چگونه خبرنگاران فلسطینی برای بازتعریف روزنامه نگاری، نسل کشی اسرائیل را به چالش کشیدند

اسرائیل از زمان آغاز جنگ نسل کشی خود در غزه در 7 اکتبر 2023، حدود 250 روزنامه نگار را کشته است. این رقم بیش از مجموع تعداد روزنامه نگارانی است که در همه جنگ ها در 150 سال گذشته کشته شده اند.

کمیته حفاظت از روزنامه نگاران (CPJ) می گوید که اسرائیل در "مرگبارترین و عمدی ترین تلاش برای کشتن و خاموش کردن روزنامه نگاران" که سازمان دیده بان رسانه تا کنون مستند کرده است، شرکت کرده است.

جاناتان داگر، رئیس میز خاورمیانه گزارشگران بدون مرز، هدف قرار دادن روزنامه نگاران را "یک تراژدی برای روزنامه نگاری" خواند، در حالی که فولکر ترک، مسئول حقوق بشر سازمان ملل، غزه را "تله مرگ" برای خبرنگاران خواند.

با این حال، فراتر از بیانیه‌ها و تسلیت‌ها، اسرائیل هرگز برای کشتار روزنامه‌نگاران فلسطینی پاسخگو نبوده است - رویه‌ای که مدت‌ها قبل از جنگ نسل‌کشی غزه پیش از آن بود، اما در سه سال گذشته مقیاسی صنعتی به خود گرفت.

در عوض، سکوت جامعه بین‌المللی و عدم همبستگی متخصصان رسانه‌های غربی، اسرائیل را در ادامه جنگ نسل‌کشی و عادی‌سازی کشتار روزنامه‌نگاران جسورتر کرد.

اما علیرغم تلاش برای سرکوب حقیقت در مورد کشتارها و تلاش برای پاکسازی قومی، اسرائیل - که از نظر تاریخی استاد شناخته شده ای در تبلیغات است - به لطف شجاعت صداهایی که سعی در خاموش کردن آنها داشت، در تلاش های خود در سه سال گذشته تا حد زیادی شکست خورده است.

این نیز داستان چگونگی تغییر روزنامه نگاری از 7 اکتبر 2023 است.

رسانه های غربی و چهره های برجسته آنها اغلب ادعا می کردند که در پوشش جنگ نسل کشی "بی طرف" هستند.

اما مفهوم بی طرفی در روزنامه نگاری در بحبوحه نسل کشی زیر سوال رفته است.

وقتی رسانه‌های غربی بر اساس اصول اولیه روزنامه‌نگاری و استانداردهای حرفه‌ای نگاه می‌کردند، به ندرت بی‌طرف بودند. تاکنون بیش از 74 هزار فلسطینی در غزه کشته شده اند. اما رسانه‌های غربی معمولا هنگام گزارش این قتل‌ها، تیترها را در زمان منفعل می‌نویسند و به راحتی از اسرائیل در برابر سرزنش محافظت می‌کنند.

فلسطینی ها عمدتا در شرایطی که قوانین جنگ را نقض می کرد توسط اسرائیل کشته شدند. این جزئیات برجسته نشد و روایت اسرائیل مبنی بر اینکه حماس از غیرنظامیان فلسطینی به عنوان "سپر انسانی" استفاده می کند، تقویت شد.

هنگامی که انس الشریف، خبرنگار الجزیره در آگوست 2025 در یک حمله هدفمند در مقابل بیمارستان الشفاء کشته شد، CNN در بند دوم خود اتهام اسرائیل را مبنی بر کار او برای یک هسته حماس حمل کرد، اتهامی که الجزیره آن را رد کرده است.

هفته‌ها قبل از قتل، ایرنه خان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه آزادی عقیده و بیان، نسبت به تهدیدات و اتهامات مکرر ارتش اسرائیل علیه الشریف هشدار داده بود.

اسرائیل در سپتامبر 2025 در یک حمله "دوباره" 22 نفر از جمله پنج خبرنگار - که یکی از آنها برای الجزیره کار می کرد - کشت. این رژیم مدعی شد که یک "دوربین حماس" را هدف قرار داده است. بیشتر رسانه ها این خبر را منتشر کردند. خبرگزاری رویترز که خبرنگار آن نیز در این حمله کشته شد، تایید کرد که دوربین متعلق به آن است.

به طور مشابه، زمانی که اسرائیل در اوایل جنگ، پرسنل رسانه‌ای لبنان را هدف قرار داد، یک پست اسکای نیوز در X آن را ضربه‌ای به پخش‌کننده «مرتبط با حزب‌الله» خواند.

