چگونه غذا به منبع لذت تبدیل شد

قبل از اینکه M. F. K. Fisher قلم خود را به دست بگیرد، بیشتر نوشته های غذای آمریکایی بویی از شور و نشاط ویکتوریایی در مورد آن داشتند - یک خرج کرست. پس از فیشر، این ژانر آزاد شد. فیشر با گوش‌زدگی و لحن بی‌نقص و تسلط بر مقاله کوتاه، الهام‌بخش نسل‌های متعددی از نویسندگان بود که ممکن بود در غیر این صورت هرگز به خود زحمت فکر کردن دقیق در مورد اینکه چگونه و چه چیزی می‌خوریم، و چگونه غذا می‌تواند منبع لذت جسمانی باشد را به خود نداده بود. روت رایشل، بتی فوسل، الیزابت گیلبرت از Eat Pray Love - همه فرزندان فیشر هستند. Picador اخیرا پنج مجموعه کلاسیک فیشر را مجددا منتشر کرده است.

بازخوانی آنها نه تنها به معنای درک میزان لذتی است که او در نوشتن غذا ایجاد کرده است، بلکه درک میزان دردهایی است که او بی سر و صدا در کارش تعالی داده است. بسیاری از متخصصان غذا از او الگو گرفته اند. اگر خاطره نویسان بیشتری نیز این کار را انجام دهند.

فیشر خود از پیشینیان روشن بهره ای نداشت. در دهه‌های قبل از انتشار اولین مجموعه مقاله‌های او، خدمت به آن، در سال 1937، کتاب‌های آشپزی راه‌هایی را برای مادران برمی‌شمردند که بتوانند خانواده را به خوبی اداره کنند - خطوط اصلی چیزی که به عنوان اقتصاد خانگی شناخته می‌شود، با مادرسالار به عنوان یک ژنرال سخت‌گیر. فیشر در مقدمه Serve It Forth نوشت، این کتاب‌ها «مستند، واقعی بودند، و به طور عملی با پارچه قابل شستشو یا کاغذ رنگی پوشیده شده بودند».

یکی از این مجلدها، کتاب آشپزی لیزی بلک کاندر، که در سال 1901 منتشر شد، به عنوان آغازگری برای دوران پیش از راحتی عمل کرد، زمانی که فصل‌هایی در مورد چگونگی روشن کردن آتش چوب یا ساختن «جعبه سرد پنجره» برای خانواده‌هایی که اجاق گاز یا یخچال ندارند ضروری بود. نوشته کاندر مانند بشقاب مخمر له شده خشک بود: "همیشه ظروفی را که در آن غذای گرم سرو می شود گرم کنید. هرگز لیوان ها و فنجان ها را بیش از سه چهارم پر نکنید. هنگام عبور از بشقاب، آن را نگه دارید تا انگشت شست روی سطح بالایی قرار نگیرد."

بیشتر، دستور العمل وجود دارد. کتاب‌های مربوط به غذا، کتاب‌هایی در مورد تهیه غذا بودند، عمدتا برای تشویق شوهران مزدبگیر (زیرنویس اصلی کتاب The Settlement Cook The Way to a Man’s Heart بود). فیشر از این حالت ترسناک توصیه‌کننده و مرد محور از نوشتن غذا استفاده کرد. او نه تنها برای آموزش، بلکه برای لذت بردن نیز می نوشت و در کلمات قصار نیز مهارت داشت. او در مقاله 1937 خود "Meals for Me" می نویسد: "یک شب کشته یک نوع قتل است، جنایتکار مانند هر بیماری، و مانند بیماری یک جنایت تمام عیار است."

«اگر زمان، بسیار زودگذر، باید مانند انسان‌ها بمیرد، بگذارید با غذای خوب و صحبت‌های خوب پر شود.» ما با لیزی بلک کاندر خیلی فاصله داریم.

