چگونه دهلی تلفات برق را از 50 به 5 درصد کاهش داد؟

تلفات برق را از 50 به 5 درصد کاهش داد

دهلی در 14 آگوست 2026، در آستانه روز استقلال هند، آرامگاه همایون را درخشان می کند.

ساعت 6 صبح یک صبح سرد ژانویه سال 2002 در دهلی نو است. بیرون هنوز تاریک است، و من در آشپزخانه هستم که صبحانه را آماده می کنم، ناهار را بسته بندی می کنم، و دو فرزندم را برای سوار شدن به اتوبوس مدرسه آماده می کنم که برای سومین بار در یک هفته، برق قطع شد. بدون چراغ، بدون میکسر برای تمام کردن پوتوی دخترم - غذای برنج مورد علاقه او - بدون کتری، بدون توستر. حمام تاریک است و بچه ها ناراحت هستند.

احتمالا ساعت‌ها طول می‌کشد که برق دوباره روشن شود، بنابراین چراغ قوه را برمی‌دارم و شمع‌هایی را که برای این مواقع در اطراف خانه نصب شده‌اند روشن می‌کنم. الان از برنامه عقب هستیم غذاهایی را که داریم بسته بندی می کنیم، وقتی خانه سرد می شود، به بیرون می رویم و آشپزخانه را به هم می ریزیم. ما در تاریکی به سمت ایستگاه اتوبوس می‌رویم - چراغ‌های خیابان هم خاموش است - فقط متوجه می‌شویم که دخترم سوارش را از دست داده است. دوباره من برای کار در Jamia Millia Islamia، دانشگاهی که در آن استاد مهندسی برق هستم و سیستم‌های قدرت و شبکه‌های هوشمند را تدریس می‌کنم، دیر می‌رسم.

فقط امیدوارم برق اونجا روشن باشه

این یک صحنه معمول برای خانواده من و تمام دهلی در اوایل دهه 2000 بود. قطعی برق تقریبا هر روز اتفاق می افتاد و ساعت ها ادامه داشت. هنگامی که برق روشن بود، کیفیت آن به قدری ضعیف بود که نورها را کم می کرد، صفحه نمایش سوسو می زد و وسایل برقی را خراب می کرد. خدمات مشتری در تاسیسات برق اساسا وجود نداشت.

کودکی در ژوئیه 2007 از کنار فروشگاهی در دهلی نو که متخصص ژنراتورهای بازسازی شده است، قدم می زند. ترس از قطع برق در طول گرمای تابستان باعث افزایش تقاضا برای این ژنراتورها می شود تا ساکنان بتوانند برق خود را تولید کنند. نیکلاس بردلی / خبرگزاری فرانسه / گتی ایماژ

این مشکلات در دهه 1980 و 1990 بدتر شده بود. علت: یک شبکه توزیع فرسوده عاری از فناوری های حیاتی و ارائه دهندگان برق با مسئولیت پذیری اندک. اوضاع به قدری بد شد که شهر بیش از نیمی از قدرت خود را با تجهیزات منسوخ و سرقت از دست می داد. این تلفات سرسام آور به این معنی بود که شرکت های آب و برق تنها برای کسری از برقی که سعی در تحویل آن داشتند، پول دریافت می کردند. و کمبود بودجه مانع از سرمایه گذاری آنها در زیرساخت های شبکه بهتر شد.

اما در ربع قرن گذشته، تلاش قابل توجه دولت و شرکت های توزیع شهری، شبکه دهلی را به یک سیستم قابل اعتماد و مدرن تبدیل کرده است. تلفات برق از بیش از 50 درصد در سال 2002 به 5 تا 6 درصد در سال 2026 کاهش یافته است - همتراز با فرانسه و بلژیک و بهتر از یونان و صربستان. شاخص قابلیت اطمینان شبکه دهلی، معیاری است که نشان می دهد چقدر می توان روی برق حساب کرد، در سال 2002 حدود 70 درصد بود و اکنون به 99.9 درصد رسیده است.

