چگونه با کودک خود در مورد تصویر بدن صحبت کنیم

—تصویربرداری از کلویی داولینگ برای TIME (تصویر منبع: Halfpoint Images/Getty Images)

وقتی فرزندتان از مدرسه به خانه می‌آید و می‌گوید از شکمش متنفر است، هیچ‌کس نمی‌خواهد با او دوست شود زیرا «چاق» است، یا اینکه همه در کلاس‌هایشان از آن‌ها ظاهر بهتری دارند، احتمالا هر کاری می‌کنید تا به او کمک کنید آنچه را که می‌بینید ببیند - که به این معنی است که اطمینان عملا از دهان شما خارج می‌شود. "تو زیبا هستی!" "تو کاملی!" چگونه می‌توانستند غیر از این فکر کنند؟

دکتر ویتنی کاسارس، متخصص اطفال در پورتلند، و نویسنده کتاب پرورش کودکان با اعتماد به نفس، می‌گوید که این انگیزه از یک مکان خوب می‌آید، اما می‌تواند همان مکالمه‌ای را که می‌خواهید داشته باشید، متوقف کند. او می‌گوید: «این به یک کودک می‌گوید، آنچه را که احساس می‌کنید، احساس نکنید. در عوض، با ایجاد فضایی برای آن احساسات شروع کنید. "هدف این است که به بچه ها کمک کنیم ابتدا احساس کنند شنیده می شوند و واقعا در را باز نگه دارند."

ما از کارشناسان پرسیدیم که وقتی فرزندتان با ظاهرش مشکل دارد، دقیقا چه چیزی بگوییم.

"درباره آن بیشتر به من بگویید."

قبل از اینکه بتوانید کمک کنید، باید بدانید که به چه چیزی پاسخ می دهید. آیا یکی از همکلاسی ها اظهار نظر بی ادبانه ای کرده است؟ آیا فرزند شما چیزی را در اینترنت مشاهده کرده است که باعث تحریک می شود؟ یا در دوران بلوغ بدنشان ناآشنا است؟ کاسارس می گوید که این احتمالات مستلزم گفتگوهای متفاوتی است. بچه‌ای که می‌گوید همه افراد لاغرتر از خودشان هستند، ممکن است بدن‌هایشان را در کلاس رقص مقایسه می‌کند یا احساس می‌کند که توسط بهترین دوستش کنار گذاشته شده‌اند و ظاهرشان را دلیل می‌دانند.

به فرزندتان زمان بدهید تا توضیح دهد و به او بگویید که خوشحال هستید که به شما چیزی برای گفتن سخت اعتماد کرده است. شارلوت مارکی، استاد روان‌شناسی در دانشگاه راتگرز و نویسنده کتاب‌هایی از جمله کتاب تصویر بدن برای دختران، می‌گوید: «این واقعا نشانه خوبی است که فرزندتان با سؤالی نزد شما بیاید». حتی اگر در تلاش هستید تا نحوه پاسخگویی را بیابید، نشان دادن اینکه از گفتگو استقبال می کنید، احتمال اینکه دوباره به سراغ شما بیایند بیشتر می شود.

"من می توانم ببینم که چرا این واقعا برای شما ناراحت کننده بود."

مهم است که احساسات کودک خود را بدون موافقت با قضاوت سختی که در مورد خود انجام می دهند تأیید کنید. به همین دلیل است که مارکی این روش را برای اعتراف به آسیب بدون تقویت انتقاد دوست دارد. او می‌گوید: «وقتی احساس می‌کنیم کسی نظر مثبتی درباره ما ندارد، می‌تواند واقعا سخت باشد.

اگر نظر یکی از همکلاسی‌هایش باعث این موضوع شد، این را دنبال کنید: «فکر می‌کنید چرا آن شخص این را گفته است؟» شاید پرستون دانش آموز کلاس چهارم به همه توهین می کرد یا حتی کلمه ای را که استفاده می کرد متوجه نمی شد. کاوش در مورد آنچه اتفاق افتاده می تواند به کودک شما کمک کند تا بپرسد که چقدر باید این تذکر را بیان کند. مارکی می‌گوید: «اگر کودک بتواند به تنهایی به جایی برسد که «نه، اشتباه می‌کنند»، بسیار قدرتمندتر است. به هر حال، اصرار شما بر زیبا بودن آنها با یک هشدار آشکار همراه است: شما والدین آنها هستید. البته شما اینطور فکر می کنید.

