چگونه فیلم‌های مربوط به فناوری به دیستوپیایی تبدیل شدند؟

-عکس-تصویر توسط کلاوه رزچی برای TIME

در سال 2014، فیلمی در مورد یک مخترع متکبر و خاردار در تلاش برای ساخت «ماشینی که می تواند هر مشکلی را حل کند» وارد سینما شد. این پروژه خلق مخفیانه یک فناوری قدرتمند را بررسی کرد که گروهی از رهبران نظامی را قادر ساخت تا زندگی و مرگ هزاران نفر را به طور یکجانبه تعیین کنند.

از نقطه نظر سال 2026، داستان ناراحت کننده، حتی دیستوپیک به نظر می رسد. اما «بازی تقلید» در واقع تجلیل از قهرمان آن، آلن تورینگ، و نقش محوری او در کمک به متفقین برای رمزگشایی پیام‌های اطلاعاتی آلمان در مسیر پیروزی در جنگ جهانی دوم بود. این فیلم در گیشه شکست خورد، برنده اسکار شد و نمونه ای از فیلم های خوش بینانه و فنی دوران اوباما بود که افراد سرسخت را تحسین می کردند که بی وقفه فناوری آینده نگرانه ای را می ساختند که می توانست به جامعه ای بهتر منجر شود.

زمان چقدر تغییر کرده است. در پاییز امسال، مجموعه جدیدی از فیلم‌ها از راه می‌رسند که اساسا به عنوان رد این تز و یک رفراندوم لعنت‌کننده در دهه گذشته در فناوری عمل می‌کنند. از دید این فیلم ها، غول های تکنولوژی از قدرت خود برای تشدید افراط گرایی خشونت آمیز استفاده کرده اند (مارک زاکربرگ در The Social Reckoning). تضعیف هنجارهای دموکراتیک (الون ماسک در ماسک)؛ گمراه کردن مردم (الیزابت هلمز در تو می توانی همه چیز را ببینی)؛ و با آینده بشریت رولت بازی کنید (سام آلتمن در مصنوعی).

در برخی موارد، به نظر می‌رسد که فیلم‌ها از تصویرسازی به کنشگری آشکار سرازیر می‌شوند. برای مثال، در The Social Reckoning، قهرمان‌های داستان که تلاش می‌کنند زاکربرگ را پاسخگو بدانند، ادعا می‌کنند که تنها راه برای متقاعد کردن افراد قدرتمند برای تغییر، «ایجاد درد» است. و دردی که هالیوود قطعا می‌تواند ایجاد کند: شرکت‌های فناوری صدها میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کرده‌اند تا هوش مصنوعی را به ستونی از جامعه تبدیل کنند و در صورتی که مردم ابزارهای آنها را رد کنند، با حمام خون مالی مواجه خواهند شد.

اما لحن نفرین‌آمیز این فیلم‌ها نیز می‌تواند خودخراب‌کننده باشد، زیرا هالیوود عمدتا توسط تعداد انگشت شماری از میلیاردرها کنترل می‌شود که سرمایه‌گذاری زیادی روی هوش مصنوعی انجام می‌دهند – و ابزارهای هوش مصنوعی می‌سازند که می‌توانند جایگزین هنرمندان شوند. و آنها قبلا شروع به حمله کرده اند. ماسک تهدید کرد که از الکس گیبنی کارگردان ماسک به دلیل افترا شکایت خواهد کرد و در ماه ژوئن، بازوی فیلم آمازون به طور ناگهانی Artificial را از فهرست خود خارج کرد. این شرکت 50 میلیارد دلار سرمایه گذاری در OpenAI Altman دارد.

(نئون متعاقبا فیلم را برداشت.) زمان نشان خواهد داد که آیا این فیلم‌ها ضربه مورد نظر خود را علیه فناوری بزرگ وارد می‌کنند یا نشان‌دهنده آخرین مقاومت طبقه خلاقی هستند که مدیون اربابانی هستند که از آنها نفرت دارند.

فن آوری و اسطوره سازی هالیوود

جرمی استرانگ در نقش مارک زاکربرگ در The Social Reckoning - Sony Pictures

این فیلم ها در رویکرد داستانی خود تفاوت های قابل توجهی دارند. مستند گیبنی ماسک یک راهپیمایی روشمند چهار ساعته در میان ناتوانی های شرکتی بنیانگذار تسلا است. درام «حساب اجتماعی» اثر آرون سورکین، ناامیدی شخصی فزاینده فرانسیس هاگن، افشاگر نهایی فیس بوک (مایکی مدیسون) را دنبال می کند.

«شما می‌توانید همه چیز را ببینید» چیزی شبیه یک مسابقه شطرنج روان‌شناختی بین الیزابت هولمز ترانوس است که سعی می‌کند تصویر خود را درست قبل از رفتن به زندان بازسازی کند، و فیلم‌سازانی ناتان فیلدر و لنس اوپنهایم که امیدوارند از تناقض‌های او بازجویی کنند.