بازار اصلی شلوغ در محله پاهارگنج دهلی به طور فزاینده ای از برق شبانه بیشتری استفاده می کند، اما کاهش تلفات برق به مقابله با تقاضا کمک می کند. آی استوک

با قدرت قابل اعتماد، مشاغل در سراسر شهر شکوفا شده اند. چراغ های خیابان روشن است. تعداد خودروهای برقی از جمله اتوبوس های شهری هر روز در حال افزایش است. کیفیت زندگی بهبود یافته است. امروز، خانواده من با وجود تابستان‌های سوزان و زمستان‌های سرد دهلی، در تمام طول سال در خانه ما راحت هستند. هرج و مرج ناشی از از دست دادن قدرت دیگر مانع از سر کار رفتن من نمی شود. شهر هنوز مشکلاتی دارد - آلودگی، ازدحام بیش از حد، سر و صدا - اما خوشبختانه، برق قابل اعتماد دیگر در میان آنها نیست.

دگرگونی شبکه دهلی می تواند به عنوان الگویی برای شهرهای دیگر که از زیرساخت های ضعیف برق رنج می برند، باشد. مناطق آلبانی، آرژانتین، بنگلادش، برزیل، استونی، هند، کنیا، پاکستان، سریلانکا، اوگاندا و ونزوئلا در شبکه‌های توزیع خود دچار خسارات سنگینی شده‌اند. مشکلات آنها شبیه 25 سال پیش دهلی است. من معتقدم که بهبود برق در این مکان ها با تطبیق تغییرات دهلی امکان پذیر است. در اینجا نگاهی درونی به چگونگی انجام این شهر داریم.

شهر دهلی میزبان پایتخت جمهوری هند است و در امتداد رودخانه یامونا در بخش شمالی کشور قرار دارد. حدود 23 میلیون نفر در آن زندگی می کنند و یکی از پرجمعیت ترین مناطق جهان است. شبکه دهلی شامل هزاران کیلومتر خطوط برق است و پیک تقاضای برق در سال جاری به بالاترین حد خود یعنی 8748 مگاوات رسیده است. این شهر در حال حاضر 76 درصد از برق خود را از شرکت های تولید کننده مرکزی و بازیگران خصوصی از کشورهای همسایه خریداری می کند. تولید انرژی در داخل شهر به گاز طبیعی و منابع تجدیدپذیر محدود می شود.

نزدیک به 48.5 درصد از برق شهر از زغال سنگ، حدود 26.5 درصد از گاز طبیعی و بقیه از منابع بدون کربن تامین می شود که در راس آنها انرژی آبی با 15.6 درصد است.

تاتا پاور حدود 5 کیلومتر خطوط هوایی را با کابل‌های زیرزمینی جایگزین کرد که باعث کاهش تلفات برق و بهبود زیبایی خیابان‌های دهلی شد، مانند جنتا فلتس در محله شالیمار باغ. تاتا پاور-DDL

در اوایل دهه 2000، سیستم توزیع برق دهلی با قدمت تقریبا 100 ساله در حال خراب شدن جدی بود. همه چیز قدیمی بود-خطوط، ترانسفورماتور، قطع کننده مدار، سوئیچ. فن آوری های جدید شبکه برای همگام شدن با انواع جدید بارهای برق مورد نیاز بود، اما پول کمی برای ارتقاء قطعات وجود داشت.

وضعیت فرسوده شبکه باعث ایجاد مشکلات زیادی شده است، از جمله مهمترین آنها تلفات برق زیاد، جایی که برق عمدتا به عنوان گرما از بین می رود. علت تلفات یک مشکل الکتریکی کلاسیک بود: جریان بیش از حد از شبکه ای که برای حمل کارآمد آن طراحی نشده بود جریان می یابد.