"بدن ها در شکل ها و اندازه های مختلف هستند."

"چرا من از دوستانم بزرگتر هستم؟" مارکی می‌گوید که می‌تواند مانند یک سؤال پربار باشد، اما جایی برای یک پاسخ مستقیم وجود دارد: مارکی می‌گوید: ژنتیک به شکل‌دهی بدن ما کمک می‌کند، همانطور که بر روی قد و رنگ چشم ما تأثیر می‌گذارد. صحبت در مورد شباهت های خانوادگی می تواند کمک کند که این تفاوت ها عادی جلوه کند. پیام این است که فرزند شما نیازی ندارد شبیه بهترین دوست خود به نظر برسد - و بدن او پروژه ای نیست که باید اصلاح کند.

اگر بپرسند "آیا من چاق هستم؟" در برابر انعکاس "نه!" مقاومت کنید. جولیا سورو، روانشناس بالینی در واشنگتن دی سی، که در اختلالات خوردن تخصص دارد، توصیه می کند. این پاسخ می تواند این ایده را تقویت کند که چاق بودن چیزی است که باید از آن ترسید. در عوض، کنجکاو شوید که این کلمه برای آنها چه معنایی دارد و کجا یاد گرفته اند که آن را با چیز منفی مرتبط کنند. شما می‌توانید تفاوت‌های اندازه بدن را بدون اینکه یکی از آنها را بهتر از دیگری بدانید یا به فرزندتان قول دهید که در نهایت کوچکتر می‌شود، بپذیرید.

"ترسناک ترین چیز در مورد آن چیست؟"

در هفته اول مهدکودک، دختر سورو به خانه آمد و گفت: "من زیباترین دختر کلاس نیستم." حتی برای یک روانشناس که در زمینه اختلالات خوردن تخصص دارد، شنیدن آن شگفت انگیز بود. سورو به جای اینکه به دخترش در مورد ظاهرش اطمینان دهد، از او پرسید چه چیزی در این مورد ترسناک تر است. دخترش نگران بود که دوستی پیدا نکند - کسی او را دوست نداشته باشد و او در نهایت ناهار را به تنهایی بخورد.

حالا سورو چیزی مشخص برای کمک داشت. آنها می‌توانستند در مورد اینکه دخترش با کدام همکلاسی‌ها می‌نشیند صحبت کنند، آیا او می‌تواند از معلم کمک بخواهد، یا اینکه آیا سورو می‌تواند در ناهار داوطلب شود. پرسیدن در مورد ترس در زیر نگرانی ظاهری می تواند نگرانی های مربوط به تعلق یا خوب بودن را نشان دهد که یک تعریف و تمجید برطرف نشود. همانطور که سورو می‌گوید: «چگونه می‌توانیم به شما کمک کنیم تا به آنچه در این مورد واقعا ترسناک یا تهدیدکننده است رسیدگی کنید؟»

"به نظر می رسد این یک فکر پست است."

وقتی فرزندتان در مورد ظاهرش چیز بی‌رحمانه‌ای می‌گوید - «شکم من نفرت‌انگیز است» یا «خیلی وحشتناک به نظر می‌رسم» - سعی کنید بلافاصله با او بحث نکنید. درعوض، سورو به آنها کمک می‌کند تا با گفتن این جمله: «این یک فکر بد به نظر می‌رسد، به آن‌ها کمک کنید تا کمی از فکر فاصله بگیرند». این چیزی است که مغز آنها تولید کرده است، نه یک واقعیت عینی یا حکمی که باید بپذیرند.

