چگونه سوکوت و سیمچات تورات را بعد از 7 اکتبر جشن بگیریم؟

سکه حمایت خداوند از مردم ما در بیابان را تداعی می کند، اما مشیت او به قوم یهود محدود نمی شود. اگرچه ما از یک رابطه منحصر به فرد با خدا و معیار خاصی از مشیت برخورداریم، اما او خالق و نگهدارنده تمام جهان است و برای هر ملت و هر موجودی زندگی فراهم می کند. سوکوت به ما یادآوری می‌کند که مراقبت خداوند شامل همه بشریت می‌شود. آن بعد جهانی فقط یک ایده نبود. از نظر تاریخی، سوکوت مردم را از فراتر از ملت یهودی به اورشلیم می کشاند. سوکوت نشان دهنده پایان چرخه کشاورزی، چاگ هااسف، جشنواره جمع آوری محصول است.

با اتمام برداشت محصول و هنوز فصل بارندگی آغاز نشده بود، فصلی طبیعی برای سفر و زیارت بود و اورشلیم محل اجتماع گسترده مردمی شد. این خصلت بین المللی قبلا در وقف اولین معبد مشهود بود. معبد در زمان سوکوت وقف شد و ساخت آن تا حدی به کمک و مواد خارج از اسرائیل، به ویژه از هیرام صور، بستگی داشت.

در مراسم تقدیم، سلیمان پادشاه برای خارجی که از سرزمینی دور می آید و به سمت معبد برمی گردد دعا کرد و از خدا خواست که به او پاسخ دهد تا «همه مردمان زمین نام تو را بدانند.» این رؤیا در نبوت زکریا به کامل ترین بیان خود می رسد مبنی بر اینکه ملل از سراسر جهان روزی به اورشلیم سفر خواهند کرد تا قدرت الهی را به رسمیت بشناسند و سوککوت را جشن بگیرند.

بنابراین، جشن برداشت ما، در آینده نبوی، تبدیل به جشنواره ای می شود که بشریت را به اورشلیم می کشاند. برای تأکید بر این ویژگی بین المللی، تورات 70 گاو نر را به عنوان هدایای جشنواره در سوکوت تجویز می کند که مربوط به 70 کشور جهان باستان است. بنابراین، سوکوت نگرانی خود را برای رفاه و برکت بشریت به عنوان یک کل ابراز می کند. Shmini Atzeret شخصیت متمایز دارد.

نمایش 70 گاو نر به پایان رسیده است و با آن بین المللی گرایی آشکار سوکوت به پایان رسیده است. Shmini Atzeret نیز جایگاه ویژه ای در تقویم دارد. عید فصح چرخه سالانه فستیوال های زیارتی را باز کرد و به دنبال آن Shavuot و Sukkot برگزار شد. Shmini Atzeret اکنون کل این چرخه را به پایان می رساند. چرخه جشنواره سال با یک روز آرام و صمیمی بین خدا و قومش به پایان می رسد. همانطور که میدراش تصور می کند، خدا به ما می گوید که رفتن ما برای او دشوار است و از ما می خواهد که یک روز دیگر بمانیم.

پس از ازدحام جمعیت، برداشت محصول، و بینش جهانی سوکوت، شمنی آتزرت به لحظه ای صمیمی از عهد تبدیل می شود. این صمیمیت همچنین می تواند توضیح دهد که چرا شمنی آتزرت هیچ میتزوای نمادین متمایز قابل مقایسه با سوکا، لولاو، ماتزا یا شوفار ندارد. این روز نزدیکی، عشق و عهد است، آخرین روز برای ماندن با خدا. در طول هزاره گذشته، دومین روز از شمنی آتزرت در دیاسپورا به سیمچات تورات تبدیل شد، که پایان خواندن سالانه تورات را جشن می گیرد و بلافاصله دوباره آن را آغاز می کند.

اگرچه این یک بعد جدید اضافه کرد، اما به طور طبیعی با ویژگی خاص جشنواره مطابقت داشت. سیمچات تورات بر کل بشریت تمرکز نمی کند، بلکه بر عهد منحصر به فرد بین خدا و قوم یهود و تورات که به ما سپرده شده است تمرکز دارد. Sukkot به انسانیت و جهان گسترده تر نگاه می کند.

شمنی آتزرت به سمت انتخاب یهودی، عهد و تورات روی می‌آورد. یک مأموریت یهودی: زندگی سخت عهد و فرمان البته، این دو جنبش به هم تعلق دارند. ما انتخاب شدیم تا زندگی سخت‌تری را با عهد و فرمان داشته باشیم و از طریق آن زندگی، الگوی ارتباط با خدا برای بشریت باشیم. بنابراین انتخاب یهودی به معنای مسئولیت و الگو است، نه امتیاز و تجمل. بدون افق جهانی، رسالت یهود باریک و پوچ می شود.

به همین ترتیب، بدون عهد خاص ما، شیوه زندگی متمایز ما، و رابطه ما با خدا، پیام ما به بشریت ماهیت خود را از دست می دهد. بیش از هر جشنواره دیگری، تجربه گسترده سوکوت-شمینی آتزرت-سیمچات تورات این وابستگی متقابل را برجسته می کند. سوکوت به سوی ملل و مشیت خدا در سراسر جهان باز می شود. شمنی آتزرت و سیمچات تورات به سمت عهد، تورات و تعهدات متمایز ام اسرائیل می چرخند.

عام گرایی یهودی قوت خود را از خاص گرایی یهودی می گیرد، در حالی که خاص گرایی یهودی هدفی را در مأموریتی می یابد که فراتر از خودمان است. استقرار خود در دو جبهه در 75 سال اول تشکیل دولت اسرائیل، به نظر می رسید که ما به تدریج در هر دو بعد هویت یهودی پیش می رفتیم: تقویت زندگی ملی خود در سرزمین خود و در عین حال به دست آوردن جایگاه گسترده تری در میان ملت ها در این سرزمین است.

سرنوشت ما به عنوان قوم برگزیده خداوند در بلوارهای اروپا یا حومه ایالات متحده قابل تحقق نیست. باید در سرزمینی که خدا برای قومش تعیین کرده زندگی کرد. به آرامی اما پیوسته، در سرزمینی که نزدیک به 2000 سال از آن غایب بودیم، دوباره استقرار می یافتیم. در همان زمان، اسرائیل، که در ابتدا با خصومت و سوء ظن عظیم بین المللی مواجه بود، پیوسته پذیرفته می شد. این کشور به یک قدرت نظامی مهیب، یک دموکراسی پر جنب و جوش و یک نیروگاه فناوری تبدیل شد.

روابط با بخش‌هایی از جهان عرب نیز رو به بهبود بود و به رشد روابط دیپلماتیک و اقتصادی منجر شد. در هر دو جبهه، این مسیر دلگرم‌کننده به نظر می‌رسید. در آن روز، ما در گردابی قرار گرفتیم که توازن بین عام گرایی یهودی و خاص گرایی یهودی را بسیار پیچیده تر کرد. ما با عزم فوق العاده ای برای دفاع از سرزمینی که برای ما تعیین شده بود و با سرنوشت ملی خود پیوند خورده بود گرد هم آمدیم.

در سراسر جامعه اسرائیل، تعداد زیادی از سربازان و خانواده‌ها شجاعت، فداکاری، و فداکاری را برای سرزمین و داستان ملی بزرگ‌تر که در درون آن در حال گسترش است به نمایش گذاشته‌اند. ما هیچ جایگزین واقع بینانه ای برای دفاع از خود در برابر دشمنانی که متعهد به نابودی ما هستند، نداشتیم. ما جنگی را انجام دادیم که نتوانستیم از آن اجتناب کنیم، اما به کاهش شدید همدردی و حمایت بین‌المللی منجر شده است.

دشمنان ما به شدت تلاش کرده اند تا اسرائیل را به عنوان یک شرور معرفی کنند و روایتی عمیقا تحریف شده از جنگ را منتشر کنند. بسیاری از افراد شایسته اما کم آگاه این روایت را بدون درک اینکه چقدر با واقعیت هایی که با آن روبرو شده ایم، جذب کرده اند. حتی در کشورها و جوامعی که زمانی به شدت از اسرائیل حمایت می کردند، نگرش ها به طرز چشمگیری تغییر کرده است. این تغییر، بعد جهانی ماموریت ما را بسیار دشوارتر کرده است. مأموریت جهانی ما هرگز وابسته به تحسین شدن نبود. تاریخ یهود به ندرت چنین تجملی را به ما داده است.

یک پیام اخلاقی از اعتبار کمتری برخوردار نمی شود زیرا دیگران از شنیدن آن امتناع می ورزند. با این حال، مردمی که امیدوارند پیامی اخلاقی و دینی برای بشریت داشته باشند، نمی‌توانند به راحتی این کار را انجام دهند، وقتی بخش‌های بزرگی از جهان به آن با سوء ظن یا خصومت نگاه می‌کنند. هنگامی که اسرائیل از طریق سوء ظن و خشم به آن نگریسته می شود، شنیدن صدای یهودیان فراتر از مرزهای ما سخت تر می شود. ما در شمنی آتزرت و سیمچات تورات مورد حمله قرار گرفتیم، و به مدت سه سال به شدت برای آنچه آن روزها نشان می دهد مبارزه کرده ایم: عهدمان، مردم ما، و حق ما برای زندگی امن در سرزمینمان. در آن جبهه، ما محکم ایستاده ایم.

اما دیدگاه گسترده‌تر سوکوت - جایگاه ما در میان ملت‌ها و نگرانی ما برای خانواده بزرگ‌تر انسانی - آسیب دیده است. ما نمی‌توانیم اجازه دهیم که طرد ما را به درون سوق دهد. چگونه می‌توانیم به دفاع از پیام شمنی آتزرت و سیمچات تورات بدون تسلیم شدن دیدگاه سوکوت ادامه دهیم؟ ■ نویسنده خاخام و مربی در یشیوات هار اتزیون (گوش) است. آخرین کتاب او، پژواک های راشی: بریشیت را در mtaraginbooks.com بیابید