برای درک مشکل، به درک نحوه کار شبکه های برق مدرن کمک می کند. به طور معمول، آنها شامل تولید، انتقال و توزیع هستند. پس از تولید برق، ترانسفورماتورها الکتریسیته را به سطوح ولتاژ بالا-معمولا 132، 220، 400 یا 765 کیلوولت در هند تبدیل می کنند. سپس خطوط انتقال نیرو را در فواصل طولانی به پست‌های دریافتی می‌رسانند که نزدیک‌تر به محل نیاز مشتریان به برق هستند. سپس ترانسفورماتورها ولتاژ را کاهش می دهند (به 66، 33 یا 11 کیلو ولت در هند) و خطوط توزیع منشعب می شوند و برق را به مشتریان منتقل می کنند.

کل شبکه در درجه اول بر روی جریان متناوب کار می کند.

تلفات برق بر اساس کشور، 2002 در مقابل 2023 جامائیکا با دزدی افسارگسیخته برق مبارزه کرده است و آرژانتین با تورم و نگهداری شبکه دست و پنجه نرم می کند که باعث افزایش تلفات برق شده است. در همین حال، سنگاپور از سال 2002 تا 2023 زیان را از 6.6 درصد به تقریبا 0.2 درصد کاهش داده است.

شبکه های توزیع هم توان اکتیو و هم توان راکتیو را دارند. توان اکتیو انرژی است که برای انجام کار مفید استفاده می شود (و با وات اندازه گیری می شود). توان راکتیو توانی است که در یک مدار الکتریکی به جلو و عقب جریان می‌یابد و میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی ایجاد می‌کند (اندازه‌گیری شده در ولت آمپر راکتیو یا VAR). اگرچه کار مفیدی انجام نمی دهد، توان راکتیو برای بسیاری از دستگاه ها مانند موتورهای القایی، ترانسفورماتورها و کامپیوترها (معمولا هر مدار یا دستگاهی با عناصر القایی یا خازنی) ضروری است.

هنگامی که دستگاه های زیادی در یک خط برق راکتیو مصرف می کنند، جریان کلی که توسط خط منتقل می شود - مجموع جریان اکتیو و راکتیو - باید افزایش یابد. هر چه جریان در خط بیشتر باشد، خط بیشتر گرم می شود و انرژی بیشتری که به عنوان گرما تلف می شود.

علاوه بر جریان، مقاومت در خط باعث افزایش تلفات نیز می شود. مقاومت زمانی است که الکترون ها هنگام حرکت در مواد رسانا (معمولا آلومینیوم در شبکه برق) با مخالفت مواجه می شوند. خطوط طولانی تر با انشعاب ها و نقاط اتصال زیاد مقاومت را افزایش می دهد. قاعده کلی این است که از دست دادن خط برابر است با مجذور جریان ضرب در مقاومت.

توان راکتیو مشکل دوم را ایجاد می کند: باعث کاهش ولتاژ در طول خط می شود. و هنگامی که ولتاژ کاهش می یابد، بسیاری از دستگاه های الکتریکی مدرن سعی می کنند با کشیدن جریان بیشتر، تقریبا همان سطح عملکرد را حفظ کنند. این جریان بالاتر تلفات بیشتری را در خط ایجاد می کند و باعث کاهش بیشتر ولتاژ می شود.

ارائه دهنده توزیع دهلی، تاتا پاور، تلفات برق در منطقه خود را از 53.1 درصد در سال 2002 به 6.3 درصد در سال 2023 کاهش داد. این شرکت از مجموعه ای جامع از مداخلات و فناوری ها، از جمله کنتورهای پیشرفته و پیشرفته استفاده کرد.

در یک شبکه سالم، شرکت برق اقدامات جبرانی را برای کاهش جریان و حفظ ولتاژ تا انتهای خطوط انجام خواهد داد. اما در دهلی، این اتفاق نمی افتاد. نتیجه یک چرخه معیوب بود. بارهای راکتیو جریان را افزایش می دهند، جریان بیشتر باعث افزایش تلفات انرژی و کاهش ولتاژ می شود، ولتاژهای پایین تر دستگاه ها را مجبور به کشیدن جریان بیشتر و افزایش تلفات می کند.