[ بخوانید: زنی که باعث شد آمریکا کتاب های آشپزی را جدی بگیرد]

برای فیشر، عمل غذا خوردن صرفا مغذی نیست. به اندازه رابطه جنسی خوب عمیقا رضایت بخش است و باید با همان شدت و تمرکز به آن توجه کرد. او در «غذاها برای من» می نویسد: «شاید تعداد بسیار کمی از ما احساس کنیم که شکستن نان، تقسیم نمک، فرو بردن معمول در یک کاسه، بیش از ارضای یک نیاز است. ما چیزهای اولیه را مانند آهنگ‌هایی که از طریق رادیو شنیده می‌شود عادی می‌سازیم و رمز و راز و قدرت هر دو را فراموش می‌کنیم.»

اکنون این واقعیت ثابت شده است که غذا می تواند یک دال همه کاره باشد، و یک وعده غذایی می تواند کل فرهنگ و روش های عامیانه آن را رمزگشایی کند، اما فیشر ممکن است اولین نویسنده آمریکایی بوده باشد که این گونه فکر کرده است. او نه به عنوان یک انسان شناس، بلکه به عنوان یک داوطلب که از بشقاب خود به بالا نگاه می کند، به موضوع نزدیک شد. اینکه او را یک نویسنده مواد غذایی بنامیم مانند این است که مزرعه حیوانات را کتابی در مورد دام بنامیم.

هنگامی که او در مجموعه تازه منتشر شده چگونه یک گرگ بپزیم، درباره رفع گرسنگی در زمان جنگ می نویسد، او واقعا در مورد دور نگه داشتن گرگ ناامیدی با همراهی خوب می نویسد: «از آنجایی که برای زندگی باید غذا بخوریم، ممکن است این کار را هم با فضل و هم با ذوق انجام دهیم.» زندگی خوب، که غذا یک عنصر حیاتی است، برای فیشر یک پدیده اجتماعی بود. امروزه که بسیاری از مردم تمایل دارند به تنهایی غذا بخورند، این نگرش ممکن است تا حدودی نابهنگام به نظر برسد - و بنابراین فقط جذاب تر است.

فیشر چیزی را خلق کرد که ممکن است شکل تازه ای در نظر گرفته شود: ترکیبی زیبا از مقاله شخصی، تاریخ، سفرنامه غذایی و خاطرات. اینکه او چگونه این کار را به انجام رسانده است به نحوه زندگی او در سال‌های اولیه زندگی‌اش که از پیش بند خانگی جدا شده بود، ربط دارد. دختر بزرگ صاحب روزنامه و یک خانه‌دار «خجالتی، مغرور، غیراجتماعی، اسنوب»، در خانواده‌ای در کالیفرنیا بزرگ شد که یک پالت بژ را در سفره خانواده پرورش می‌داد. اما او خاطرات پرشوری از وعده های غذایی هیجان انگیزتر خارج از خانه داشت و در 21 سالگی به فرانسه رفت.

فیشر در شاهکار خود در سال 1943، The Gastronomical Me، که به تازگی دوباره منتشر شد، از زندگی خود در بین جنگ های جهانی می نویسد، زمانی که در پاریس، دیژون و سوئیس به همراه همسر اولش آلفرد فیشر و بعدا با شوهر شماره 2 خود، دیلوین پریش، با طعم کبوتر کباب شده با یک کبوتر کباب شده میل کرد. مسیحی او این ماجراجویی‌ها را در زمانی داشت که اکثر آمریکایی‌ها به نان گوشت و قالب‌های Jell-O گیر کرده بودند، 20 سال قبل از این که شوی فرانسوی جولیا چایلد در پی بی‌اس، شیفتگی مداوم به غذاهای اروپایی را آغاز کند.

[ بخوانید: هشت کتاب آشپزی که ارزش خواندن را دارد ]

فیشر درباره اولین اقامت او در اروپا می‌نویسد: «بیشتر عیاشی‌های ما داوطلبانه بود، اما با وجود این، من شک دارم که آیا کبدهای خسته‌تر از ما می‌توانستند هزار ضربه صفراوی را که ما به آن‌ها وارد کردیم، تحمل کنند.» چشم چرخان او درخشش حسی همه چیزهایی را که با دقت بالزاسی می خورد، جلب می کند، چه حلزون ها، «سبز و آب دهان در تابوت های ظریف کوچکشان» یا شرابی که «از یک لوله در یک لیوان ضخیم بیرون آمد یا از گهواره ای در ته لیوان تار عنکبوت به ته تار عنکبوت فرو رفت. تکان دادن هوا.»

