چگونه با پسرها در مورد مردانگی و معنای زندگی صحبت کنیم؟

پسرها وقتی صحبت از مسائل جدی به میان می آید، سخنور خوبی نیستند. اگر خودم به عنوان یک نفر صحبت کنم (بپذیریم، بیشتر مردها فقط پسرهای بالغ هستند، تا زمانی که به جوک های گوز بخندند)، ما در انحراف بسیار عالی هستیم. اجتناب از سوالات عمیق سهام ما در تجارت است.

به آن بی میلی عمومی در جامعه نسبت به اعتراف به مشکلات خاص پیش روی پسران و مردان را اضافه کنید.

پسران از نظر تحصیلی عقب‌تر هستند و مردان در گروه‌های اجتماعی-اقتصادی پایین‌تر به‌ویژه از کاهش درآمد و افزایش ناامنی شغلی آسیب دیده‌اند. همانطور که ریچارد ریوز اقتصاددان در کتاب پسران و مردان خود می نویسد، این مشکلات "ماهیت ساختاری دارند، نه فردی"، اما در بحث های مدرن در مورد جنسیت به حاشیه می روند.

ریوز خاطرنشان می‌کند: «ما می‌توانیم به حقوق زنان علاقه داشته باشیم و نسبت به پسران و مردان آسیب‌پذیر دلسوز باشیم».

بنابراین چگونه می توانیم دفاعیات را در برابر بحث در مورد مسائل مردانه بشکنیم. چگونه با پسرها در مورد هدف آنها در زندگی و ایده های مردانگی آنها صحبت کنیم؟ این یک چالش جدی برای والدین و مربیان است.

برای مشاوره، Unthinkable به رابرت گرانت، بنیانگذار Hearlisten مراجعه کرد، که تمرین گفتگوی فلسفی را به مدارس و گروه های اجتماعی می آورد. بین سال‌های 2020 تا 2025، او مجموعه‌های مختلفی از دیالوگ‌ها را با پسران و مردان جوان برای پروژه‌ای به نام What Does Heed؟، که توسط هنرمند و مربی فیونا ویلان، پروژه جوانان ریالتو، و Brokentalkers، یک پروژه هنری که تأثیرات اجتماعی بر مردان و پسران را بررسی می‌کند، برگزار کرد.

گرانت، که دارای مدرک دکترای فلسفه از TCD است و از فلسفه در مدارس دفاع می کند، برای بقیه از این تجربه درس هایی دارد:

برای شروع گفتگو در مورد مردانگی با پسرها از چه سؤالاتی استفاده می کنید؟

"هنگامی که در مورد مردانگی با پسران و مردان بحث می کنیم، بهتر است به موضوع به صورت اریب نزدیک شویم، تا به طور غیرمستقیم به آن بپردازیم. به قول فیلسوف فرانسوی ژاک دریدا برای "تمپان" کردن: پرده تمپان به صورت زاویه ای بر روی طبله گوش کشیده می شود و سطح بیشتری را ایجاد می کند و دقت بیشتری در شنوایی ایجاد می کند.

«بنابراین، به‌جای اینکه پیش روی «مرد چیست؟» یا «مردانگی چیست؟»... مجموعه‌ای از تحریکات فلسفی را ایجاد کردیم که برای جرقه گفت‌وگو استفاده می‌شوند. برای مثال، «مسئولیت مرد است که از کسانی که از آنها مراقبت می‌کند محافظت کند»، یا «مردها به اندازه گذشته قوی نیستند»، یا «مرد بودن و هویت قدرت، عمل کردن است.» «این بیانیه ها از شرکت کنندگان دعوت می کند تا در مورد یک موضوع خاص موضع اولیه بگیرند.

اما هنگامی که مکالمه شروع به جریان می کند - با راهنمایی دقیق - تمرکز ناگزیر به مفروضات پشت آن ایده ها تغییر می کند: قدرت چیست؟ مراقبت چیست؟ مسئولیت از کجا می آید؟ آیا نشان دادن ضعف نشانه قدرت است؟ آیا مردانگی یک اجراست؟ چه کسی از محافظ محافظت می کند؟

از طریق این بحث‌های انتزاعی‌تر، دیدگاهی از مردانگی پدیدار می‌شود، اما نه به‌صورت تقلیل‌دهنده یا تجویزی. در عوض، گفتگو فضایی را برای بروز تناقض‌ها، پیچیدگی‌ها و ظرافت‌ها ایجاد می‌کند. ما به دنبال رسیدن به تعریفی از مردانگی نیستیم، بلکه به دنبال ایجاد فرصتی هستیم که پسران یا مردان بتوانند فرضیات خود را با هم زیر سوال ببرند.