اما همه آنها بر سر یک سوال اصلی جمع می شوند: چرا این تایتان های معیوب اینگونه هستند؟ در سال 1941، شهروند کین اثر اورسون ولز الگوی نسل‌های پرتره شخصیت‌های هالیوودی را تنظیم کرد که جاه‌طلبی سوزان یک ضدقهرمان را اغلب می‌توان به لحظات دردناک عاطفی ردیابی کرد. هم The Imitation Game و هم The Social Network، دو فیلم برجسته فناوری دهه 2010، از این سنت پیروی می کنند و به تورینگ و زاکربرگ گل سرخ خود را در قالب دلشکستگی های گذشته می دهند.

این قاب‌بندی‌ها اقدامات مضر بعدی خود را منطقی می‌کنند، گویی می‌خواهند بگویند که نوابغ فناوری صدمه می‌بینند و مانند بقیه ما سرکوب می‌شوند.

با این حال، این مجموعه جدید از فیلم‌ها تا حد زیادی به نتیجه معکوس می‌رسند: این که این اربابان فناوری دقیقا به این دلیل که متفاوت و بی‌رحمانه فکر می‌کنند، مسیری سرگردان را برای بشریت ترسیم کرده‌اند. پیتر تیل و سایر اعضای به اصطلاح مافیای پی پال به این نتیجه رسیدند که مسیر موفقیت در دره سیلیکون مستلزم تعقیب سرعت و مقیاس بی امان به هر قیمتی است.

این کتاب راهنما جدید دیکته می کرد که بنیانگذاران همه چیز را بر روی چشم انداز شرکت شرط بندی کنند. به مردم این افسانه را بفروشید، حتی اگر قسمت هایی از آن نادرست باشد. طرح و قراضه به سمت اختراع و سپس انحصار. سپس آبکشی کرده و در مقیاس بزرگتر تکرار کنید.

این رویکرد باعث ایجاد برخی از بزرگترین شرکت های جهان شده است. اما فیلم‌ها استدلال می‌کنند که شکست، فریب و آسیب‌های جانبی نیز به این روند وارد شده است. و به‌جای تلاش برای انجام ماموریت‌های قهرمانانه - مانند شکست دادن نازی‌ها - هدف اصلی این قهرمانان فناوری جدید به‌نظر می‌رسید به دست آوردن، معتاد کردن و کسب درآمد تا حد ممکن کاربران است.

این فیلم های جدید با این تغییر روانی دست و پنجه نرم می کنند. آرون سورکین به‌عنوان فیلمنامه‌نویس شبکه اجتماعی در سال 2010، زاکربرگ را به‌عنوان آدمی متکبر، اما همچنان روح‌انگیز، ترسیم کرد و عاجز بود که آن را به مرد بچسباند. ربع قرن بعد، زاکربرگی که او نوشت و کارگردانی جرمی استرانگ را برای بازی در Reckoning مرد است: روباتیک و بی رحمانه، تصمیم گیری از طریق تحلیل هزینه سرد. در فیلم مصنوعی لوکا گوادانینو، اندرو گارفیلد نقش سم آلتمن را در نقش یک دروغگوی سریالی بازی می‌کند که اگر به پیشبرد مأموریتش کمک کند، هر چیزی را می‌گوید.

این افراد به‌عنوان ضدقهرمانان تصویر نمی‌شوند، بلکه به‌عنوان شرور، با جهان‌بینی‌های خودخواهانه که ممکن است با دموکراسی ناسازگار باشد، نشان داده می‌شوند.

اضطراب هوش مصنوعی

جهان بینی آنها خطرات بیشتری را ایجاد می کند زیرا تمرکز خود را از رسانه های اجتماعی به هوش مصنوعی تغییر می دهد. فیلمی که به طور مستقیم به آسیب های فعلی هوش مصنوعی می پردازد، بخشی از این محصول اصلی هالیوود نیست، بلکه مستند NAZA است که توسط دو کارگردان اسراییلی برنده اسکار در تل آویو فیلمبرداری شده است. در پوشش تاریکی، افسران اسرائیلی ناشناس توضیح می‌دهند که چگونه ابزارهای هوش مصنوعی نظارت و بمباران گسترده در غزه را امکان‌پذیر کردند. این ابزارها به آنها این امکان را می داد که به جنگ به عنوان یک بازی ویدیویی فکر کنند و قربانیان خود را نه به عنوان مردم بلکه به عنوان "مورچه" یا "کارخانه اهداف" تصور کنند. ( ارتش اسرائیل بسیاری از ادعاهای فیلم را رد کرده است.)