در برخی از مناطق دهلی، تأثیر آن چنان شدید بود که ساکنان اوضاع را به دست خود گرفتند. یکی از همکاران من که در نقطه‌ای از شهر زندگی می‌کرد، دائما ولتاژی را تجربه می‌کرد که برای دستگاه‌هایش بسیار پایین بود که نمی‌توانستند مطمئن کار کنند، بنابراین او مجبور شد تثبیت‌کننده ولتاژ خود را نصب کند. در خانه من، یک سیستم اینورتر و باتری خریدیم تا یک فن و چند چراغ در طول قطعی های زیاد روشن بماند.

خسارات دهلی صرفا به دلیل مشکلات فنی نبوده است. دزدی برق، هم توسط قدرتمندان و هم ناتوانان (به هر دو معنای کلمه) بیداد می کرد. کسب‌وکارها، مشتریان مسکونی و کارمندان شرکت‌های برق با منافع خاص، برق را از شبکه خارج می‌کنند. قلاب کردن غیرقانونی به چراغ خیابان یا خط توزیع نزدیک به خانه یا کارخانه آسان بود. شرکت‌ها منابع لازم برای شناسایی سرقت یا مجازات مجرمان را نداشتند.

حتی اگر می‌توانستند، دادگاه‌ها از قبل سنگین شده بودند و کمیسیون تنظیم مقررات برق که بتواند برای اصلاحات فشار بیاورد هنوز به طور کامل تشکیل نشده بود.

کنتورهای به روز شده، صورتحساب را آسان تر و دقیق تر کرده است. تاتا پاور-DDL

بدتر شدن اوضاع، شرکت‌های خدمات شهری و کارکنان آنها به ندرت در قبال اقدامات خود پاسخگو بودند، و بنابراین فساد سیستم را آزار می‌داد. مهندسان جوان و کارگران خط، که بسیاری از آنها فاقد مهارت های فنی مناسب بودند، وظیفه رسیدگی به تقریبا همه مسائل، از جمله خاموشی، سوسو زدن و پرداخت قبض را داشتند. این اقتدار بیش از حد در دست افرادی با آموزش بسیار کم بود.

علاوه بر این، مشتریان صورت‌حساب‌های خود را پرداخت نکردند. کنتورها قدیمی، اغلب معیوب بودند و به راحتی دستکاری می شدند. کارمندان شرکت آب و برق با بازدید از ملک مشتری، یادداشت خواندن در کتاب، وارد کردن آن در دفتر کل یا کامپیوتر در دفتر، و تبدیل آن به قبض برق که در ملک مشتری رها می شود، کنتور را می خوانند. این فرآیند فضای زیادی را برای صورت‌حساب نادرست باقی می‌گذارد.

برای پرداخت صورتحساب، مشتریان مجبور بودند در صف های طولانی در دفاتر خدمات شهری بایستند که ساعات کاری محدودی داشتند. بسیاری از مشتریان که نمی‌خواستند نیم روز کار را برای این کار انجام دهند، به سادگی پرداخت نکردند. و هیچ جریمه ای برای عدم پرداخت وجود نداشت - هیچ مقرراتی وجود نداشت که به شرکت های برق اجازه می داد برق مشتری را قطع کنند. (من قبضم را با قرار دادن یکی از اعضای خانواده در صف برای من پرداخت کردم.)

مجموع زیان های تجاری و فنی باعث شد که شرکت های آب و برق دهلی کمتر از نیمی از برقی را که در اوایل دهه 2000 تامین می کردند، پرداخت کنند.

چنین مشکلاتی منحصر به دهلی نبود. به طور متوسط ​​در سال 2002، شرکت های خدمات شهری در سراسر هند تقریبا 37 درصد تلفات برق را تجربه کردند. کشور من به شدت به اصلاحات سیستمی نیاز داشت، اما اختیارات در مورد برق بین دولت مرکزی و ایالتی تقسیم شد، بنابراین هر گونه تصمیم گیری دچار شکست شد. ایالت ها بیشتر تولید و همچنین انتقال و توزیع را مدیریت می کردند، در حالی که دولت مرکزی بر تولیدی نظارت می کرد که چندین ایالت مانند نیروگاه های آبی، نیروگاه های سوخت فسیلی و نیروگاه های هسته ای را تامین می کرد.

