چگونه صنعت سوخت فسیلی استرالیا را "تسخیر" کرد و سلطه سیاسی آن را حفظ کرد

استرالیا یکی از بزرگترین صادرکنندگان زغال سنگ و گاز در جهان است و دارای بالاترین سرانه انتشار کربن در جهان است. به‌عنوان یک «دولت نفتی» پیشرو، شاید جای تعجب نباشد که بخش سوخت‌های فسیلی در شکل‌دهی سیاست‌های انرژی و آب و هوای کشور نقش محوری داشته است. تصرف سیاسی استرالیا توسط صنایع سوخت فسیلی مانع از هرگونه تلاش معنادار برای دور شدن از انرژی فسیلی شده است. آنها در طول تاریخ تلاش‌ها برای تنظیم و کاهش انتشار کربن را از طریق لابی‌گری، شبکه‌سازی و کمک‌های مالی به احزاب در عرصه سیاسی سد کرده‌اند.

بازی پایانی این است که انرژی فسیلی را برای عموم مردم به عنوان ضروری برای گذشته، حال و آینده جامعه استرالیا تبلیغ کند. چیزی که می‌توان آن را نوعی «پوپولیسم کربن» نامید. اگر بخواهیم کربن زدایی معنادار حاصل شود، برداشتن این شبکه پیچیده نفوذ سیاسی ضروری است. شکل دادن به عرصه سیاسی نفوذ سیاسی بیش از حد صنایع سوخت فسیلی در استرالیا سابقه طولانی دارد.

همانطور که گای پیرس، کارمند سابق سیاسی در کتاب خود با عنوان «بالا و خشک» اشاره کرد، به اصطلاح «مافیای گلخانه‌ای» مدیران شرکت‌ها و لابی‌گران نقشی کلیدی در سال‌های دولت هوارد (1996-2007) در شکل‌دهی به رد مقررات اقلیمی و انتشار گازهای گلخانه ای ایفا کردند. آن فعالیت سیاسی دفاعی در مبارزات علیه قیمت‌گذاری کربن در دولت‌های کارگری راد و گیلارد (2007-2013) و 9 سال بعد از حکومت محافظه‌کاران ادامه یافت.

در واقع، تحت دولت فعلی کارگر آلبانی (2022 تا کنون) منافع سوخت های فسیلی در گاز و زغال سنگ همچنان تأثیر قابل توجهی بر سیاست انرژی و آب و هوا دارد. این نفوذ از طریق شیوه‌های مختلف، مانند لابی‌گری، شبکه‌سازی و نمایندگی انجمن‌های صنعتی به دست آمده است. این امر شامل نمایندگی های مستقیم مدیران شرکت ها و لابی های پولی به وزرای ارشد دولت و بوروکرات ها یا تعاملات غیررسمی تر در سالن های مجلس بوده است.

در اینجا، نمایندگان زغال سنگ و گاز بر نقش خود به عنوان خالق ارزش عمومی از طریق اشتغال، درآمد برای خزانه عمومی و رشد اقتصادی بیشتر تأکید می کنند. کمک های مالی نفوذ سیاسی را بیشتر تقویت کرده است، به طوری که شرکت های سوخت فسیلی نزدیک به 4 میلیون دلار استرالیا به احزاب سیاسی اصلی استرالیا در طول سال های 2024-25، که شامل آخرین انتخابات فدرال نیز می شود، اهدا کردند. شکاف مبهم بین سیاست و صنعت سوخت های فسیلی به ویژه در تعبیه اجتماعی نمایندگان و مدیران صنعت در حوزه سیاسی مشهود است.

این شامل روابط شخصی و حرفه ای است. یک موضوع مشترک در اینجا مفهوم "در گردان" بین صنعت و دولت بوده است. برای مثال، چندین گزارش مسیرهای شغلی سیاستمداران و بوروکرات‌های بازنشسته را در حین ورود به سمت‌های ارشد صنعت و مشاور و همچنین نمایندگان صنعت در انتصاب‌های مشاور سیاسی فهرست کرده‌اند. این ارتباط متقابل صنعت و سیاست شامل هر دو حزب بزرگ سیاسی شده است و یک پیوند قوی سرمایه-دولت را برجسته می کند که متعهد به گسترش مداوم منابع انرژی فسیلی است.

این "تفاهم" نزدیک بین سطوح مختلف دولت و بخش سوخت های فسیلی اغلب به صراحت در بیانیه های عمومی سیاستمداران که وفاداری خود را به بخش منابع ابراز می کنند برجسته می شود. در اینجا، سیاستمداران صنعت را به عنوان ستون فقرات داستان موفقیت استرالیا و سزاوار یک صندلی در میز به تصویر می کشند.

به عنوان مثال می توان به موارد زیر اشاره کرد: حمایت از انتصاب وزیر منابع سابق به ریاست انجمن صنعت معدن اوج. خزانه دار فدرال که یک توده زغال سنگ را در پارلمان به نمایش می گذارد و منافع ملی آن را اعلام می کند. و یک وزیر سابق منابع، یادداشتی صمیمانه از خداحافظی با بخش معدن استرالیا در فیس بوک منتشر کرد. همانطور که یکی از مصاحبه شوندگان در تحقیق ما اذعان کرد: "بله، دری گردان از مشاوران و پرسنل مدیریتی بین دفاتر وزارتی و گروه های صنعتی و شرکت ها وجود دارد.

