چگونه سرکوب فراملی چین بی سر و صدا در جامعه ژاپن ریشه دوانده است

سرکوب فراملی چین (اغلب به عنوان TNR از آن یاد می شود) توجه بین المللی فزاینده ای را در سال های اخیر به خود جلب کرده است، به ویژه پس از افشای اطلاعات مربوط به ایستگاه های پلیس چین در خارج از کشور که در تمام مسیر از وینا دل مار، شیلی، تا رم، ایتالیا فعالیت می کنند. این موارد نشان داده است که چگونه حزب کمونیست چین (ح‌ک‌چ) تلاش می‌کند تا کنترل خود را فراتر از مرزهای ملی گسترش دهد و مخالفان، اقلیت‌های قومی و منتقدان سیاسی در خارج را هدف قرار دهد.

الگوی مشابهی در تحقیقات عفو بین‌الملل در سال 2024 دیده می‌شود که نشان می‌دهد دانشجویان چینی و هنگ‌کنگی که در خارج از کشور تحصیل می‌کنند از ترس عواقب ابراز وجود خود سانسور می‌شوند. با این حال، در حالی که ارعاب و نظارت مستقیم توجه قابل توجهی را به خود جلب کرده است، اشکال ظریف‌تر سرکوب تا حد زیادی نادیده گرفته می‌شوند. ژاپن مورد جالب توجهی را ارائه می دهد.

علیرغم نزدیکی جغرافیایی به چین، روابط اقتصادی گسترده و پراکندگی بزرگ چینی، توجه نسبتا کمی به این کشور در مورد اشکال کمتر قابل مشاهده سرکوب فراملی جلب شده است. نهادها و جامعه دموکراتیک ژاپن این فرض عمومی را تقویت می کنند که افراد می توانند با خیال راحت نظرات سیاسی خود را بیان کنند که با آزادی دانشگاهی، قانون اساسی، آزادی بیان قوی و مکانیسم های حمایت رسمی محافظت می شود. تنها چند نهاد، مانند دیده بان حقوق بشر، نسبت به این موضوع ابراز نگرانی کرده اند.

گزارش اخیر ما با عنوان «نقشه‌برداری از سرکوب فراملی ح‌ک‌چ در ژاپن: از خودسانسوری تا فشار نهادی»، در به چالش کشیدن این مفروضات درباره عدم وجود TNR در ژاپن فراتر می‌رود. بر اساس 14 مصاحبه ای که بین ژوئیه و نوامبر 2024 با دانشگاهیان، روزنامه نگاران، دانشجویان و فعالان انجام شد، ما سه مکانیسم اصلی را شناسایی کردیم که از طریق آنها سرکوب افراد و موسسات چینی توسط منتقدان در ژاپن تجربه می شود: ارعاب مستقیم، فشار نهادی، و خودسانسوری.

یافته ها نشان می دهد که TNR نیازی به مداخله مستقیم ندارد. می تواند از طریق روابط اجتماعی موجود، انگیزه های سازمانی و ترس از عواقب احتمالی عمل کند. قابل تشخیص ترین شکل سرکوب فراملی شامل نظارت، آزار و اذیت و تهدید علیه افرادی است که از ح‌ک‌چ انتقاد می‌کنند. مصاحبه‌های ما چندین روایت منطبق با این شیوه‌ها را نشان داد که نه تنها بر اتباع چینی بلکه بر دانشگاهیان و روزنامه‌نگاران ژاپنی نیز تأثیر می‌گذارد.

به عنوان مثال، یک روزنامه نگار ژاپنی که در حال بررسی فعالیت های چین در خارج از کشور بود، گزارش داد که در یک روز هشت تماس تلفنی ناشناس دریافت کرده است. یکی از آنها پیامی خودکار داشت که به او دستور داده بود از سفارت چین بازدید کند. اگرچه منشأ این تماس‌ها به‌طور مستقل تأیید نمی‌شود - و تماس‌هایی که ادعا می‌کنند از سفارت چین هستند اغلب به جای ارعاب کلاهبرداری هستند، فراوانی و محتوای آنها نگرانی‌هایی را در مورد امنیت شخصی او ایجاد کرد. نظارت یکی دیگر از نگرانی های مکرر بود.

فعالان، افراد ناشناس را توصیف کردند که از تظاهرات عکس می‌گرفتند، رویدادهای عمومی را زیر نظر داشتند و ظاهرا شرکت‌کنندگان را دنبال می‌کردند. در طی یک رویداد مرتبط با هنگ کنگ در یک دانشگاه ملی ژاپن، ما مستقیما مشاهده کردیم که یکی از شرکت کنندگان در حال عکاسی از فعالان و مطالب ارائه قبل از ارسال تصاویر از طریق وی چت است. چند نفر از دانشگاهیان که برای مطالعه ما مصاحبه کردند، پیامدهای حرفه ای مرتبط با تحقیق در مورد امور حساس سیاسی چین را شرح دادند.