دولت مرکزی می‌توانست اصلاحات را پیش ببرد، اما ایالت‌ها تعیین کردند که آیا این اصلاحات موفق خواهند شد یا خیر. بدتر شدن اوضاع، بیشتر ایالت‌ها یک سازمان واحد را مسئول تولید، انتقال و توزیع می‌کنند و به آن نهاد کنترل بیش از حد می‌دهند و شفافیت و رقابت را کاهش می‌دهند.

تیمی از تکنسین‌ها با BSES Rajdhani Power یک رشته عایق را روی یک ترانسفورماتور قدرت بزرگ در سال 2011 نگهداری می‌کنند. BSES Rajdhani Power

در سال 2001، دولت مرکزی هند شروع به نوشتن برخی از قوانین تاریخی کرد که به قانون برجسته برق، 2003 تبدیل شد. در میان اصلاحات بزرگ با هدف دگرگونی صنعت برق کشور، نظارت دولتی بر شبکه‌های شبکه را از هم جدا کرد و نهادهای جداگانه‌ای برای تولید، انتقال و توزیع ایجاد کرد. همچنین بخش برق را به روی خصوصی سازی باز کرد. این به مشتریان بزرگ برق اجازه داد تا شرکت های توزیع محلی را دور بزنند و برق را از رقبا خریداری کنند یا نیروگاه های خود را بسازند.

این سازمان یک آژانس نظارتی مرکزی ایجاد کرد که مسئول تعیین تعرفه های بین ایالتی و ترویج رقابت بازار در بخش برق است. و مکانیسم هایی برای پیگرد سرقت برق ایجاد کرد.

صدها بانک خازن در دهلی نصب شده اند تا توان راکتیو را در مکان های استراتژیک تامین کنند و به تثبیت ولتاژ کمک کنند. تاتا پاور-DDL

در سال 2002، دهلی در حال انجام اقدامات جدی برای تعمیر شبکه خود بود. سازمانی که بر توزیع دهلی نظارت می‌کرد، هیئت ویدیوت دهلی، منحل شد و دو شرکت خصوصی - BSES (در حال حاضر Reliance Infrastructure) و تاتا پاور - توزیع را بر عهده گرفتند. آنها با یک وظیفه هرکولی روبرو شدند. تاتا پاور، که به نیمه شمالی دهلی خدمات رسانی می کند، باید با تلفات برق تجاری و فنی 53.5 درصدی مقابله کند. BSES که قلمرو آن بین دو شرکت تابعه تقسیم شده بود، با زیان 51.5 درصدی در دهلی جنوبی و 63.1 درصدی در دهلی شرقی مواجه بود.

دویجاداس بساک، مدیر عامل تاتا پاور، به من گفت: «شرکت یک شبکه فرسوده و پربار، سرقت گسترده برق، سیستم‌های ضعیف صورت‌حساب و جمع‌آوری، سوابق نادرست مصرف‌کننده، و نیروی کار مسن و عمدتا آموزش‌دیده را به ارث برده است». او افزود که بیش از 100,000 شکایات صورت‌حساب حل‌نشده، 20,000 درخواست اتصال معلق و قطعی‌های مکرر عرضه وجود داشت که به شدت اعتماد مصرف‌کننده را از بین برده بود. تاتا و BSES هر دو اصلاحات گسترده و ابتکارات توسعه منابع انسانی را ابداع کردند.

این شرکت ها در طول سال ها مسیر خود را دنبال کردند، اما در نهایت تغییرات مشابهی را با نتایج مشابهی اعمال کردند.

تعمیر شبکه دهلی سفری بود که همه ذینفعان از جمله مشتریان، مقامات شهری و کارمندان خدمات شهری در همه سطوح را درگیر کرد. شرکت‌های آب و برق ساختارهای سازمانی خود را اصلاح کردند، قدرت کارکنان پایین‌تر را کاهش دادند و تیم‌های جداگانه‌ای را برای تمرکز بر وظایف خاص ایجاد کردند. کارمندان بلندمدت هیئت سابق دهلی ویدیوت از افراد تازه کار در شرکت های جدید آموزش دیدند.

