چگونه خشونت افراطی یهودی آخر هفته از طریق مبارزات انتخاباتی بازتاب می یابد - تحلیل

خشونت‌های افراطی یهودی در کرانه باختری از نوع خشونت‌های آخر هفته که شاهد آن بودیم، برای این کشور، چیز جدیدی نیست. گرفتار شدن روزنامه نگاران یا مقامات خارجی در آن بی سابقه نیست. آنچه که این بار متفاوت است، زمان آن است. در حالی که تنها یک هفته و نیم مانده به انتخابات، حوادث مربوط به خبرنگار عکاس واشنگتن پست، هایدی لوین و هیئتی از دیپلمات های اروپایی به میدان جنگ دیگری در مبارزات انتخاباتی تبدیل شده است. خشونت بدون توجه به تقویم انتخاباتی نیازمند توجه است.

اما این تقویم به توضیح چگونگی واکنش سیاستمداران و رای دهندگانی که امیدوارند به آنها گوش دهند کمک می کند. سایه انتخابات به ویژه در پاسخ نخست وزیر بنیامین نتانیاهو آشکار است. او در حالی که در این موارد چه اتفاقی افتاده است، خشونت را به طور اصولی محکوم کرد. دفتر او گفت که شرایط همچنان نامشخص است و بازرسان باید حقایق را ثابت کنند. درخواست تحقیق قبل از تعیین مسئولیت فردی قابل درک است.

اما این بیانیه ها بسیار فراتر رفت. آنها بر عدم هماهنگی هیئت دیپلماتیک برای دیدار خود با ارتش اسرائیل، وابستگی کمونیستی یک شهردار فرانسوی همراه آن، و گزارش هایی مبنی بر رویارویی فلسطینیان و فعالان چپ افراطی با جوانان یهودی در نزدیکی ابوفلاح تاکید کردند. آنها همچنین درباره یک کارزار هماهنگ برای لکه دار کردن اسرائیل و ساکنان یهودی یهودیه و سامره هشدار دادند.

دفتر او گفت، نه سرفصل‌ها. اثر این بود که توجه از عاملان ادعایی به اعتبار و انگیزه‌های متهم‌کننده‌ها معطوف شود. اظهارات نتانیاهو از محکومیت‌های قطعی مقامات آمریکایی منحرف می‌شود. حمله به لوین را به عنوان تروریسم توسط "بزدلهای نقابدار" محکوم کرد و خواستار تحقیق، دستگیری و پیگرد قانونی شد. او تنها نبود.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، گفت که واشنگتن از این تصاویر ناراحت شده است و بارها از اسرائیل خواسته است که سرکوب کند. بیانیه هاکابی قابل توجه است. وقتی یکی از دوستان صریح شهرک‌ها چنین خشونتی را تروریسم می‌نامد، تصویر کردن آن به عنوان یک حمله قابل پیش‌بینی دیگر به شهرک‌نشینان دشوارتر می‌شود.

پاسخ او نشان می‌دهد که دفاع از شهرک‌سازی یهودیان و درخواست اقدام قهرآمیز علیه افراط‌گرایان یهودی با یکدیگر سازگار است. اما برای نتانیاهو، خشونت دو دارایی سیاسی را در تنش قرار می‌دهد: مشارکت او با جناح راست و ادعای او برای مدیریت ضروری روابط اسرائیل با واشنگتن. شرکای جناح راست و رای دهندگان او از او انتظار دارند که در برابر آنچه آنها تلاش برای بهره برداری از تقابل ها و تحریکات برای بی اعتبار کردن شهرک ها می دانند، مقاومت کند.

و جریان اصلی اسرائیل، از جمله بسیاری از جناح راست، از تصاویر یهودیان نقابدار که با چماق به غیرنظامیان هجوم می‌آورند، انکار می‌کنند. بیانیه‌های او سعی می‌کند با محکوم کردن خشونت، خودداری از قضاوت در مورد حوادث، و رد کردن سرزنش جمعی، هر سه را راضی کند. آیا پاسخ نتانیاهو منعکس‌کننده چرخش سیاسی است؟ سؤال این است که او چگونه می‌تواند این توازن را حفظ کند. محکوم کردن خشونت یک چیز است. تعقیب مجرمان با خطر دشمنی با عناصر در اردوگاه سیاسی خودش کاملا چیز دیگری است.

آیا احتیاط نتانیاهو صرفا واقعیت‌سنجی مسئولانه است، یا وابستگی‌های سیاسی را منعکس می‌کند که توانایی او را برای تحمیل نظم محدود می‌کند؟ برای رهبران مخالف، پاسخ واضح است. اما پاسخ‌های آن‌ها محاسبات انتخاباتی متفاوتی را نیز نشان می‌دهد. آویگدور لیبرمن، رهبر اسرائیل، ارتباط را با بقای سیاسی نتانیاهو به صراحت بیان کرد. او نوشت: «بی‌بی بیانیه‌های خود را به زبان انگلیسی منتشر می‌کند، در حالی که نخست‌وزیر و وزرای دفاع و امنیت ملی او «هیچ کاری برای متوقف کردن این دیوانگی انجام نمی‌دهند.