همیشه وجود داشته است!» به دست آوردن قلب ها و ذهن ها به طور گسترده تر، صنعت سوخت های فسیلی در شکل گیری نگرش ها و درک عمومی از توسعه اقتصادی و هویت ملی نقش اساسی داشته است. به عنوان مثال، همانطور که مدیرعامل غول زغال‌سنگ Peabody Energy در ترویج ادامه گسترش صنعت زغال‌سنگ استرالیا اعلام کرد: «زغال سنگ جامعه را طی صدها سال با دامن زدن به انقلاب‌های صنعتی و اقتصادهای دیجیتال متحول کرده است.

این افتخار گذشته استرالیا و افتخار آینده آن است.» در روابط عمومی خود، این صنعت به دنبال گرد هم آوردن طیف وسیعی از گفتمان ها در مورد چگونگی زیربنای زغال سنگ و گاز رفاه جمعی استرالیا بوده است. این شامل بحث هایی در مورد نقش نیروی زغال سنگ در تامین برق ارزان و قابل اعتماد، سهم اقتصادی درآمدهای صادراتی و حق امتیاز معدن، و اشتغال و ایجاد شغل است.

به عنوان مثال، بسیاری از بیانیه‌های عمومی صنعت برای سال‌ها بر روشی تأکید می‌کنند که در آن استخراج سوخت‌های فسیلی یکی از بیشترین درآمدهای صادراتی کشور است و از طریق حق‌الامتیاز معدن و درآمد مالیاتی که به ارائه خدمات ضروری دولتی کمک می‌کند، به منافع جمعی کمک می‌کند. علیرغم اینکه استخراج زغال سنگ بسیار سرمایه بر است، به عنوان منبع اصلی اشتغال نیز مطرح شده است و بر نقش آن در توسعه منطقه ای و به عنوان بخش کلیدی بسیاری از جوامع تاکید می کند.

این تمرکز بر جوامع محلی، ایجاد شغل و توسعه منطقه‌ای از طریق برنامه‌های تبلیغاتی و اجتماعی صنعت، به نمایش گذاشتن برنامه‌های حفاظت و پایداری محلی، مشخصات کارگران معدن و زندگی خانوادگی آنها، حمایت مالی از تیم‌های ورزشی محلی و مدارس و بیمارستان‌ها، برنامه‌های اشتغال بومی، و برنامه‌های "آموزش" برای ترویج مزایای انرژی سوخت فسیلی تقویت شده است.

همانطور که منتقدان خاطرنشان کردند، این شیوه‌ها به‌عنوان شکلی از "وابسته روابط عمومی" عمل می‌کنند که هدف آن خنثی کردن ادراکات منفی بیشتر از صنعت و جلب توجه قلب و ذهن جوامع محلی و عموم مردم به ارزش استخراج سوخت‌های فسیلی است. تفکر جادویی آینده ای با سوخت فسیلی در شرایطی که نگرانی مردم در حال افزایش در مورد بدتر شدن تغییرات آب و هوایی است، صنعت سوخت های فسیلی به دنبال برجسته کردن مزایای فعلی خود و همچنین ارائه تصویری از آینده است که در آن به رشد خود ادامه می دهد.

علیرغم کاهش سریع هزینه انرژی های تجدیدپذیر و حرکت های رو به رشد جهانی به سمت کربن زدایی، صنایع زغال سنگ و گاز و سیاستمداران همسو به دنبال ترویج خیالی "سوخت های فسیلی برای همیشه" بوده اند. این امر مستلزم تاکید بر نقش مرکزی زغال سنگ و گاز در واکنش اقتصادی به همه‌گیری COVID-19 و همچنین نوآوری‌های تکنولوژیکی و نیاز به امنیت انرژی است.

نمونه‌ها شامل چارچوب‌بندی صنعت گاز صادراتی استرالیا به‌عنوان «سوخت انتقال» برای کمک به کاهش انتشار جهانی، و همچنین ترویج مداوم صنعت زغال‌سنگ به اصطلاح «زغال‌سنگ پاک» از طریق فناوری‌های فانتوم مانند جذب و ذخیره‌سازی کربن است. در پاسخ، سیاستمداران ایالتی و فدرال به صحبت درباره آینده انرژی فسیلی ادامه داده اند و پروژه های جدید زغال سنگ و گاز همچنان با چراغ سبز روشن هستند. علیرغم دهه ها بحث سیاسی در مورد سیاست آب و هوا و انرژی، نقش استرالیا به عنوان یک تولید کننده عمده انرژی فسیلی بدون تغییر باقی مانده است.

در حالی که نسل‌های کنونی و آینده دنیایی را تماشا می‌کنند که زیر بار اختلالات اقلیمی رو به وخامت می‌رود، میراث تأثیر بیش از حد صنعت سوخت‌های فسیلی بر شکست در کربن‌زدایی به شدت سنگین می‌شود. در ابتدا تحت Creative Commons توسط 360info™ منتشر شد.