چگونه ترامپ می‌تواند سیتگو را از الیوت مدیریت خارج کند و آن را به ونزوئلا بازگرداند

در اوایل سال جاری، به نظر می‌رسید که سیتگو پترولیوم - پالایشگاه نفت هیوستون که برای رانندگان آمریکایی آشناست، اما کمتر به عنوان زیرمجموعه ونزوئلا شناخته می‌شود - در شرف افتادن به دست یک صندوق تامینی فعال آمریکایی است.

در نوامبر 2025، یک قاضی فدرال دلاور دستور فروش شرکت به مدیریت الیوت و استارتاپ وابسته به آن، آمبر انرژی را صادر کرد. دادگاه حکم داد که سیتگو می‌تواند مسئول بدهی‌های دولت ونزوئلا باشد و فروش 9 میلیارد دلاری را برای پرداخت تعداد کمی از طلبکاران متعدد ونزوئلا تأیید کرد. تنها چیزی که برای بسته شدن این فروش لازم بود، چراغ سبز دولت ترامپ بود، در آن زمان سیتگو و پالایشگاه های ایالات متحده آن برای اولین بار پس از نزدیک به 40 سال تحت مالکیت آمریکا قرار گرفتند.

در هفته‌های پس از برکناری چشمگیر نیکلاس مادورو، رهبر سابق ونزوئلا در اوایل ژانویه، این تایید نزدیک به نظر می‌رسید. کریس رایت، وزیر انرژی، فروش اجباری به الیوت و بنیانگذار آن، پل سینگر را تحسین کرد. به عنوان یک معامله برد-برد در نظر گرفته شد. فروش به دستور دادگاه - با مخالفت دولت ونزوئلا - انباشت بدهی عظیم ونزوئلا را کاهش می دهد و به یک شرکت آمریکایی فرصت می دهد ظرفیت پالایش ساحل خلیج فارس را افزایش دهد، از جمله تولید نفت خام ونزوئلا بیشتر، که می تواند به کاهش قیمت گاز کمک کند. رایت گفت: "من فکر می کنم این فوق العاده است."

اما هشت ماه بعد، این تایید در هیچ جا دیده نمی شود. وزارت خزانه داری از ژانویه شش بار حفاظت سیتگو را از فروش تمدید کرده است و این سوال را در مورد اینکه آیا فروش ماه نوامبر به یکی از ثروتمندترین متحدان ترامپ می تواند توسط ژئوپلیتیک لغو شود یا خیر، ایجاد کرده است. از این گذشته، یک دولت موقت ونزوئلا که اکنون دوست ایالات متحده است، هنوز نمی‌خواهد از دارایی‌های جواهری خود در سیتگو چشم پوشی کند، و دولت ترامپ ممکن است بیشتر در برابر این احساسات کاراکاس باشد.

ریچارد نفیو، کارشناس تحریم‌ها در مرکز سیاست انرژی جهانی دانشگاه کلمبیا که به میانجی‌گری مذاکرات تحریم‌ها در دولت اوباما کمک کرد، گفت: «اکنون یک سوال باز وجود دارد که آیا فروش سیتگو یک الزام است یا خیر.

خوزه ایگناسیو هرناندز، استاد حقوق دانشگاه هاروارد و مشاور ویژه سابق خوان گوایدو، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا، گفت که حفظ حفاظت از سیتگو در برابر فروش مانع از ایجاد اختلال در همکاری مداوم بین ایالات متحده و ونزوئلا می شود. سیاست عمومی دولت ترامپ در قبال ونزوئلا استراتژی سه مرحله‌ای است که مارکو روبیو وزیر امور خارجه از آن حمایت می‌کند: ثبات، بهبود و انتقال. هرناندز گفت: «هر مجوزی که سفارش فروش [Citgo] را مجاز کند، قطعا این سه مرحله را مختل می کند.

صندوق تامینی در مقابل نفت دولتی

تأخیر مداوم به ونزوئلا اجازه می دهد تا آخرین تلاش خود را برای نجات گاو نقدی خود از چنگال الیوت تقویت کند.

وکلای ونزوئلا و شرکت نفت دولتی آن، PDVSA، از حکم فروش لئونارد استارک قاضی منطقه دلاور درخواست تجدید نظر کردند و استدلال کردند که مشاور بی طرف منصوب شده توسط دادگاه، که فرآیند حراج را طراحی کرده و پیشنهاد برنده الیوت را انتخاب کرده، چندان بی طرف نبوده است. PDVSA و یک پیشنهاد دهنده رقیب استدلال می کنند که دادگاه تجدید نظر باید دستور فروش را لغو کند، زیرا مشاور شرکت های مشاوره خارجی را استخدام کرده است که 170 میلیون دلار از مشتریان مرتبط با الیوت دریافت کرده بودند. بحث های شفاهی برای اکتبر برنامه ریزی شده است.