سپس بپرسید: "این فکر چه احساسی در سر شما ایجاد می کند؟" شما همچنین ممکن است به آنچه که آنها را به انجام آن وادار می کند شیرجه بزنید: مدرسه را رها کنید؟ به یک لباس جدید تغییر دهید؟ ترک یک فعالیت؟ اجتناب از دوستان خود؟ هدف این است که به آنها کمک کنیم متوجه شوند که چه زمانی یک فکر خشن شروع به تصمیم گیری برای آنها می کند. سورو می‌گوید: «ما می‌خواهیم اقدامات همیشه بر اساس چیزهایی باشد که برای ما مهم هستند، ارزش‌ها، علایق، هیجان‌ها، انگیزه‌های ما، و نه بر اساس افکار انتقادی. ما واقعا نمی‌خواهیم اینقدر قدرت به آنها بدهیم.»

"من در واقع به آنچه شما علاقه دارید علاقه مند هستم."

اگر فید اینستاگرام یا TikTok پسرتان پر از مردان غیرممکن عضلانی است، ممکن است وسوسه شوید که به او بگویید از سیستم خارج شود. برایان پولاک، یک مددکار اجتماعی بالینی دارای مجوز و بنیانگذار سلامت رفتاری هیل تاپ در سامیت، نیوجرسی، پیشنهاد می‌کند در عوض، از او بخواهید که به شما نشان دهد چه چیزی را تماشا می‌کند. سپس جذابیت را بررسی کنید: آیا او امیدوار است مانند آن ورزشکار بازی کند؟ شبیه او؟ "آیا این برای شما معنی دارد؟" پولاک پیشنهاد می کند بپرسید.

"آیا برای دوستان شما معنی دارد؟" درک آنچه که او به سمت آن کشیده شده راهی به شما می دهد تا در مورد فشاری که ممکن است برای اندازه گیری احساس کند صحبت کنید.

همچنین می‌توانید درباره آنچه در تصاویری که فرزندتان با آنها مقایسه می‌کند صحبت کنید: فیلترها، عکاسان حرفه‌ای، هنرمندان آرایش و گاهی اوقات، کل تیمی که به ظاهر شخصی اختصاص داده شده است. مارکی می گوید: «وظیفه ما این نیست که شبیه یک سلبریتی به نظر برسیم.

"امروز بدنت چه کار کرد؟"

احتمالا فرزند شما در مورد ظاهر بدنش چیزهای زیادی برای گفتن دارد. پولاک می گوید: آیا آنها سگ را راه انداختند؟ با دوست بخندیم؟ تمرین فوتبال عالی دارید؟ ساخت لگو استادانه؟ آن را بخشی از مکالمات روزمره خود قرار دهید و به آنها فضایی بدهید تا از تجربیاتی که هیچ ربطی به آینه ندارند، قدردانی کنند. پولاک می گوید: «بدن من برای ارائه نیست. "بدن من برای عملکرد است."

برای کودکانی که ورزش می کنند، این به این معنی است که مراقب جشن هایی که می گیرید باشند. به‌عنوان مثال، به‌جای تحسین عضلات در حال ظهور شکم، روی این تمرکز کنید که چگونه بدن آنها به آنها اجازه می‌دهد در چیزی که از آن لذت می‌برند مشارکت کنند. و مکالمه را بزرگتر از دستاوردهای ورزشی نگه دارید: کمک به کسی، ساختن چیزی و ارتباط با دوستان نیز مهم است. پولاک از بچه‌ها می‌خواهد که بدن خود را به‌عنوان «وسیله‌ای برای بیان و ارتباط» تجربه کنند، نه فقط چیزی که باید به آن نگاه کرد.

مایو می‌تواند باعث شود بدن احساس کند واقعا در معرض دید قرار می‌گیرد.»

گاهی اوقات سرنخ هایی وجود دارد که نشان می دهد کودک شما با تصویر بدن خود مشکل دارد. شاید آنها دیگر نمی خواهند شنا کنند، یا از هر عکس خانوادگی خودداری می کنند. کاسارس می گوید، قبل از پریدن به سراغ راه حل ها، ناراحتی را بپذیرید. سپس توضیح دهید که نمی‌خواهید چیزی را که از آن لذت می‌برند از دست بدهند، و بپرسید: «چه راه‌هایی وجود دارد که بتوانیم از این موضوع دوری کنیم تا بتوانید همچنان در آن شرکت کنید؟» بپرسید چه چیزی باعث می‌شود که عضویت راحت‌تر باشد - شاید پوشیدن یک پیراهن شنا در استخر یا گرفتن عکس با سگ خانواده.