از جنبه فنی، هر دو شرکت سیستم های کنترل دیجیتالی را نصب کردند که به آنها امکان نظارت و بهره برداری از شبکه را از یک مکان مرکزی می داد. این سیستم‌ها که با نام SCADA یا کنترل نظارتی و جمع‌آوری داده‌ها شناخته می‌شوند، دیدی چشم‌بین از زیرساخت‌ها، از جمله وضعیت تجهیزات، ولتاژ، جریان، جریان برق، و موقعیت سوئیچ‌ها را با به‌روزرسانی در چند ثانیه ارائه می‌کنند. این به شرکت‌ها کمک کرد تا مناطقی را که از دست دادن و سرقت زیاد هستند شناسایی کنند و بر اساس اطلاعات دقیق، سریع‌تر تصمیم بگیرند.

سیستم SCADA (کنترل نظارتی و جمع آوری داده ها) در Balaji Estate در محله Kalkaji دهلی به عنوان مرکز عصبی شبکه توزیع BSES Rajdhani Power در دهلی جنوبی و غربی عمل می کند. این امکان مشاهده بلادرنگ، کنترل از راه دور عملیات شبکه، شناسایی و جداسازی خطا و مدیریت بار را فراهم می کند. BSES Rajdhani Power

شرکت های برق همچنین ترانسفورماتورهای قدیمی و قطع کننده های مدار را جایگزین کردند و برنامه های تعمیر و نگهداری گسترده ای برای تجهیزات ایجاد کردند. در سال 2002، 11 درصد از ترانسفورماتورهای منطقه در هر لحظه از کار می افتادند. به گفته تاتا، این نرخ امروز کمتر از 1 درصد است. مهم‌تر از همه، این شرکت‌ها صدها بانک خازن، از جمله برخی از بانک‌های سیار را برای تامین توان راکتیو در مکان‌های استراتژیک نصب کردند. این بهبود جریان کل جریان در خطوط توزیع را کاهش داد و به تثبیت ولتاژ کمک کرد.

آنها همچنین تنظیم کننده های ولتاژ را در نقاطی از سیستم که ولتاژ تمایل به کاهش دارد نصب کردند.

برای کاهش سرقت، شرکت‌ها سیم‌های توزیع لخت را با خطوط عایق جایگزین کردند - یک کابل واحد برای سه فاز - که باعث شد دسترسی به خطوط سخت‌تر شود. کابل‌ها همچنین قطعی برق را کاهش می‌دهند، زیرا در جلوگیری از خطاهای زمین، که مثلا زمانی که شاخه درختی روی خط می‌افتد، می‌تواند رخ دهد، بهتر جلوگیری می‌کنند.

کارگران حسگرها و ابزارهای بهتری برای انجام ایمن و دقیق کار خود دریافت کردند. به عنوان مثال، به آنها سنسورهای ولتاژ نصب شده روی کلاه ایمنی داده شد که ایمن تر از سنسورهای دستی هستند و ابزارهای اسکن حرارتی برای تشخیص عیوب پنهان در عایق تجهیزات ولتاژ بالا که در غیر این صورت می توانست به خرابی های فاجعه بار منجر شود.

برای کاهش صورت‌حساب نادرست و دستکاری کنتور، شرکت‌ها کنتورهای الکترومکانیکی قدیمی را با کنتورهای دیجیتالی که با دستگاه‌های دستی خوانده می‌شوند جایگزین کردند. در برخی از مکان‌ها، سیستم‌های اندازه‌گیری گروهی مبتنی بر فرکانس رادیویی توسط تاتا نصب شد تا کنتورهای چند مشتری را در یک واحد جمع کند. سپس داده‌ها به‌صورت بی‌سیم به یک پایگاه داده مرکزی منتقل می‌شوند و نیاز به خوانش‌های مجزای کنتور را از بین می‌برند.

