چگونه توافق امنیتی جدید گرینلند ترامپ با معاهده دفاعی 1951 مقایسه می شود؟

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، توافقنامه امنیتی جدیدی را با دانمارک و گرینلند امضا کرده است که حضور نظامی ایالات متحده در جزیره قطب شمال را گسترش می دهد و بر اساس یک معاهده دفاعی است که دسترسی نظامی آمریکا به آنجا را برای 75 سال کنترل می کند.

این توافق که روز سه شنبه در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک امضا شد، سایت های دفاعی جدید آمریکایی را اضافه می کند و به واشنگتن نقش بلندمدت در امنیت گرینلند می دهد. برخلاف توافقنامه دفاعی ایالات متحده و دانمارک در سال 1951، این پیمان شامل گرینلند نیز می شود و به ایالات متحده حق وتو در مورد سرمایه گذاری های خارجی حساس در منطقه می دهد.

این توافق امنیتی به دنبال ماه ها تنش بر سر درخواست ترامپ مبنی بر تصاحب این قلمرو توسط ایالات متحده صورت گرفت.

ترامپ در سخنرانی خود در سازمان ملل این توافق را به عنوان «کنترل دائمی بر امنیت و همه نیازهای دیگر» در گرینلند به ایالات متحده توصیف کرد.

وی ادامه داد: «هیچ دشمن ایالات متحده دیگر هرگز اجازه نخواهد داشت در گرینلند حضور نظامی داشته باشد یا بدون تأیید صریح کتبی ما در آنجا سرمایه گذاری های حساس انجام دهد.» رئیس جمهور همچنین اعلام کرد که ایالات متحده دو "پایگاه نظامی بسیار مهم" در جزیره قطب شمال که تحت کنترل دانمارک است، خواهد ساخت.

دانمارک گفته است که این توافقنامه، حاکمیت و تمامیت ارضی پادشاهی دانمارک و حق تعیین سرنوشت مردم گرینلند را به رسمیت می شناسد، در حالی که به واشنگتن نقش نظامی بیشتری در گرینلند می دهد.

توافقنامه دفاعی اصلی ایالات متحده و دانمارک در سال 1951 به عنوان بخشی از چارچوب امنیتی ناتو امضا شد.

این به ایالات متحده اجازه داد تا مناطق دفاعی را در گرینلند ایجاد کند و به نیروهای آمریکایی حقوق گسترده ای برای ساخت و راه اندازی تأسیسات نظامی، پرسنل ایستگاه و انجام فعالیت های نظامی در آن مناطق داد. این معاهده همچنین حاکمیت دانمارک بر گرینلند را حفظ کرد.

ایالات متحده در نهایت تأسیسات نظامی متعددی را در سراسر جزیره در طول جنگ سرد اداره کرد. در اوج خود، حضور آمریکا شامل 17 تاسیسات و بیش از 10000 پرسنل بود. امروزه، حضور ایالات متحده در پایگاه فضایی پیتوفیک در شمال غربی گرینلند متمرکز است، جایی که تقریبا 150 پرسنل نظامی آمریکایی در آن مستقر هستند.

قرارداد 1951 در سال 2004 اصلاح شد و دولت گرینلند را به ترتیبات دفاعی وارد کرد.

مشهودترین تغییر، گسترش زیرساخت های نظامی آمریکا خواهد بود. ایالات متحده قصد دارد Narsarsuaq، پایگاه سابق آمریکایی دوران جنگ سرد در جنوب گرینلند را بازگشایی کند و یک حضور نظامی در Mestersvig در ساحل شرقی جزیره ایجاد کند.

Narsarsuaq زمانی پایگاه ایالات متحده معروف به Bluie West One بود که ارتش آمریکا آن را در دهه 1950 تعطیل کرد. Mestersvig در حال حاضر توسط Sirius Dog Sled Patrol دانمارکی، یک واحد نیروهای ویژه دانمارکی استفاده می شود.

ترامپ در مجمع عمومی سازمان ملل گفت که ایالات متحده «فورا روند» توسعه حضور نظامی بزرگ‌تر را آغاز خواهد کرد. وی افزود: «ما دو پایگاه نظامی بسیار بزرگ خواهیم ساخت.

این توافق همچنین مانع از حضور نظامی کشورهای غیر عضو ناتو در گرینلند می شود. این شرط مهم است زیرا قطب شمال به یک منطقه رقابتی فزاینده مهم تبدیل شده است که شامل ایالات متحده، روسیه و چین می شود.

بنابراین ترتیب جدید فراتر از افزودن صرف نیروهای آمریکایی است. این چارچوب چارچوبی را ایجاد می کند تا از دستیابی قدرت های رقیب به پایگاه های نظامی یا استراتژیک در گرینلند جلوگیری کند.

ترامپ از سخنرانی خود در سازمان ملل استفاده کرد تا این توافق را به عنوان پاسخی مستقیم به آنچه که به عنوان تهدید سایر قدرت ها توصیف کرد، تعریف کند.

ترامپ گفته است که این توافق بدون هیچ هزینه ای برای ایالات متحده انجام خواهد شد.

