چگونه جاده گارواقی به یک کمپین حقوق مدنی نسل جدید و پیروزی برای ناسیونالیسم تبدیل شد

استعفای کارلا لاکهارت، حزب اتحادگرای دموکراتیک (DUP) را به چهار نماینده کاهش داده است - سه نفر از آنها در دهه 70 زندگی خود هستند و بعید است که در انتخابات عمومی بعدی شرکت کنند، در حالی که دیگری، رهبر گاوین رابینسون، تحت فشارهای داخلی و خارجی بسیار زیاد است.

چهار کرسی اخیرا DUP در اختیار اتحاد، سین فین، حزب سوسیال دموکرات و کارگر (SDLP) و صدای اتحادیه سنتی (TUV) قرار دارد. الکس ایستون، MLA سابق DUP، به عنوان نماینده مستقل اتحادیه در شمال داون و لاکهارت، عضو اتحادیه مستقل Upper Bann خواهد بود.

همه اینها به معنای مشکلات بزرگی برای DUP است، به ویژه به این دلیل که هیچ یک از کرسی هایی که در حال حاضر در اختیار دارد یا امیدوار است دوباره به دست بیاورد را نمی توان در ستون های بانکی یا احتمالی جای داد.

استعفای لاکهارت به عنوان یک ضربه مهلک نبود. او یکی از جانوران بزرگ یا مزاحم حزب نبود و هرگز پایگاه حمایتی در اطراف خود ایجاد نکرد - یا به دنبال ایجاد - نبود.

اما به عنوان نماینده DUP در Upper Bann، خانه Drumcree and Garvaghy Road، او به سرعت خود را در نقش بعید به عنوان قهرمان جوآن آو آرک برای Orange Order و آنچه که او به عنوان «اکثریت قاطع اتحادیه‌گرایان عادی در سراسر ایرلند شمالی» توصیف می‌کند، یافت.

از همه مهمتر، او قهرمان آن اتحادیه‌گرایان - داخل و خارج از DUP - شد که معتقد بودند میشل اونیل، وزیر اول باید از سمت خود برکنار شود، زیرا او نقشی کلیدی در رهبری و تشویق محاصره ملی‌گرایان «رژه قانونی 35 نارنجی‌باز» ایفا کرده بود. همین موضع بود که لاکهارت را با حزب و رهبرش درگیر کرد.

تنها راه حذف اونیل از سمتش این است که DUP معاون وزیر اول، اما لیتل پنگلی را کنار بگذارد. اقدامی که بر اساس قوانین موجود، به طور خودکار باعث کناره گیری وزیر اول می شود. لاکهارت استدلال می‌کند که برکناری اونیل مجمع استورمونت را از بین نمی‌برد، زیرا قوانینی که اخیرا اضافه شده اجازه می‌دهد ماه‌ها یک سیستم موقت وجود داشته باشد که به سایر وزرا اجازه می‌دهد در سمت خود باقی بمانند و بیشتر مشاغل دیگر ادامه پیدا کنند.

اما تجربه نشان می‌دهد که سین فین ممکن است به آنچه که به عنوان یک اقدام خصمانه علیه اونیل تعبیر می‌شود، واکنش نشان دهد و صرفا تمام وزیران و نمایندگان مجلس نمایندگان خود را کنار بکشد - از استعفای رسمی کرسی‌ها کوتاهی کند - و در نتیجه مکان را به وضعیت زامبی کاهش دهد و منجر به چیزی شود که ممکن است به فروپاشی نهایی تبدیل شود.

لازم به ذکر است که این نتیجه ای است که مورد استقبال یک عنصر رو به رشد در بال های اتحادیه گرایی و وفاداری قرار می گیرد - به همین دلیل است که آنها از لاکهارت بسیار حمایت کرده اند.

