چگونه با هوش مصنوعی برین فرای مبارزه کنم

اگر با Claude Code یا Codex از ترمینال کار می کنید، این یکی را می دانید.

شما یک کار را شروع می کنید. هوش مصنوعی برای پاسخ دادن به زمان نیاز دارد، بنابراین یکی دیگر را شروع می کنید. سپس نفر اول پاسخ می دهد، اما پاسخ به یک توضیح، یک پیگیری و یک کار جانبی نیاز دارد - و هر کدام از آنها تب خاص خود را می خواهند. سپس پاسخ برگه دوم وارد می شود. و ناگهان متوجه می‌شوید که بین 20 رشته می‌پرید و سعی می‌کنید همه آن زمینه‌ها را در RAM مغز خود نگه دارید.

تا زمانی که نتوانی مغز شما خسته می شود، تمرکز شما به هم می ریزد، و دیگر نمی دانید چه کار می کردید، از کجا شروع کردید و کجا قرار بود به پایان برسانید.

بسیاری از مردم پیشنهاد می کنند استراحت کنید، قبل از تایپ فکر کنید، دامنه را محدود کنید. من آزمایش خودم را دارم.

من به این نتیجه رسیدم که این روش کار دو مشکل عمده دارد: توالی و زمینه. بنابراین من کارم را کمی مانند یک صف اولویت سازماندهی کردم.

صف در git زندگی می کند. هر بلیط یک فایل علامت گذاری در مخزن است، درست در کنار کدی که در مورد آن صحبت می کند، و وضعیت تابلو یک عکس فوری متعهد است. هیچ چیز مهمی در پنجره چت زندگی نمی کند و هیچ چیز در ذهن من زندگی نمی کند. اگر جلسه ای از بین برود، صف همچنان وجود دارد.

یک نماینده به صورت چرخه ای کار می کند. این بلیط‌های جدید را بررسی می‌کند، بلیط‌هایی را می‌سازد که یک انسان برای ساختن آنها برچسب‌گذاری کرده است، آزمایش‌ها و بررسی مرورگر را اجرا می‌کند و آنچه را که قبلا مستقر شده است تأیید می‌کند. برای هر کد حساسی که روی یک شاخه ایجاد می شود و ابتدا می پرسد. هرگز به تولید نمی رسد - آن قسمت مال من است.

کاری که نمی تواند انجام دهد تصمیم گیری است. بنابراین هر چیزی که به من نیاز دارد در یک مکان قرار می گیرد که من به صاحبم صندوق پستی می گویم. یک اسکریپت کل صفحه را می‌خواند و فهرست اولویت‌بندی‌شده‌ای از مواردی که دقیقا در انتظار قضاوت من هستند به من می‌دهد - این تغییر را مرور کنید، به این سؤال پاسخ دهید، درباره این مبادله حکم کنید.

سطح مطالعه یک مصنوع کلود است. یک صفحه، بازسازی شده از git در هر چرخه، منعکس کننده کل صفحه به اضافه یک صفحه بررسی در هر بلیط. بنابراین من از طریق ترمینال به عقب بر نمی گردم و سعی می کنم آنچه را که یک تغییر انجام می دهد بازسازی کنم. من یک لینک را باز می کنم، می خوانم که چه ساخته شده و چرا، و حکم خود را می دهم. حکم به git برمی گردد، روی کارت. صفحه فقط یک بیننده است - git رکورد است.

من یک مورد را می گیرم. من زمینه آن را بارگذاری می کنم. تصمیم می گیرم یا درخواست اقدامی می کنم. و با بازگرداندن آن به صف، آن را می‌بندم.

این بسته شدن کل ترفند است. بلیط به عنوان چیزی که باید در خاطرم بماند در حافظه من آویزان نمی شود. زمینه با آن بسته می شود. بنابراین وقتی آیتم بعدی را از صف انتخاب می کنم، در واقع می توانم تمرکز کنم. یک چیز در یک زمان.

هنوز هم طاقت فرسا است. اما من حواس پرتی یا گمشده ای را احساس نمی کنم.

چالش، ابزارسازی پیرامون آن بود و هنوز هم هست. ارائه متن به شیوه ای قابل هضم، بنابراین بارگیری بلیط یک دقیقه طول می کشد نه بیست. و جلوگیری از ورود بلیط‌ها به حلقه‌های بی‌پایان، زیرا آنها در انتظار حکمی هستند که فقط من می‌توانم صادر کنم.

این یک موجود زنده است و من به بهبود آن ادامه می دهم. اما احساس می‌کردم که یک گام بزرگ رو به جلو در بهره‌وری من با ابزارهای هوش مصنوعی است، بنابراین فکر کردم ارزش اشتراک‌گذاری را دارد.