پیشنهاد لیبرمن، اطمینان دادن به مخاطبان خارجی و در عین حال اجتناب از رویارویی در داخل است که اجرای مؤثر آن مستلزم آن است. اتهام ضمنی لیبرمن این است که وابستگی سیاسی نتانیاهو به رهبر اوتزما یهودیت، ایتامار بن گویر و رئیس حزب صهیونیستی مذهبی بزالل اسموتریچ، تمایل دیپلماتیک او را نیز به چالش می کشد. اگر رفتار ائتلاف او همچنان با آن اصطکاک ایجاد کند، آیا دسترسی ممتاز به یک دولت دلسوز در واشنگتن وجود دارد؟

بر امنیت و رهبری است. او خشونت را تروریسم یهودی تحت حمایت دولت توصیف کرد و هشدار داد که تعداد انگشت شماری از جنایتکاران مشروعیت اسرائیل را از بین می برند، نیروهای امنیتی را به خطر می اندازند و امنیت ملی را به خطر می اندازند. او همچنین شهرک سازی را قربانی معرفی کرد و گفت این اقدامات به آن آسیب می رساند. با اتخاذ این رویکرد، او از رای دهندگانی که از شهرک سازی حمایت می کنند، اما بی قانونی را رد می کنند، متوسل می شود.

آیزنکوت استدلال می کند که مدارا با افراط گرایان ارزش آن رای دهندگان را به خطر می اندازد، و اینکه حفاظت از شهرک سازی مستلزم مقابله با افرادی است که به نام آن مرتکب خشونت می شوند. آخرین هشدار او پس از 7 اکتبر طنین انداز واضحی داشت: "هیچ کس در رهبری نمی تواند ادعا کند که آنها به موقع از خواب بیدار نشده اند و زمانی که آنها از جنگ بیدار شده اند." در 7 اکتبر بیدار شد و استدلال گسترده‌تر آیزنکوت را تقویت کرد که اسرائیل به رهبرانی نیاز دارد که خطر را تشخیص داده و قبل از وقوع فاجعه اقدام کنند.

نفتالی بنت نیز عهد کرد که جزر و مد را تغییر دهد، درخواست مشابهی داشت، اما مستقیما با خود شهرک نشینان صحبت کرد. او تأکید کرد که عاملان این رویداد نماینده نیم میلیون ساکن یهودیه و سامره نیستند. او گفت: «این یک اقدام غیریهودی و غیراخلاقی است.

آیزنکوت به عنوان یک رهبر ملی بالقوه صحبت می کند که زنگ خطر امنیتی را به صدا در می آورد. بنت با صراحت بیشتر به عنوان مدافع جامعه شهرک نشینان صحبت می کند که نظم را در راستای منافع آن باز می گرداند. یایر گولان، رهبر حزب دموکرات، در پاسخ خود، مفصل ترین گزارش را از آنچه یک دولت متفاوت انجام می دهد ارائه کرد. او گفت: "با ترور یهودی باید با مشت آهنین مبارزه شود، همانطور که با ترور فلسطینی مبارزه می شود." انهدام مراکز فعالیت های تروریستی، تخلیه پاسگاه های غیرقانونی و دستگیری و پیگرد قانونی

g متخلفان او همچنین قول حمایت کامل دولت از ارتش، شین بت (آژانس امنیتی اسرائیل) و پلیس را داد. این ویژگی ممکن است به رای دهندگان او انرژی بدهد. همچنین مطالبی را در اختیار نتانیاهو قرار می دهد تا دولت آینده را به عنوان تهدیدی برای پروژه شهرک سازی به تصویر بکشد، به ویژه درخواست او برای تخلیه پاسگاه های غیرقانونی. بلافاصله پس از حوادث آخر هفته، نتانیاهو سعی کرد از تبدیل شدن خشونت ها به عنوان کیفرخواست علیه دولتش یا جمعیت گسترده شهرک نشینان جلوگیری کند.

در همین حال، رهبران اپوزیسیون تلاش کردند تا مدیریت نتانیاهو با آن را به آزمونی برای آمادگی او برای ماندن در قدرت تبدیل کنند. نخست وزیر و مخالفان او - به استثنای جولان - عاملان این حادثه را اقلیت کوچکی توصیف می کنند. اما این سوالی را ایجاد می‌کند که مخالفان او می‌خواهند رای‌دهندگان بپرسند: اگر اقلیت اینقدر کوچک است، چرا دولت او نتوانسته - یا نمی‌خواهد - جلوی آن را بگیرد؟