گاوین رابینسون و جان باروز، رهبر حزب اتحادیه‌گرای اولستر (UUP) می‌ترسند که فروپاشی برای اتحادیه‌گرایی بد باشد و ناامید هستند که از آن اجتناب کنند. آن‌ها همچنین از هر چیزی اجتناب می‌کنند - مانند حذف اجباری اونیل - که به نفع سین فین باشد. یک نظرسنجی هفته گذشته نشان داد که حزب 30 درصد در مقابل حزب DUP 18 درصد است.

اما یکی از دو تصمیم آینده می تواند دست رابینسون را مجبور کند. سرویس پلیس ایرلند شمالی ممکن است تصمیم بگیرد که اونیل را به دلیل نقش غیرقانونی در جلوگیری از رژه متهم کند و او می تواند از استعفا خودداری کند. یا ممکن است تصمیم بگیرد که او را متهم نکند، و اتحادیه‌گرایی بسیار عصبانی خواهد شد. در هر صورت، رابینسون احتمالا باید با کنار کشیدن لیتل-پنجلی پاسخ دهد.

در همین حال، درخواست های اتحاد اتحادیه به گوش می رسد. آنها همیشه می توانند وقتی اتحادیه گرایی در آشفتگی است. مانترا اولین پناهگاه حزب اتحادیه گرا در بزرگترین دردسر است - در این مورد، DUP.

اما هیچ نتیجه ای نخواهد داشت. DUP آنقدر ضعیف است که نمی تواند هر گونه خواسته ای را مطرح کند. TUV هیچ ربطی به اتحادیه‌گرایی «لغزی‌کننده» ندارد. UUP - با امید زیادی به پیشرفتی که بیش از 20 سال از آن دور مانده است - با احتیاط حرکت می کند زیرا نمی خواهد با نجات DUP کرسی های قابل پیروزی را به خطر بیندازد.

رابینسون در سرزمینی است که زمانی توسط دیوید تریمبل اشغال شده بود. حزب اول مطمئنا از تریمبل حمایت بیشتری از حزب مجمع خود دارد، اما ممکن است متوجه شود که اگر مشکل میشل اونیل به سرعت حل نشود، حمایت از بین خواهد رفت.

انتخابات مجلس شش ماه دیگر باقی مانده است و MLAهای DUP به راحتی با احتمال تظاهرات ضد شین فین، سازماندهی شده توسط TUV و عناصر وفاداری، و اتهاماتی مبنی بر اینکه لاکهارت را قربانی کرده است تا اونیل را در سمت خود نگه دارد، ترسانده خواهند شد. خود لاکهارت می‌تواند به یک دارایی بسیار ارزشمند برای TUV و دیگران در یک مبارزات انتخاباتی تبدیل شود، که در آن «موضع اصولی» او در تضاد نامطلوب با موضع رهبر سابقش قرار می‌گیرد.

با این حال، بزرگ‌ترین مشکل برای همه اشکال اتحادیه‌گرایی سیاسی/انتخاباتی این است که اکنون با یک پایگاه ملی-جمهوری‌خواه متحدتر از هر زمان دیگری از زمان تصویب توافقنامه بلفاست در همه‌پرسی 1998 مواجه است. یک کمپین نسل جدید حقوق مدنی، که همان چیزی است که اعتراضات جاده گارواقی به آن تبدیل شد، ممکن است برای ناسیونالیسم قبل و بعد از 1998 تبدیل به یک ناسیونالیسم انتخاباتی شود.

در همین حال، اتحادیه‌گرایی بیش از هر زمان دیگری مصمم به آدم‌خواری خود است.

که وقتی به آن فکر می‌کنید، پیامد فوق‌العاده‌ای از رژه Orange Order است که قرار بود یک پیروزی مهم در یک جنگ فرهنگی فرضی باشد. البته، مگر اینکه پیروزی واقعی که برخی به دنبال آن هستند، سرنگونی مجمع و پایان تقسیم قدرت با سین فین باشد.