Musk و Artificial رنگ‌های آخرالزمانی بیشتری دارند. اولی با تجسم ماسک در حال پرواز به فضا با یک کشتی موشکی در حالی که زمین پشت سر او منفجر می شود، به پایان می رسد. گیبنی در سپتامبر به تایم گفت که سطح ترس او در این روزها «واقعا بالاست». او گفت: «الون ماسک در حال شرط‌بندی است که آیا هوش مصنوعی ما را به لحظه‌ای از فراوانی خارق‌العاده یا اساسا پایان زندگی روی زمین می‌رساند یا خیر. "چه کسی چنین شرط بندی می کند؟"

بیشتر بخوانید: ایلان ماسک این مستند را "قطعه ضربه" می نامد. اینجاست که چرا اینقدر نسبت به او انتقادی است

این بار، شخصی است

اندرو گارفیلد (سمت چپ) در نقش سم آلتمن در فیلم مصنوعی، با یورا بوریسوف در نقش ایلیا سوتسکور - با اجازه نئون

منفی بودن طاقت فرسا این فیلم ها چه چیزی به دست خواهد آورد؟ گیبنی امیدوار است که یک بررسی جامع و دقیق از شخصیت رهبران فناوری ارائه دهد که دائما از بحران ها خارج می شوند و به سمت چیز بزرگ بعدی می روند. ماسک از ماشین‌ها به موشک‌ها به دولت و هوش مصنوعی و برگشته است. زاکربرگ نام فیسبوک را به متا تغییر داد و در میان واکنش‌های شدیدی که به دلیل افشاگری هاوگن به وجود آمد، نام فیسبوک را به Meta تغییر داد – و سپس زمانی که متاورس خراب شد، او تمام پول شرکتش را به هوش مصنوعی ریخت.

فیلم به بینندگان گریز عمیق تری از چرخ همستر الگوریتمی ارائه می دهد و به طور غیرقابل انکاری درک عمومی را شکل می دهد. الیزابت هولمز خودش در «تو می‌توانی همه چیز را ببینی»، حداقل به گفته فیلدر، فیلم‌ساز چنین می‌گوید: بسیاری از افرادی که هولمز را در زندان ملاقات کردند، بر این باور بودند که The Dropout، سریال تخیلی هولو با بازی آماندا سایفرید، مستندی درباره او است.

این خصومت که در این فیلم‌ها جریان می‌یابد مهم است، زیرا جاه‌طلبی‌های هوش مصنوعی به پذیرش انبوه بستگی دارد. برای آموزش هوش مصنوعی قوی‌تر، شرکت‌هایی مانند OpenAI و Meta صدها میلیارد دلار وام گرفته‌اند که در نهایت باید با کسب درآمد ثابت و کلان بازپرداخت کنند. مردم در حال حاضر به شدت به هوش مصنوعی بی‌اعتماد هستند، حتی اگر تعداد زیادی از آن استفاده کنند. اگر Artificial بسیاری از افراد را متقاعد کند که استفاده از ChatGPT را متوقف کنند - همانطور که اندرو گارفیلد انجام داده است - این می تواند فشار بیشتری را بر شرط بندی صنعت وارد کند.

اما بسیاری از این بینندگان بالقوه در حال حاضر از فناوری بزرگ خوششان نمی‌آید - در حالی که بسیاری دیگر به سادگی درگیر نیستند و ترجیح می‌دهند که به معنای واقعی کلمه هر کار دیگری را در اوقات فراغت خود به جای وسواس بر رهبران فناوری انجام دهند. The Social Reckoning فقط 17 میلیون دلار درآمد داشته است که با 225 میلیون دلاری شبکه اجتماعی فاصله زیادی دارد و ماسک علیرغم بررسی های قوی 730000 دلار به دست آورده است. (شما می توانید همه چیز را ببینید بهتر عمل کرده است، اما این ممکن است بیشتر به دلیل جذابیت اطراف فیلدر باشد تا هولمز.)

با این حال، به نظر می‌رسد که غول‌های فناوری خودشان به این موضوع اهمیت می‌دهند، و در نوع خود پاسخ می‌دهند. آنها به طور فزاینده ای دسترسی به روزنامه نگاران یا مصاحبه های تلویزیونی را دریغ می کنند و در عوض تنظیمات دوستانه تری مانند The Joe Rogan Experience را انتخاب می کنند. آنها در حال شکل دادن به نحوه درک این فیلم ها در رسانه های اجتماعی هستند: پلتفرم های متعدد در ابتدا از اجرای تریلر ماسک به دلیل "محتوای سیاسی" آن خودداری کردند. آنها مالک استودیوهای فیلم هستند و می توانند بودجه محصولات مشابه انتقادی را قطع کنند و آنها را به حاشیه هایی که کمتر دیده می شوند، کاهش دهند.

و در نهایت، آنها در حال ساخت ابزارهای هوش مصنوعی هستند که می تواند بسیاری از عناصر انسانی فرآیند فیلمسازی را منسوخ کند - بازیگران مجازی، انیمیشن، طراحی صحنه، استوری بورد.

با توجه به همه این تهدیدها، شاید تعجب آور نباشد که این فیلم های فناوری با فوریت و لفاظی آخرالزمانی سر و صدا می کنند. همانطور که در شعار معروف Jaws: The Revenge آمده است: "این بار، این شخصی است." بنابراین هالیوود در حال عقب نشینی است و خود را به عنوان یک شرور درگیر در مبارزه برای زندگی خود معرفی می کند. مشکل این است که در حال حاضر در دهان باز Big Tech نشسته است.