 نفر در بحرین که به عنوان فعالیت پشتیبانی دریایی (NSA) شناخته می‌شود، بدون حادثه بوده است. جان کوردل، کاپیتان بازنشسته نیروی دریایی که در طول دوران فعالیت دریایی خود و بعدا به عنوان پیمانکار مدتی را در آژانس امنیت ملی بحرین گذراند، گفت: «مردم از نظر امنیتی در مورد استقرار در بحرین متفاوت از آنچه در نورفولک یا سن دیگو فکر می کردند، فکر نمی کردند. وی افزود که پرسنل در اعزام های دو ساله اغلب خانواده های خود را با این فرض که امن است با خود می آورند.

به نظر می رسد که این نگرش در برخی از اطلاعات موجود آنلاین در مورد NSA بحرین منعکس شده است. در Google Maps، کاربران می‌توانند سالن بولینگ پایگاه، زمین بسکتبال و راکتبال، گالی و سالن ورزشی کنار اسکله را مشخص کنند. حتی نظراتی نیز وجود دارد، با یکی از کاربران که «تجهیزات زیادی برای تمرینات ورزشی شما» در باشگاه تبلیغ می‌کند و تصویری از یک پوستر با ساعات کار آن ارسال می‌کند. سایر منتقدان این گالری را به خاطر "سالاد و میوه و OJ تازه" ستایش می کنند. و این NSA بحرین به تنهایی نیست.

پست‌های مشابهی در مورد پایگاه‌های دیگر در منطقه، از جمله کمپ عریفجان کویت و پایگاه هوایی موفق السلطی در اردن وجود دارد. به احتمال زیاد این اطلاعات برای ایران مفید بوده است که 26 سایت نظامی ایالات متحده را در شش ماه اول جنگ به همراه هتل هایی که پرسنل آمریکایی از آنجا تخلیه شده بودند، هدف قرار داد. به گفته مارک کانسیان، کارشناس امنیتی مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی، تصاویر ماهواره‌ای از پایگاه‌ها هیچ دهانه‌ای تصادفی را نشان نمی‌دهند، که نشان‌دهنده دقت در هدف‌گیری است. اگرچه ایالات متحده

و متحدانش بیش از 90 درصد حملات ایران را رهگیری کردند، رگبارها صدها سازه از جمله باند فرودگاه، آشیانه، هواپیما، سیستم های رادار پیشرفته و محل زندگی را ویران کردند. از زمان این حملات، نیروهای آمریکایی به حضور کمتری تبدیل شده‌اند، در حالی که دولت‌های منطقه امنیت را در اطراف تأسیسات آمریکایی افزایش می‌دهند. در منامه، آمریکایی‌هایی که زمانی از مکان‌های تفریحی پایتخت بحرین دیدن می‌کردند کمیاب شده‌اند. کسانی که بیرون می‌روند، قدم‌هایی برای پنهان کردن آمدن و رفتن خود برمی‌دارند و دور از مقصدشان توسط Ubers پیاده می‌شوند.

در همین حال، مقامات بحرین در حال سرکوب روحانیون شیعه هستند که به گفته آنها به ایران وفادار هستند و ممکن است به استخدام ماموران برای گزارش در مورد تحرکات آمریکایی ها کمک کرده باشند. روز جمعه، ایران اعلام کرد که به یک سیستم راداری در بحرین حمله کرده است، اما ایالات متحده این ادعا را رد کرد و گفت که دو پهپاد ایرانی را رهگیری کرده است. تعمیر خسارات وارده به پایگاه های منطقه ای، بدون احتساب تجهیزات و هواپیما، حدود 9 میلیارد دلار هزینه خواهد داشت. اما با توجه به توانمندی‌های ایران و آسیب‌پذیری ذاتی زیرساخت‌های ثابت، پرسش‌ها در مورد اینکه آیا پایگاه‌های ایالات متحده اصلا باید بازسازی شوند یا نه، تشدید می‌شود.

این امر به ویژه برای تأسیساتی که در نزدیکی ایران قرار دارند، مانند آژانس امنیت ملی بحرین، صادق است و بنابراین زمان کمتری برای شناسایی و رهگیری پرتابه‌ها دارند. دریاسالار داریل کادل، رئیس عملیات دریایی، در ماه اوت گفت که به دلیل خسارات گسترده به آژانس امنیت ملی بحرین، "به این زودی ها به آنجا بر نمی گردیم. من فقط می خواهم در این مورد کاملا صادق باشم." در حال حاضر، پایگاه کاملا متروکه به نظر می رسد، بدون هیچ گونه فعالیتی حتی در برج های نگهبانی که محل را زنگ می زنند. اعضای سرویس می گویند که فقط پرسنل امنیتی اجازه حضور در محل را دارند.

ساکنان اجازه بازگشت به پایگاه برای جمع آوری وسایل شخصی را ندارند. کوردل، کاپیتان بازنشسته نیروی دریایی، گفت که از دست دادن NSA در بحرین و سایر پایگاه های منطقه ای تأثیر طولانی مدت خواهد داشت. در حال حاضر، کشتی‌ها مجبورند در جزیره مرجانی دیگو گارسیا در اقیانوس هند، که بیش از 2000 مایل دورتر است، تجهیز مجدد کنند، که تدارکات پیچیده‌ی نیروی دریایی را حتی دشوارتر و گران‌تر می‌کند. با این حال، هر بازگشتی به NSA بحرین باید محیط امنیتی جدید را در نظر بگیرد، نه اینکه به فشار زندگی تحت تهدید دائمی اشاره کنیم.

کوردل گفت: «مسلما، دوران رفتن خانواده‌ها به آنجا به پایان رسیده است.