اما دادگاه تجدیدنظر ناحیه سوم در نزدیک به یک دهه تلاش برای احزاب ونزوئلا رای مثبت نداده است. دادگاه عالی رگه‌هایی از تأیید احکام استارک یا رد چالش‌های ونزوئلا در قبال تصمیم‌هایش را دارد که باعث شک و تردید در میان چندین تحلیل‌گر حقوقی در مورد چشم‌انداز پیروزی ونزوئلا شده است.

انکار، سرنوشت سیتگو، سه پالایشگاه آمریکایی و شبکه خط لوله آن را صرفا در اختیار دفتر کنترل دارایی های خارجی وزارت خزانه داری (OFAC) قرار می دهد، که می تواند مجوز فروش اعطا کند و ونزوئلا را از ارزشمندترین دارایی خود محروم کند، یا مجوز را رد کند و به سیتگو اجازه دهد تا بخشی از احیای مجدد ملت ها باشد. تا زمانی که این تصمیم در تعادل باشد، دولت ترامپ می‌تواند از سیتگو به عنوان یک اهرم کلیدی در معاملاتش با دلسی رودریگز، رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا استفاده کند.

خوزه انریکه آریوجا، مدیر ارشد سیاست در شورای قاره آمریکا گفت: "اگر ترامپ [سیتگو] را حفظ کند چه سودی می‌برد؟ او یک ابزار چانه‌زنی بسیار قدرتمند دریافت می‌کند که می‌گوید: «از این مسیر منحرف نشوید وگرنه هزینه آن را خواهید پرداخت». "این به شما اهرم بزرگی در مذاکره با آن شریک می دهد."

تلقی سیتگو به‌عنوان یک ابزار چانه‌زنی ممکن است در مواجهه با یک دولت موقت که هنوز توسط دستگاه سیاسی چاویستا رهبری می‌شود، مفید باشد که بر ونزوئلا حکومت می‌کند و هژمونی ایالات متحده در منطقه را از آغاز قرن به چالش می‌کشد.

رودریگز، که قدرت او به حمایت دولت ترامپ بستگی دارد، در حال حاضر به عنوان نماینده ترامپ در حال عبور از این لحظه حساس دیپلماتیک تبدیل شده است. با این حال دستگاه سیاسی چاویسمو که او فرماندهی می کند تقریبا دست نخورده باقی مانده است. در ماه مارس، رودریگز، اسدروبال چاوز، پسر عموی رئیس جمهور سابق، هوگو چاوز، را به عنوان رهبری شرکت مادر Citgo با وجود لغو ویزای ایالات متحده در سال 2018 منصوب کرد. اخیرا، OFAC قانونی را صادر کرده است که از هرگونه تغییر بیشتر در رهبری Citgo و شرکت های مادر آن جلوگیری می کند.

برادرزاده دانشگاه کلمبیا گفت: «اکنون، علاقه‌مندان تلاش می‌کنند مطمئن شوند که نفت ونزوئلا وارد بازار می‌شود، و ما کاهش می‌دهیم، و دلسی در موقعیتی است که هر کاری می‌خواهیم انجام دهد».

وضعیت دوگانه Citgo

یادآوری شهروندی دوگانه Citgo در خارج از دفتر مرکزی شرکت در هیوستون، جایی که پرچم ونزوئلا در کنار ستاره ها و راه راه ها به اهتزاز در می آید، فراوان است.

Citgo، شرکتی که 116 سال پیش در اوکلاهاما تأسیس شد، شاهد خرید 50 درصد از سهام خود توسط PDVSA در سال 1986 و بقیه در سال 1990 برای تضمین دسترسی خود به بازار ایالات متحده بود. شرکت ملی نفت ونزوئلا به سرعت دو پالایشگاه سیتگو در ساحل خلیج فارس را برای فرآوری درجه متمایز نفت ترش سنگین ونزوئلا ارتقا داد.

در اوایل دهه 2000، سیتگو تقریبا یک سوم کل صادرات نفت ونزوئلا به ایالات متحده را پالایش می کرد و نفت خام و کره بادام زمینی مانند این کشور را به سوخت، مواد پتروشیمی و آسفالت تبدیل می کرد. پالایشگاه های سیتگو در تگزاس، لوئیزیانا و ایلینویز تقریبا 5 درصد از محصولات تصفیه شده ایالات متحده را تولید می کردند و جریان قابل اعتمادی از پول نقد را برای دولت چاوز ایجاد می کردند.