اسرائیل همچنین متهم به زندانی کردن و شکنجه روزنامه نگاران فلسطینی به دلیل انجام وظیفه شده است. در طول جنگ نسل کشی، تلاش کرده است تا روایت را در داخل کشور نیز کنترل کند و هاآرتص را به دلیل پوشش انتقادی آن از شکست های بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر در 7 اکتبر 2023 و جنایات غزه و کرانه باختری اشغالی، سرکوب کند.

دولت نتانیاهو الجزیره را ممنوع کرد و این شبکه را یک تهدید امنیتی خواند. الجزیره این تعطیلی را "اقدامی جنایتکارانه" توصیف کرد و هشدار داد که سرکوب مطبوعات آزاد توسط اسرائیل "در تضاد با قوانین بین المللی و بشردوستانه است".

این اولین باری نیست که الجزیره هدف حمله قرار می گیرد. در سال 2021، ساختمانی در غزه که دفتر الجزیره را در خود جای داده بود در حمله موشکی اسرائیل تخریب شد. اسرائیل حتی قبل از اکتبر 2023 بسیاری از خبرنگاران الجزیره را کشته است.

شیرین ابواکله که صدای فلسطین محسوب می‌شود، در سال 2022 هنگامی که در کرانه باختری اشغالی گزارش می‌داد، توسط یک سرباز اسرائیلی کشته شد. قاتل او هرگز متهم به قتل نشد.

عسل راد، فعال و تاریخ‌دان خاورمیانه، رسانه‌های غربی را به ایجاد امکان حمله به خبرنگاران متهم کرده است.

او در مصاحبه ای با مجله ژورنالیزم کلمبیا در 30 سپتامبر گفت: «وقتی آنچه اسرائیل می گوید را تکرار می کنید، فضایی برای مشروعیت بخشیدن به هدف قرار دادن همکاران خود ایجاد می کنید.

رسانه های سراسر جهان در حین گزارش در مورد تجاوز روسیه به اوکراین، قربانیان را به درستی انسانی کردند.

اما زمانی که رسانه های غربی درباره فلسطینیان کشته شده توسط اسرائیل گزارش می دادند، همان معیار روزنامه نگاری خیلی وقت ها از بین می رفت. درعوض، آنها در مواقعی به عنوان خسارت جانبی به تصویر کشیده می شدند و مرگ آنها نتیجه درگیری بین دو طرف بود.

اسرائیل در سه سال گذشته بیش از 21000 کودک را در غزه کشته است. اما چهره هزاران نوزاد، کودک و مادر و رنج و ناامیدی آنها اغلب در زیر آمار مدفون شده بود. آنها بی نام، بی چهره بودند، زندگی و داستان آنها ارزش رفتار انسانی را نداشت.

علاوه بر این، گزارش‌های غربی اغلب فاقد زمینه‌سازی تاریخی بودند و تاریخ اشغال وحشیانه اسرائیل، گسترش سرزمینی و پاکسازی قومی فلسطینیان را پاک می‌کردند. بیش از 750000 فلسطینی از خانه های خود اخراج یا آواره شدند که منجر به تشکیل اسرائیل در سال 1948 شد. اسرائیل از آن زمان به اجبار فلسطینیان بیشتری را از سرزمین های اشغالی آواره کرده است.

رهبران اسرائیل اکنون به طور علنی با ایجاد کشور فلسطین به عنوان بخشی از راه حل به اصطلاح دو دولتی مخالف هستند و دولت های متوالی شهرک های غیرقانونی را در سرزمین های فلسطینی گسترش داده اند.

رسانه‌های غربی اغلب خشونت شهرک‌نشینان و گسترش شهرک‌سازی‌های غیرقانونی مورد حمایت دولت را به صورت جداگانه معرفی می‌کنند، در حالی که در واقع، دولت اسرائیل به افراد دخیل در این امر تسلیح، بودجه و معافیت از مجازات اعطا کرده است.

اساسا، برخورد با اسرائیل - یک قدرت اشغالگر در غزه و کرانه باختری - و فلسطینی‌ها به‌عنوان طرف‌های برابر، خود مشکل‌ساز است. این روزنامه نگاری عینی نیست. از آن دور است عدم تقارن ذاتی در این معادله را از دست می دهد. از یک سو، یک قدرت نظامی بزرگ در اشغال غیرقانونی سرزمین مردم دیگر، به راه انداختن یک جنگ نسل کشی بر روی آنها و به دنبال پاکسازی قومی آنها است. از سوی دیگر، جنبش مقاومت فلسطین متشکل از چندین رشته است که تنها در مبارزه خود برای دستیابی به سرنوشت خود، حقی که طبق منشور سازمان ملل تضمین شده است، متحد شده اند.