The Gastronomical Me فقط یک جشن متحرک نیست، بلکه خاطراتی از دوران جوانی فیشر است و در میان زیبایی کنونی بسیاری از زشتی های گذشته وجود دارد. فیشرها اروپا را در سال 1932 ترک کردند و در کالیفرنیا پایان یافتند، جایی که ازدواج آنها سرد شد و M. F. K. عاشق پریش، نویسنده و هنرمند شد. The Gastronomical Me جزئیات این اپیزود را حذف می کند و دوباره در سال 1935 بازمی گردد، در آن نقطه پریش به سادگی وارد روایت می شود (با نام مستعار مرموز "Chexbres") و فیشر را در سفر بازگشت به فرانسه همراهی می کند.

او در توضیح (یا به جای) توضیح می‌دهد: «من پر از تصمیم‌هایی بودم که هرگز در گرداب «همسر هیئت علمی» بودن گیر ندهم. "چند سال دیگر، و من لباس‌های عصرانه قهوه‌ای-ساتن می‌پوشیدم و در ناهارهای کمیته با خستگی سالاد گل ختمی می‌خوردم."

فیشر در توصیف راه خود به سوی آزادی چنان هوشمندانه و معمولی، جایگزینی برای رویکرد «درد برای به دست آوردن» رایج در میان خاطره نویسانی که چندین دهه بعد آمدند، ارائه می دهد. به نظر می رسد آزادی خواهی پشیمانانه او در میان خاطره نویسان معاصر از مد افتاده است، بسیاری از آنها خود را توصیف می کنند که از دیگ جهنمی تراژدی یا خیانت به یک تولد دوباره درخشان بیرون آمده اند. فیشر مطمئنا تروما را می دانست: در سال 1941، دو سال قبل از انتشار کتاب من معده، پریش که به شدت بیمار بود، جان خود را از دست داد.

با این حال، فیشر، خاطره‌نویس، هرگز روح کتک خورده را در جستجوی غذای روحانی و کنگر سرخ شده بازی نمی‌کند. غذا برای او عامل تغییر نیست، عنصر اصلی برخی عملکردهای مرتب و رستگارانه. تقریبا به نظر می‌رسد که فیشر بخش‌هایی از زندگی خصوصی‌اش را آنقدر ناخوشایند می‌دانست که نمی‌توان آن را در کتاب‌های اولیه گنجاند، زمانی که او از طعم جدید مست بود و مشتاق به اشتراک گذاشتن آن شادی با خوانندگانش بود.

پس از مرگ پریش، حس‌گرای بی‌باک آرام آرام مرکز خود را پیدا کرد. او در The Gastronomical Me می‌نویسد: «در نهایت چیزهایی مانند سنگ‌ها و آثار موش را به وضوح دیدم. "تقریبا خیلی زیاد شنیدم. با تمرکز شهوانی شدیدی که ربطی به گرسنگی بدنی نداشت، غذا می خوردم، اما به نظر می رسید بخشی دیگر از من را تغذیه می کند." به اصرار خواهرش آن، او به مکزیک رفت. در مازاتلان، در یک اتاق هتل «مملو از دریا»، «تمام شب مثل یک گربه خوابیدم و رویاهای خوبی در حال خوبم دیدم».

در دهه‌های پس از جنگ، زندگی فیشر آرام‌تر شد و دراماتیک کمتری داشت. او دو دختر بزرگ کرد، با ناشر دونالد فرید ازدواج کرد و به کانتی سونوما نقل مکان کرد، جایی که آشپزی کرد، سفر کرد، و به طرز پربار و درخشانی درباره زندگی و آنچه می خورد نوشت تا زمانی که در سال 1992 در 83 سالگی درگذشت. اما نثر فیشر در آن سال های پر حادثه اواخر و اوایل دهه 1930 بسیار درخشان بود. و زمانی که میل، جاه طلبی و کنجکاوی او نوشتن غذا را به مقام ادبیات ارتقا داد.