اما با افزایش بدهی های ونزوئلا، سیتگو و سودآوری آن به هدفی برای طلبکاران متعدد این کشور تبدیل شد. شرکت‌هایی که دارایی‌هایشان توسط رژیم چاوز مصادره شده بود - از جمله همسایه سیتگو، کونوکو فیلیپس، پس از متقاعد کردن دادگاه‌های ایالات متحده مبنی بر اینکه این شرکت «دگر نفس» دولت ونزوئلا است، به دنبال کنترل سهام سیتگو بودند. پس از اینکه دولت بعدی مادورو در پرداخت وام‌ها ناکام ماند، به دارندگان اوراق قرضه نیز سهام این شرکت بدهکار هستند.

پس از سال ها نبرد حقوقی، همه آن طلبکاران ممکن است در آستانه جبران بخشی از زیان خود باشند. حراج دادگاه دلاور کنترل سیتگو را به الیوت و شرکت وابسته جدیدش، آمبر انرژی، واگذار کرد. قاضی استارک پیشنهاد صندوق تامینی را برای پرداخت 5.9 میلیارد دلار به تعداد انگشت شماری از طلبکاران که دارایی‌هایشان در زمان چاوز مصادره شده بود و تا سقف 2.8 میلیارد دلار به دارندگان اوراق قرضه نکول شده، پذیرفت.

برای شرکتی که سود آن در سال 2022 به نزدیک به 3 میلیارد دلار رسید، این معامله به طور گسترده برای آمبر به عنوان یک معامله در نظر گرفته شد، البته نه بدون ریسک. و محکومیت فوری دولت ونزوئلا را برانگیخت. چند روز پس از تایید پیشنهاد - و یک ماه قبل از حمله ایالات متحده - رودریگز در تلویزیون پخش شد و این فروش را "مصادره مبتذل و وحشیانه یک دارایی ونزوئلا در قلمرو ایالات متحده از طریق یک فرآیند متقلبانه" خواند.

ارزش Citgo در ایالات متحده

با وجود تمام اهمیتی که برای دولت ونزوئلا دارد، این شرکت به طور فزاینده ای برای بخش پالایش ایالات متحده حیاتی است.

در زمانی که پالایشگاه‌های ایالات متحده محدودیت‌های خود را برای تامین اقتصاد جهانی تحت فشار قرار می‌دهند که با دو بحران متداخل - بسته شدن طولانی‌مدت تنگه هرمز و حملات مداوم پهپادهای اوکراینی به پالایشگاه‌های روسیه - دارایی‌های پالایشگاهی سیتگو در بازار رو به کاهش قیمت‌های گازوئیل و گازوئیل بی‌سابقه بسیار حیاتی است.

جای تعجب نیست که چرا وزیر رایت، که وظیفه تقویت امنیت انرژی ایالات متحده را بر عهده دارد، علاقه مند است مالکیت سیتگو را به ایالات متحده منتقل کند، انجام این کار باعث می شود روابط این شرکت با کشوری با سابقه بی ثباتی سیاسی و سوء مدیریت شرکت نفت دولتی خود قطع شود. شرکت امبر انرژی الیوت متعهد شد 11 میلیارد دلار برای نوسازی و توسعه عملیات سیتگو، از جمله توسعه 1 میلیارد دلاری پالایشگاه تگزاس خود که 2 میلیارد گالن سوخت اضافی در سال تولید می کند، صرف کند.

مدیران آمبر گفته اند، تنها چیزی که نیاز است، یک تاییدیه دولت از سوی وزارت خزانه داری برای «آزاد کردن سیتگو» است.

Elliott Management و Amber Energy از اظهار نظر اختصاصی برای این داستان خودداری کردند.

با این حال، به گفته تحلیلگران، دلایل قانع کننده ای برای محافظت از سیتگو در برابر تصاحب صندوق تامینی وجود دارد. ارزش این شرکت از زمانی که جنگ ایران قیمت سوخت را از سقف بالا برد، افزایش یافته است. مانند بسیاری از پالایشگاه ها، درآمد سیتگو بین سه ماهه اول و دوم امسال پنج برابر شد.

احزاب ونزوئلا می گویند که قیمت حراج نزدیک به 9 میلیارد دلار معامله وحشتناکی برای کشور درگیر است. در ماه مه، وکلای PDVSA به دلیل افزایش درآمد صنعت پالایش، ارزش بیش از 15 میلیارد دلار را ذکر کردند. آنها استدلال می کنند که هر چیزی کمتر، توانایی ونزوئلا را برای پایبندی به استراتژی سه مرحله ای ثبات، بهبود و انتقال کاهش می دهد.