کاسارس می‌گوید، اگر آنها به بیرون نشستن یا اجتناب از فعالیت‌های بیشتر ادامه دهند، ارزش دارد از یک متخصص سلامت روان کمک بگیرید. "ممکن است آنها مورد آزار و اذیت قرار گیرند. ممکن است آنها در حال ابتلا به یک اختلال خوردن باشند." پیدا کردن آنچه پشت این تغییر است می تواند به شما کمک کند تا بفهمید که آنها به چه نوع حمایتی نیاز دارند.

"من عاشق روشی هستم که امروز با خلاقیت آن لباس را انتخاب کردید."

هیچ کدام از اینها به این معنی نیست که نمی توانید از ظاهر کودک خود تعریف کنید. کازارس پیشنهاد می‌کند به انتخاب‌هایی که انجام داده‌اند توجه کنید: مثلا «من عاشق مدل موی تو هستم» یا «این رنگ به نظرت عالی می‌آید». او می‌گوید: «اینها چیزهایی هستند که در مورد انتخاب‌ها و تصمیم‌هایی هستند که بچه‌ها برای ابراز خود می‌گیرند. این به شما چیزی خاص تر برای قدردانی می دهد تا اینکه چقدر به یک ایده آل زیبایی شباهت دارند.

برخی از معنی دارترین تعریف ها به هیچ وجه مربوط به ظاهر آنها نخواهد بود. پولاک توصیه می‌کند به کارهای خاصی که فرزندتان را دیده‌اید اشاره کنید: مراقبت از یک خواهر یا برادر بیمار، کمک به دوستی که روز بدی را سپری می‌کند، یا پس‌انداز کردن پول تا بتواند تابستان آن سال به شهربازی برود. او می‌گوید: «من در مورد ارزش‌های عملی صحبت می‌کنم، چیزهایی که می‌توان آن‌ها را از نظر رفتاری در مقایسه با آن‌ها باور کرد. شما دقیقا به آن‌ها نشان می‌دهید که در مورد شخصی که هستند قدردانی می‌کنید.

"لازم نیست بدن خود را دوست داشته باشید، اما مهم است که با آن با احترام رفتار کنید."

حتی بزرگسالان هم روزهایی دارند که ظاهرشان را دوست ندارند. سورو می‌گوید: بچه‌ها وقتی این اتفاق برای آنها هم می‌افتد نباید احساس کنند که دارند کار اشتباهی انجام می‌دهند. هدف این است که به آنها کمک کنید به اندازه کافی غذا بخورند، کمی استراحت کنند و به انجام کارهایی که دوست دارند ادامه دهند، حتی زمانی که اعتماد به نفس خاصی ندارند. او می‌گوید: «انتظار اینکه هر کسی، حتی یک کودک، همیشه بدن خود را دوست داشته باشد، غیرواقعی است و می‌تواند به استاندارد دیگری تبدیل شود که آن‌ها موفق به رعایت آن‌ها نمی‌شوند.»

این چیزی است که والدین می توانند در کنار آنها تمرین کنند. کاسارس می‌گوید: «حتی زمانی که مستقیما با بچه‌هایتان صحبت نمی‌کنید، بچه‌هایتان مراقب صحبت‌های شما در مورد خودتان هستند». آنها متوجه انتقادی می شوند که شما در آینه زمزمه می کنید و اینکه آیا فقط اسموتی می خورید در حالی که دیگران یک وعده غذایی کامل را کم می کنند. او می‌گوید: «هیچ فیلمنامه‌ای که بتوانید در مورد عشق به خود به فرزندانتان بگویید، کاری را که شما در بدن خود انجام می‌دهید لغو نمی‌کند.