برای اطمینان از اینکه گفتگوی سالمی است، باید به چه چیزهایی توجه کرد - یا از آنها مراقبت کرد؟

"سلامت یک دیالوگ با کیفیت گوش دادنی که انجام می شود نسبت مستقیم دارد. بسیاری از مکالمات ما در زندگی، و به طور خاص با جوانان، تمایل به یک طرفه بودن دارند... همانطور که هانس گئورگ گادامر فیلسوف آلمانی می گوید، "هر کسی که گوش می دهد اساسا باز است".

"این شامل رها کردن کنترل، برنامه از پیش تعیین شده، هرگونه تلاش برای تحمیل دیدگاه خود، و ریسک شنیدن چیزهایی است که انتظارش را ندارید، کاملا متوجه نمی شوید، موافق نیستید یا آنها را ناراحت می کنید."

غیر قابل تصور: آیا علم به دلیل تعصب جنسیتی منحرف شده است؟

اگر کسی چیزی مشکل‌ساز بگوید، چگونه با یک مکالمه برخورد می‌کنید؟

"این می تواند به همان راحتی در بزرگسالان کاملا بالغ اتفاق بیفتد و در مورد افراد جوان. در عمل ما در سمت باز بودن اشتباه می کنیم. ما سعی می کنیم از تفکر اخلاقی یا پلیسی اجتناب کنیم که می تواند به حالت تدافعی یا تعطیلی منجر شود... ممکن است افراد را به اتاق های تقلیل دهنده، ساده شده و پژواک که در آن دیدگاه ها تقویت می شود، سوق دهد. «اما تصمیم به اخلاقی نشدن با اجازه دادن به ایده ها بدون چالش نیست. در روش شناسی گفت و گوی فلسفی، این الزام نهفته است که نظرات خود را با دلایل توجیه کنید.

رویکرد ما به بار اثبات این امکان را می دهد که با پرسیدن سؤالات عمیق تر، بار اثبات بر روی آن ایده ها بازگردد: منظور شما از آن چیست؟ این اصطلاح را چگونه تعریف می کنید؟ آیا استثنا وجود دارد؟ این ایده ها از کجا می آیند؟ اگر همه اینطور فکر کنند چه؟ چه کسی از این باور مردم سود می برد؟

اغلب اوقات، دیدگاه‌های قویا در مواجهه با تحقیقات انتقادی واقعی، خود را در زمینی متزلزل می‌بینند. این مبادله برای تمسخر یا تحقیر هم انجام نمی‌شود. این در مورد برنده شدن یا لحظه‌های «گذاشتن» نیست. بلکه در مورد جدی گرفتن ایده‌های کسی است که لازم است نقد متفکرانه را تضمین کند تا بتوانید به حقیقت نزدیک‌تر شوید، نه صرفا رد کردن.»

چه چیز دیگری از کار یاد گرفتید؟

من می‌دانم که پتانسیل گفتگوی فلسفی برای دستیابی به پسران و مردان محدود است. ما با پسران جوان، باهوش، حیاتی و پرانرژی روبرو هستیم که به حجم نامحدودی از محتوای مسحورکننده و استثمارگرانه دسترسی دارند که مستقیما در آگاهی آنها جریان دارد.

«مردان جوان فقط آدم‌هایی نیستند که با دوچرخه‌هایشان می‌دوند... هر کسی رویاهای خودش را دارد»

"آنها در لحظه ای تاریخی گرفتار شده اند که جامعه سرمایه داری متاخر و بیش از حد فردی شده، آنها را با احساس رو به زوال جامعه، هدف و معنا رها کرده است. جهان به معنای واقعی کلمه به لطف بزرگسالانی که آن را مدیریت کرده اند در حال سوختن است. این پسرها به چیزی بیش از گفت و گو نیاز دارند، اما قطعا مکان خوبی برای شروع است."