چگونه شکاف دموکراسی بین انتخابات را پر کنیم | نظر

من 86 سال دارم و 70 سال از آن را صرف این موضوع کرده ام که چگونه شواهد باید تصمیمات عمومی را شکل دهند. من به عنوان یک مناظره 16 ساله دبیرستانی شروع کردم و یاد گرفتم که یک استدلال را قبل از پذیرش نتیجه آن امتحان کنم.

این عادت من را با یک سوال دائمی رها کرده است. وقتی به ندرت به شهروندان روشی ساختاریافته برای دستیابی به قضاوت آگاهانه بین انتخابات داده می شود، نمایندگان چگونه می توانند بدانند که مردم چه چیزی را درک می کنند و به آنها اجازه می دهند؟

رای دادن همچنان ضروری است. با این حال، یک انتخابات از مردم می خواهد که نمایندگانی را انتخاب کنند که در مورد هر موضوعی که ممکن است موضوع یک کمپین باشد تصمیم گیری کنند. نظرسنجی ها، تالارهای شهر، نامه های تشکیل دهنده و سازمان های حزبی می توانند نظرات را آشکار کنند. آنها نشان نمی دهند که آیا یک جامعه همان شواهد را در نظر گرفته است، ادعاهای رقیب را بررسی کرده یا توافق واقعی را شناسایی کرده است.

این تمایز مهم است. سخنرانی‌های سیاسی همان فرآیندی بادوام نیست که از طریق آن همسایگان بتوانند از شرایطی که مورد توجه مشترک است مطلع شوند و اولویت‌های فردی خود را بیان کنند، مبنای آنها را توضیح دهند و برای یک موضع جمعی اجماع ایجاد کنند. نامزدهایی که گوش می دهند می توانند اولویت ها را تصدیق کنند. آژانس مدنی بدین ترتیب محقق می شود.

بودجه فدرال نیز به صورت محلی شکل می گیرد. گزارش هزینه‌های دفاعی دفتر همکاری‌های دفاعی محلی در سال مالی 2024، نمای ایالت به ایالت از قراردادهای دفاعی، هزینه‌های پرسنل و کمک‌های بلاعوض ارائه می‌کند و نحوه ورود اعتبارات ملی به اقتصادهای محلی را نشان می‌دهد.

به نظر من، این روابط اقتصادی می تواند اهمیت سیاسی نیز پیدا کند. موسسات و رای دهندگان ممکن است دلایل عملی برای حمایت از ادامه برنامه های خاص داشته باشند، حتی زمانی که این برنامه ها به طور کامل با اولویت های دیگر جامعه همخوانی نداشته باشند. با گذشت زمان، این تنش ممکن است بر استدلال‌هایی که مورد توجه قرار می‌گیرند و نامزدهایی که برای مناصب ایالتی و محلی قابل اجرا هستند تأثیر بگذارد.

ساختار قانون اساسی ما مسئولیت نمایندگی منافع عمومی را به کنگره محول می کند. قانون اساسی به کنگره این اختیار را می دهد که اعلام جنگ کند. بند تخصیصی قانون اساسی به کنگره این اختیار را می دهد که اجازه استفاده از پول عمومی را برای برداشت از اعتبارات تعیین شده توسط قانون بدهد. تصمیمات در کنگره بیشتر از دانش عمومی و رضایت توسط سیستم کمیته کنگره جدا می شود.

بررسی اجمالی سرویس تحقیقات کنگره همچنین مشاهده کرده است که اعضا چندین نقش را ایفا می کنند و هیچ مجموعه رسمی از انتظارات تعیین نمی کند که هر یک از اعضا باید بر کدام نقش ها تأکید کنند. بنابراین، نمایندگان همان طور که باید قضاوت می کنند. عنصر گمشده، به اعتقاد من، سابقه مستمر و معتبری از آنچه یک حوزه انتخابیه آگاه در نظر گرفته است است.

ایجاد چنین رکوردهایی در 10 سال پیش در مقیاس دشوار بود. امروزه سیستم های دیجیتال می توانند به طور موثر جمعیت 349 میلیونی را آگاه کنند. این ظرفیت، قضاوت خوب را تضمین نمی کند. فن آوری ضعیف طراحی شده می تواند سردرگمی و محرومیت را تشدید کند. ما باید شروع به آزمایش فرآیندهای مدنی کنیم که کار می کنند.

ما نمی توانیم به راحتی روند انتخابات یا قانون اساسی را تغییر دهیم، که باعث شد پیشنهادی به نام شبکه های اقدام هماهنگ یا CAN ارائه کنم. این به عنوان زیرساخت مدنی در نظر گرفته شده است که از طریق آن یک جامعه می تواند منابع مشترک را بررسی کند، ادعاها را به چالش بکشد، جایگزین ها را در نظر بگیرد، اختلاف نظرها را شناسایی کند، و زمینه های توافق قابل تأیید را ثبت کند. هدف این است که قبل از اتخاذ تصمیمات مهم، قضاوت عمومی آگاهانه را به مقامات منتخب منتقل کنیم.

پلتفرم های اجتماعی اغلب به سرعت و واکنش پاداش می دهند. در عوض، یک شبکه هماهنگ تلاش می کند تا از یک فرآیند مداوم اطلاعات، مشورت، اجماع و پاسخگویی پشتیبانی کند. هر جامعه شرکت کننده مسائل و اولویت های خود را انتخاب می کند.

نمایندگان نمی توانند به نظرات اکثریت ملزم شوند یا مسئولیت سنجش منافع ملی، حقوق اقلیت ها و شرایط متغیر را از خود سلب کنند. این به آنها شواهد اضافی برای اولویت های تشکیل دهنده می دهد. این فرآیند همچنین می‌تواند به جوامع کمک کند تا پیرامون مسائل محلی مانند آب، مسکن، مدارس، زیرساخت‌ها یا آماده‌سازی اضطراری هماهنگ شوند.

نمایندگی دموکراتیک در عملکرد نماینده ظاهر می شود. انتخابات نمایندگانی را انتخاب می کند. جوامع هنوز به روشی معتبر برای توسعه و انتقال قضاوت آگاهانه برای هدایت آنها نیاز دارند. هر روز، مردم باید مؤسسات مستقر را تحت فشار قرار دهند تا کارهای بیشتری انجام دهند، پاسخگویی بخواهند، و نمایندگی را پاسخگوی مردمی کنند که قرار است به آنها خدمت کند.

مایکل وین نویسنده و بنیان‌گذار Own Your Government و توسعه‌دهنده شبکه‌های اقدام هماهنگ است، یک مدل پیشنهادی زیرساخت مدنی که برای کمک به جوامع در برقراری ارتباط مناطق مورد توافق با نمایندگان منتخب طراحی شده است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.