"انتقال آن به یک سرمایه گذار آمریکایی ونزوئلا را از یک دارایی استراتژیک محروم می کند و برای حل چه چیزی؟" جولیان کاردناس گارسیا، یکی از اعضای هیئت مدیره موقت PDVSA گفت. ما Citgo را از شرکتی که در بدهی غرق شده بود به یک شرکت سودآور با پول نقد و عملکرد عملیاتی مازاد تبدیل کردیم. شما به جای استفاده از Citgo به عنوان بخشی از راه حل، از سیتگو به عنوان یک دارایی دور ریختنی استفاده می کنید.

بار بدهی دولتی ونزوئلا اخیرا 240 میلیارد دلار تعیین شده است که شامل اوراق قرضه دولتی، مطالبات سلب مالکیت، بدهی های تجاری پرداخت نشده، و وام های چین، روسیه و بانک های توسعه است. طیف گسترده‌ای از دارایی‌های ونزوئلا وجود دارد که می‌توانند این بدهی‌ها را از شرکت‌های دولتی گرفته تا میادین نفتی توسعه‌یافته تامین کنند. فروش سیتگو به‌عنوان دارایی انرژی کشور، ممکن است یکی از فوری‌ترین راه‌هایی باشد که ونزوئلا می‌تواند بدهی خود را کاهش دهد.

با این حال، قیمت حراج آن تنها 4 درصد از انباشت بدهی را حل می کند، به قیمت یک راه نجات اقتصادی که می تواند برای بهبود مالی کشور مفید باشد.

اگر الیوت شرکت را قبل از تجدید ساختار بدهی کشور خریداری کند، قبل از اینکه به مجموعه ای از دارایی ها سرازیر شود، دارایی را در اختیار خواهد داشت که می تواند به درستی تقسیم شود.

مارتین موهلیسن، یکی از اعضای ارشد شورای آتلانتیک که قبلا چارچوب‌های کاهش بدهی‌ها را برای صندوق بین‌المللی پول اجرا کرده بود، می‌گوید: «آنها گیلاس را بالای سر می‌برند، و بقیه باید با بقیه کیک کار کنند». این مفید نخواهد بود، زیرا [سایر طلبکاران] واقعا تلاش می‌کنند ونزوئلا را برای آنچه باقی مانده است، سخت‌تر تحت فشار قرار دهند.»

Muhleisen گفت: واگذاری Citgo به راحتی بدون ادغام گسترده در این فرآیند برای ونزوئلا وحشتناک خواهد بود.

اهرم ترامپ

ممکن است دلیل ظریف دیگری برای دولت ترامپ برای محافظت از سیتگو در برابر طلبکاران وجود داشته باشد، دلیلی که ارتباط کمتری با ونزوئلا دارد و بیشتر به جاه طلبی ترامپ برای تقویت قدرت ریاست جمهوری مربوط می شود.

اگر مدار سوم در نهایت حکم فروش دادگاه دلاور را تأیید کند، سرنوشت سیتگو در اختیار دولت ترامپ است. هر نتیجه ای غیر از اعطای مجوز برای فروش، خطر شکایت از طرف آمبر یا طلبکاران را به دنبال دارد و به طور بالقوه دولت را در مسیر برخورد با چالش قانون اساسی قرار می دهد.

کارشناسان حقوقی و سیاسی گفتند، این چالش می تواند ادعا کند که انکار احتمالی مجوز توسط دولت ترامپ با توانایی دادگاه دلاور برای اجرای حکم فروش تداخل می کند و باعث ایجاد اختلاف بین قوای مجریه و قضاییه می شود.

چنین موردی می‌تواند به فشارهای گسترده‌تر ترامپ برای گسترش قدرت اجرایی تحت «نظریه اجرایی واحد» کمک کند - پارادایم حقوقی که دولت برای کنترل نامحدود بر آژانس‌های نظارتی مستقل ایجاد شده در کنگره از آن استفاده کرده است.

هرناندز گفت: «من کاملا مطمئن هستم که دولت ترامپ به شدت تلاش خواهد کرد تا پرونده را به سمت دادگاه عالی سوق دهد، که در شرایط فعلی احتمالا به نفع رئیس جمهور ترامپ تصمیم خواهد گرفت. "این دلیل دیگری برای دولت برای حفظ سیتگو خواهد بود. [این] می تواند موردی برای تقویت نظریه اجرایی واحد باشد."

در این مرحله، سیتگو از صفحه شطرنج ژئوپلیتیکی به صفحه داخلی تغییر می کند. هرناندز گفت: "این ربطی به ونزوئلا ندارد. همه چیز به سیاست داخلی مربوط می شود."

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد