چگونه "شما می توانید همه چیز را ببینید" نقاب عصر مدرن ما از واقعیت ساختگی را آشکار می کند

«شما می‌توانید همه چیز را ببینید» ساخته لنس اوپنهایم و ناتان فیلدر، فیلمی برای روزگار ماست – نه تنها به این دلیل که مستند نادری با جذابیت‌های باکس آفیس و سر و صدای اسکار است، بلکه به این دلیل که به چیزی در فرهنگ قرن حاضر می‌خورد که تقریبا توصیف را به چالش می‌کشد. این فیلم در مورد فاجعه ترانوس در دهه گذشته است و اینکه چگونه فردی مانند الیزابت هلمز سعی می کند یک زندگی خصوصی و عمومی را پس از طبقه بندی به عنوان یکی از بزرگترین کلاهبرداری های دنیای تجارت ترمیم کند.

اما در یک مفهوم بزرگ‌تر، این موضوع همچنین مربوط به ناراحتی و دشواری فزاینده‌ای است که همه ما در زندگی خود تجربه می‌کنیم، زیرا با اقتصاد سخت امروزی، در دنیای پراکنده رسانه‌ها، حباب‌های فیلتر الگوریتمی و انجمن‌های بی‌نهایتی که مردم روایت خود را از حقیقت بیان می‌کنند، دست و پنجه نرم می‌کنیم. «شما می‌توانید همه‌چیز را ببینید» همچنین دارای اخلاق باارزش «تقلبی تا زمانی که آن را بسازید» وجود دارد که اکنون فرهنگ کسب‌وکار و استارت‌آپ را تعریف می‌کند.

هولمز یکی از آشکارترین شبیه‌سازی‌های استیو جابز بود، تا یقه‌ی یقه‌پشتی، که از تفکر جادویی خود برای آزمایش خون استفاده می‌کرد، همان کاری که دیگران با اپلیکیشن‌ها یا ارزهای دیجیتال یا دنیای مجازی یا هوش مصنوعی انجام می‌دادند. اما چه اتفاقی می‌افتد وقتی چنین تفکر جادویی به کلاهبرداری، میلیاردها سرمایه‌گذاری و فساد پزشکی گسترش می‌یابد، حوزه‌ای که اساس آن «زیانی نرسان» است؟ یا زمانی که باور شما مبنی بر اینکه یک تکه فناوری ممکن است روزی بتواند آنچه را که وعده داده‌اید ارائه دهد، با توانایی امروزی شما یکسان نیست؟ با این حال اوپنهایم و اف

ایلدر علاقه ای به بررسی جزئیات ترانوس ندارد، زیرا تحقیقات خبری متعدد، برنامه های تلویزیونی و مراحل دادگاه قبلا انجام شده است. کافی است که فیلم تنها بیانیه‌ای را که هولمز در سال 2023 به نیویورک تایمز گفته بود، باز کند و یک اکتشافی را برای آنچه که ممکن است بی‌صداقتی یا سردرگمی اساسی باشد، باز کند، زیرا فیلدر از باریک شدن چشم‌ها و بدبینانه‌ترین «تأیید» این سمت لری دیوید استفاده می‌کند. شاید این موضوع در محاسبات هولمز برای آوردن فیلدر و اوپنهایم به این نوع پروژه در وهله اول نقش داشته باشد.

با محدود کردن این ضبط جاسازی شده به چند هفته در یک مهمان‌خانه در سن دیگو، ممکن بود هولمز و شریک زندگی‌اش، بیلی ایوانز، تصویری را که می‌خواستند در هفته‌های منتهی به حبس هولمز ایجاد کنند، بازی کنند. اساسا این همان کاری است که برخی از برندها برای چندین دهه در تلاش برای تغییر روایت انجام می دهند - شاید بتوانیم این را شستشوی اسناد بنامیم. با این حال، آنچه می بینیم آنقدر عجیب است که درک آن تلاش برای دستکاری تصویر و گفتمان چه بوده است دشوار است.

آیا هولمز واقعا یک ساده لوح است که ممکن است در طیف باشد و از PTSD تجاوز جنسی در استنفورد رنج می برد و همچنین قربانی یک دستکاری شبیه به Svengali توسط مردان زندگی اش شده است؟ آیا بیلی واقعا به دلیل اتفاقی که برای هولمز افتاده است، کنترل خود را بر واقعیت از دست داده است یا این یک کلاهبرداری دیگر برای درخواست پول، همدردی یا چیز دیگری است؟ آیا احساسات شدید او نسبت به چارلی کرک نتیجه‌ی آنلاین بودن مزمن در دوران حبس هولمز است یا اینکه او بدبینانه چارچوبی برای عفو یک رئیس‌جمهور طرفدار کرک ایجاد می‌کند؟ آیا آنها هستند

هر دو دو نفر بسیار گیج هنوز عاشق هستند و سعی می کنند خانواده ای بسازند، یا فقط عمیقا در شخصیت هایی که توافق کرده اند برای زندگی هولمز پس از ترانوس خلق کنند جا افتاده اند؟ حتی در میان معمای جذابی که در اطراف هلمز و ایوانز در حال چرخش است، نیمه دوم فیلم در بازجویی از رسانه‌های پس از هولمز مانند «ترک‌ها» تردیدی ندارد، که به نظر می‌رسد نسخه‌ای از واقعیت را «بر اساس یک داستان واقعی» ساخته است. در اینجا، تمرکز بر رسانه‌هایی است که شخصیت هولمز جدیدی را خلق کرده‌اند و گوشه‌های حقیقت را در تلاش برای ایجاد یک احساس جذاب‌تر می‌کنند.

واقعیت واقعی مجوز نمایشی قصور پزشکی نیست، اما هنگام برخورد با افراد واقعی، می تواند نوع خود سوء نیت نیز باشد. قدرت بزرگ این فیلم این است که نه تنها هلمز، ایوانز و اقتصاد گریفت مرتبط با آن را زیر ذره بین قرار می دهد، بلکه ماشین خشمگین اقتصاد گریفت را نیز زیر ذره بین قرار می دهد - و حتی خود سازندگان فیلم. ما می‌توانیم همه چیز را در «تو می‌توانی همه چیز را ببینی» ببینیم، اما دیدن با دانستن یکسان نیست.

فیلم فیلدر و اوپنهایم بسیار موثر است زیرا این را نیز می داند. Ian Chaffee یک مشاور فناوری و ارتباطات رسانه ای استارتاپی است که در لس آنجلس مستقر است.