با این حال، خود این پیمان به این معنا نیست که گسترش حضور نظامی ایالات متحده برای مالیات دهندگان آمریکایی رایگان خواهد بود. ایالات متحده باید برای ساخت و ساز، پرسنل، تجهیزات، حمل و نقل و عملیات آمریکایی که پنتاگون متعهد می شود بپردازد، مگر اینکه این هزینه ها به دانمارک، گرینلند یا سایر شرکای ناتو منتقل شود.

هنوز هیچ رقمی از دلار عمومی برای ساخت این دو پایگاه جدید یا توسعه گسترده تر وجود ندارد.

مته فردریکسن، نخست وزیر دانمارک، این توافق را به عنوان یک ترتیب امنیتی به جای تغییر در حاکمیت گرینلند معرفی کرد.

فردریکسن در این امضا گفت که این توافق می تواند "برای همیشه ادامه یابد" و بر نقش ناتو در امنیت قطب شمال تاکید کرد. او همچنین گفت که این توافقنامه به حق گرینلند برای تعیین سرنوشت احترام می گذارد - نکته ای که در طول مذاکرات برای موضع دانمارک مرکزی بوده است.

حتی پس از اعلام توافق ترامپ در 18 سپتامبر، مقامات دانمارکی تاکید کردند که این توافق حاکمیت دانمارک را حفظ می کند و قبل از اجرایی شدن نیاز به تایید پارلمان دارد.

فردریکسن قبلا این توافق را تقویت امنیت برای گرینلند، دانمارک، ایالات متحده، ناتو و اروپا توصیف کرده بود.

او گفت: "دلیل اینکه ما می توانیم این توافق را منعقد کنیم... این است که این یک موضوع سیاست امنیتی است."

ینس فردریک نیلسن، نخست وزیر گرینلند نیز بر ناتو تاکید کرد تا مالکیت آمریکا.

نیلسن در هنگام امضای قرارداد گفت: «ما معتقدیم که قوی نگه داشتن ناتو، همچنین در قطب شمال، جایی که ائتلاف نقش کلیدی ایفا می کند، حیاتی است.

دولت گرینلند قبلا این توافق را به عنوان به رسمیت شناختن منافع جزیره و جایگاه آن در همکاری های بین المللی توصیف کرده بود.

نیلسن این ترتیب را "برد-برد-برد" برای گرینلند، دانمارک و ایالات متحده خواند: ترامپ حضور نظامی گسترده آمریکایی را که به دنبال آن بوده است، به دست می آورد، دانمارک حاکمیت خود را بر گرینلند حفظ می کند، و گرینلند نقش مستقیمی در ترتیبات امنیتی که بر قلمرو آن تأثیر می گذارد، دارد.

قرارداد جدید همچنین برای پاسخگویی به سوالی طراحی شده است که معاهده 1951 مجبور به مقابله با آن به همان شیوه نبود: استقلال احتمالی گرینلند. انتظار می رود این توافق حتی در صورت مستقل شدن گرینلند، به شرط ماندن در ناتو، به قوت خود باقی بماند.

این توافق به تنش‌های بین ایالات متحده و گرینلند، دانمارک و سایر اعضای ناتو پس از اینکه ترامپ بارها تهدید کرد که کنترل جزیره قطب شمال را با یا بدون رضایت آن کشور تهدید کرده بود، نزدیک می‌شود.

ترامپ در ماه ژانویه گفت که ایالات متحده "خواه ناخواه در مورد گرینلند کاری انجام خواهد داد" و افزود که واشنگتن جزیره را "از راه خوب یا راه دشوارتر" دنبال خواهد کرد.

ترامپ بعدا گفت که فشار اقتصادی یا نظامی برای رسیدن به هدف خود را رد نمی کند.

دولت گرینلند پیوسته این ایده را رد می کرد که آینده آن می تواند توسط واشنگتن تعیین شود. نیلسن گفت گرینلند بخشی از ایالات متحده نخواهد شد و بر حق جزیره برای تعیین آینده خود تاکید کرد.

دانمارک نیز اصرار داشت که گرینلند برای فروش نیست و حاکمیت آن نمی تواند به سادگی به کشور دیگری منتقل شود. این اختلاف برای ناتو نیز به مشکل تبدیل شد.

مارک روته، دبیرکل ناتو، نگرانی های امنیتی اساسی ایالات متحده در مورد قطب شمال، به ویژه فعالیت رو به رشد روسیه و چین را تایید کرد، در حالی که این موضوع را به چارچوب اتحاد سوق داد. متعاقبا ناتو تمرکز خود را بر امنیت قطب شمال از طریق عملیات نگهبانی قطب شمال با مشارکت ایالات متحده، کانادا و متحدان اروپایی افزایش داد.

در زمانی که مذاکرات توافق جدید را ایجاد کرد، تاکید از اینکه آیا ایالات متحده می تواند کنترل گرینلند را در دست بگیرد به این که ایالات متحده، دانمارک و گرینلند چگونه می توانند دفاع جزیره را تقویت کنند تغییر کرده بود.

ناتو اکنون چارچوب امنیتی قوی تری برای قطب شمال دارد که تهدیدات واشنگتن مبنی بر تبدیل گرینلند به قلمرو آمریکا را قبول نمی کند.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: سامانتا بیچ و شکیما ادواردز.