شرکت‌ها اکنون در حال آزمایش کنتورهای هوشمند هستند که به مصرف‌کنندگان کنترل بیشتری بر قبض‌های برق خود می‌دهد و به شرکت‌های برق کنترل از راه دور برخی تجهیزات را (با رضایت مشتری) می‌دهد.

برای تشویق مردم به پرداخت قبوض خود، شرکت های آب و برق کیوسک هایی را نصب کردند که به صورت 24 ساعته در دسترس هستند و یک سیستم پرداخت مبتنی بر وب و اپلیکیشن موبایل ایجاد کردند. مشوق ها برای پرداخت زودهنگام صورتحساب و برنامه های مشارکت در جامعه نیز کمک کرد. کمک های مجری قانون دهلی به طور قابل توجهی سرقت برق را کاهش داد.

تاتا پاور زنانی را استخدام کرد که در 223 محله فقیر نشین خود در بخش‌های شمالی شهر زندگی می‌کردند تا درهای همسایه‌ها را بزنند و به آنها یادآوری کنند که قبض برق خود را بپردازند. این جمع‌آوران پرداخت [چپ و مرکز] که به نام ابها شناخته می‌شوند، هنگام صحبت با یک مشتری [راست] در منطقه سانجی باستی دهلی نو در سال 2017 عکس‌برداری شدند. پراشانت ویشواناتان/بلومبرگ/گتی ایماژ

به گفته تاتا، در مناطقی که دزدی بسیار زیاد بود و زیان‌ها به 83 درصد رسید، شرکت‌ها استراتژی متفاوتی را در پیش گرفتند. این جیب های دهلی عمدتا توسط خانواده های کم درآمد اشغال شده بود. تاتا پاور، و بعدا BSES، برای بهبود تامین آب برای این ساکنان و ارائه فرصت‌های آموزشی، مانند آموزش خواندن و نوشتن به زبان هندی و همچنین سواد مالی، تلاش کردند. این تلاش‌ها بر زنانی متمرکز بود که بیشتر در خانه بودند و به آنها پول می‌دادند تا پول برق را از همسایگان خود دریافت کنند.

نرخ پرداخت قبض از این مناطق اکنون با نرخ سایر مناطق دهلی برابر است.

در سال های اخیر، برخی از مشتریان برای استفاده از یارانه ها و مشوق ها اقدام به نصب پنل های خورشیدی روی پشت بام کرده اند. این روند می تواند تلفات برق را بیشتر کاهش دهد زیرا انرژی تولید شده در انتهای مشتری باعث کاهش جریان در خطوط توزیع می شود. مشتریان همچنین در حال نصب چراغ های LED و وسایل کم مصرف بیشتری هستند که بار در سیستم را کاهش می دهد.

BSES از هوش مصنوعی برای کمک به تشخیص سرقت استفاده می کند. الگوریتم ها الگوهای مصرف را در جیب هایی که تلفات آنها بیشتر از آنچه باید باشد تجزیه و تحلیل می کند. این شرکت همچنین از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی تقاضا، تنظیم دقیق کارایی عملیاتی و ارائه ربات‌های چت برای مشتریان استفاده می‌کند.

زندگی در دهلی بهتر از 25 سال پیش است. من نگران این نیستم که برق قطع شود و مجبورم کند فعالیت هایم را دوباره برنامه ریزی کنم. وای فای بدون وقفه به من آرامش می دهد و سیستم های گرمایشی و سرمایشی من و خانواده ام را راحت می کند. من به ندرت نیاز به استفاده از اینورتر و باتری قدیمی خود دارم.

افزایش شدید ریکشاهای الکترونیکی در دهلی باعث افزایش تقاضا در شبکه برق شده است. سجاد حسین/ خبرگزاری فرانسه/ گتی ایماژ

تعداد مشاغل در دهلی به طور قابل توجهی افزایش یافته است، تا حدی به دلیل دسترسی به برق با کیفیت. مردم می توانند با اطمینان محصولاتی را خریداری کنند که به برق وابسته هستند. در واقع، اوج تقاضای برق شهر از سال 2002 به دلیل افزایش جمعیت، فعالیت تجاری و استفاده از وسایل الکتریکی سه برابر شده است.