اینها شامل مشکل در سازماندهی رویدادها، بی میلی همکاران به شرکت در پروژه های تحقیقاتی و موانع درک شده برای پیشرفت شغلی بود. حتی یک دانشجوی چینی گزارش داد که به او توصیه شده است که موضوع تحقیق را به دلیل پیامدهای بالقوه آن برای روابط چین و ژاپن رها کند. استاد دیگری توضیح داد که همکارانشان از همکاری در تحقیقات حساس خودداری کردند زیرا می ترسیدند دسترسی به چین را از دست بدهند. این تجارب به مکانیزمی اشاره دارد که شناسایی آن به ویژه دشوار است: همدستی نهادی بدون نیاز به هماهنگی مستقیم با پکن.

در چنین شرایطی، سازمان‌ها ممکن است فعالیت‌های دانشگاهی را محدود کنند نه به این دلیل که مقامات چینی صراحتا آن را درخواست می‌کنند، بلکه به این دلیل که آنها پیامدهای دیپلماتیک، حرفه‌ای یا اقتصادی بالقوه را پیش‌بینی می‌کنند. مصاحبه های ما همچنین نگرانی هایی را در مورد برخی از انجمن های دانشجویی چینی در ژاپن ایجاد کرد. چندین شرکت کننده تشریح کردند که انجمن ها جمع آوری و نظارت بر اطلاعات را از طریق شبکه های دانشجویی و گروه های وی چت تسهیل می کنند.

پس از شنیدن این شهادت‌ها، ما ارتباطات نهادی را یافتیم که مؤسسات چینی را با ساختار چندین انجمن دانشجویی چینی مرتبط می‌کند، که در وب‌سایت‌های رسمی مرتبط با جمهوری خلق چین در دسترس عموم است. با این حال، بسیاری از این مؤسسات در سال های اخیر کاملا خاموش بوده اند. البته وجود حمایت و هماهنگی رسمی از سوی سفارت چین در توکیو بلافاصله به این معنی نیست که از این موسسات برای سرکوب استفاده می شود، اما ترکیبی از شهادت ها، شواهد عکاسی و اطلاعات عمومی تصویری را ترسیم می کند که باید به عنوان قوی ارزیابی شود.

al TNR. یکی از مهم‌ترین یافته‌ها به افرادی مربوط می‌شود که هرگز ارعاب مستقیم را تجربه نکرده‌اند، اما رفتار خود را محدود کرده‌اند. سه دانش‌آموز چینی که برای تحقیق ما مصاحبه کردند، توصیف کردند که از بحث‌های حساس سیاسی در کلاس درس اجتناب کرده و هنگام تعامل با هموطنان چینی احتیاط کردند. یکی از دانش‌آموزان، علی‌رغم اینکه پنج سال در ژاپن زندگی می‌کرد، توضیح داد که حتی با آشنایان نزدیک از گفتگوهای سیاسی اجتناب می‌کرد. دیگری گزارش داد که نظرات خود را تا زمانی که دیگران مواضع خود را بیان نکرده باشند، خودداری کرده است.

این رفتارها نشان می دهد که پیامدهای سرکوب استبدادی می تواند فراتر از صلاحیت سرزمینی دولت مستبد باقی بماند. مهمتر از آن، خودسانسوری می تواند عادی شود. افرادی که پیش بینی نظارت یا تلافی می کنند ممکن است داوطلبانه بیان خود را بدون دریافت دستورالعمل های صریح محدود کنند. سایر مصاحبه شوندگان فشار مستقیم بیشتری را بر اعضای خانواده در چین توصیف کردند. یک دانشجوی چینی گزارش داد که بلافاصله پس از ورود به ژاپن، از افسران پلیس در زادگاهش تماس گرفته است.

گفتگو با هشداری مبنی بر "مراقب باشید" پایان یافت که او آن را تهدیدی ضمنی تعبیر کرد. چنین فشاری مختص مصاحبه شوندگان ما نیست. دیده بان حقوق بشر موارد مشابهی را در ژاپن ثبت کرده است که در آن مقامات چینی با بستگان خود در خانه تماس گرفتند تا از فعالیت سیاسی خارج از کشور جلوگیری کنند. این یک چالش خاص برای جوامع دموکراتیک است زیرا عدم وجود اجبار قابل مشاهده لزوما به این معنی نیست که آزادی بیان به طور کامل اعمال می شود.

واکنش ژاپن باید پادمان های نهادی را با تمایز دقیق بین جوامع قانونی چین و فعالیت هایی که برای سرکوب بیان سیاسی در نظر گرفته شده است، ترکیب کند. دانشگاه ها باید رویه های شفافی را برای گزارش ارعاب، حفاظت از اطلاعات حساس دانشجویان، و اطمینان از اینکه مشارکت های بین المللی استقلال دانشگاهی را به خطر نمی اندازد، ایجاد کنند. سیاست گذاران باید از برخورد با دانشجویان چینی یا سازمان های دیاسپورا به عنوان تهدید ذاتی خودداری کنند. چنین رویکردی خطر تقویت بی‌اعتمادی و انزوا را به همراه دارد که در حال حاضر بحث آزاد را دلسرد می‌کند.

TNR چین در ژاپن چالشی را برای لیبرال دموکراسی ها نشان می دهد. بزرگترین خطر در صداهایی نیست که خاموش شده اند، بلکه در فرهنگ خودسانسوری است که عمیقا در جامعه "حافظ دموکراسی" رشد می کند.