عینیت مستلزم آن است که گزارش‌های خبری استفاده اسرائیل از نیروی نامتناسب و شلیک سلاح‌های ممنوعه به مناطق غیرنظامی - نقض قوانین جنگ و جنایات جنگی - را برجسته کند. درعوض، کارشناسان و مفسران فلسطینی کسانی بودند که برای محکوم کردن حماس به عنوان شرطی برای حتی شنیده شدن مورد فشار قرار گرفتند.

با این حال، پوشش بی‌رویه رسانه‌های غربی بی‌چالش نبود. این امر باعث شورش در چندین اتاق خبر از جمله بی بی سی و نیویورک تایمز شد.

بیش از 1500 روزنامه نگار غربی از سازمان های خبری مختلف نامه ای سرگشاده را در اعتراض به پوشش خبری جنگ نسل کشی اسرائیل علیه غزه امضا کردند. هشت روزنامه‌نگار بی‌بی‌سی در نامه‌ای سرگشاده، این رادیو تلویزیونی را به عدم گزارش دقیق درباره درگیری اسرائیل و فلسطین متهم کردند.

آنها سازمان خود را متهم کردند که با سوگیری های سرمقاله طرفدار اسرائیل کار می کند، تلفات فلسطینی را کم اهمیت جلوه می دهد و اصطلاحاتی مانند "نسل کشی"، "آپارتاید" یا "اشغال" را سرکوب می کند. بسیاری از روزنامه نگاران رنگین پوست در اعتراض به این امر استعفا دادند.

این امر اعتبار گزارش رسانه های غربی در مورد مسائل مهم بین المللی را در زمان تحولات جهانی کاهش داده است.

با این حال، حملات بی‌سابقه اسرائیل به خبرنگاران، فلسطینی‌ها را از گزارش‌دهی منصرف نکرد. آنها جان خود را به خطر انداختند تا داستان را از طریق رسانه های اجتماعی، به ویژه TikTok و Instagram منتشر کنند.

وائل الدحدوح، رئیس وقت دفتر الجزیره عربی در غزه، پس از کشته شدن همسر، دختر، دو پسر و یک نوه اسرائیل در حملات هوایی جداگانه توسط اسرائیل، گفت: "آنها از طریق فرزندان ما از ما انتقام می گیرند؟ مهم نیست. ما می مانیم. ادامه خواهیم داد. این راه ما است و ما آگاهانه آن را انتخاب کردیم. ما متوقف نمی شویم."

مردم سراسر جهان، از جمله جوانان آمریکایی که عمدتا اخبار را در رسانه‌های اجتماعی مصرف می‌کنند، با وجود تلاش‌های رسانه‌های قدیمی برای پاک‌سازی نسل‌کشی غزه، از تصاویر گرافیکی منتشر شده از فلسطین وحشت‌زده شدند.

این اعتراضات دانشجویی در دانشگاه کلمبیا را برانگیخت که به زودی به سایر دانشگاه ها گسترش یافت.

روزنامه‌نگاران فلسطینی به «چشم غزه» تبدیل شدند و به جهانیان نشان دادند که سازمان‌های حقوق بشر چه چیزی را «نسل‌کشی پخش‌شده مستقیم» اسرائیل علیه فلسطینیان نامیده‌اند.

یکی از آنها، بیسان عودا، که برنده جایزه امی برای گزارش هایش در مورد زندگی روزمره و بقا در طول جنگ نسل کشی غزه شد، به دلیل انعطاف پذیری خود به عنوان یک روزنامه نگار فلسطینی شناخته شده است.

امضای عودا در پست‌هایش در شبکه‌های اجتماعی این بود: «سلام، نام من بیسان است و من هنوز زنده‌ام...».

او در بیست و هفتمین روز از جنگ نسل کشی گفت: "من دیگر هیچ رویایی ندارم. تنها آرزوی من زنده ماندن از این است، گفتن داستان مردمی که نداشتند."

او و صدها روزنامه نگار فلسطینی این کار را انجام داده اند. در این فرآیند، آنها چشم‌انداز رسانه‌ای را تغییر داده‌اند که در آن سازمان‌های غول‌پیکر قدرت، مدت‌هاست کنترل می‌کنند که چه کسی شنیده و دیده می‌شود.

در نهایت، نسل کشی اسرائیل در غزه نیز جنگی علیه حقیقت بوده است. به لطف عودا و همکاران فلسطینی او، این جنگی است که اسرائیل از دست داده است.