چگونه مخاطرات شغلی اجرای سیاست تک فرزندی در چین را شکل داد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

سیاست تک فرزندی چین به طور گسترده به عنوان یکی از سختگیرانه ترین سیاست های عمومی در تاریخ مدرن در نظر گرفته می شود. با این حال، محققان مدت‌ها بحث کرده‌اند که واقعا چقدر در کاهش باروری در کشور نقش داشته است.

نرخ باروری چین پس از معرفی این سیاست در 1979-1980 تغییر نسبتا کمی داشت. تنها یک دهه بعد، در دهه 1990، باروری به شدت کاهش یافت و بیش از یک سوم کاهش یافت، از تقریبا 2.5 به 1.6 تولد در هر زن - زیر باروری "نرخ جایگزینی".

لینگ‌شنگ منگ، دکتری، نویسنده اصلی یک مطالعه جدید منتشر شده در نیچر و محقق ارشد پژوهشی در برنامه تحقیقاتی کار، درآمد و جمعیت چین (CLIP) می‌گوید: چین از دهه 1970 سه کاهش عمده در باروری را تجربه کرده است، اما زمان‌بندی آنها با معرفی سیاست تک فرزندی مطابقت ندارد.

"این یک سوال مهم را ایجاد می کند: چه چیزی باعث این کاهش، به ویژه کاهش چشمگیر در دهه 1990 شد؟"

تحقیقات جدید منگ و همکارانش در دانشگاه استنفورد و رنمین چین به حل این معمای دیرینه کمک می کند. آنها دریافتند که کاهش تأخیر باروری تا حد زیادی ناشی از انگیزه های قوی تر برای مقامات دولتی محلی برای اجرای سیاست تک فرزندی است.

نکته کلیدی، معرفی سیاست وتوی یک رای (OVV) بود، که به شدت پیشرفت شغلی را برای مقامات محلی در صورت عدم دستیابی به اهداف کنترل تولد ممنوع می‌کرد و انگیزه‌های شخصی قدرتمندی را برای اجرای سیاست تک فرزندی ایجاد می‌کرد.

با مقایسه استان‌هایی که OVV را در زمان‌های مختلف اتخاذ کردند، محققان دریافتند که این سیاست تقریبا نیمی از کاهش باروری در چین را در طول دهه 1990 به خود اختصاص داده است و به کاهش باروری به زیر نرخ جایگزینی تقریبا 2.1 تولد در هر زن کمک می‌کند.

محققان همچنین بررسی کردند که چگونه اجرای سخت‌گیرانه‌تر بر رفتار باروری تأثیر می‌گذارد. آنها دریافتند که OVV منجر به افزایش استفاده از دستگاه‌های داخل رحمی (IUD) به‌ویژه دستگاه‌هایی که توسط مقامات دولتی محلی توصیه می‌شود، شده است. این مطالعه همچنین افزایش سقط جنین‌های القایی را در سال‌های بعد پس از اجرای OVV ثبت کرد، اگرچه این افزایش با کاهش اولیه تولدها مطابقت نداشت.

دکتر هونگ بین لی، یکی از نویسندگان این مطالعه، پژوهشگر ارشد در دانشگاه استنفورد، استاد سیاست های اقتصادی و تحقیقات اقتصادی، می گوید: «برای دهه ها، یکی از بزرگترین معماها در مورد کاهش باروری در چین این بود که چرا سیاست تک فرزندی زمانی که برای اولین بار معرفی شد تأثیر کمی داشت، اما باروری به شدت کاهش یافت بیش از یک دهه بعد.

لی که همچنین مدیر دانشکده CLIP است، گفت: «تحقیق ما به حل این معما کمک می‌کند تا نشان دهد که این سیاست زمانی مؤثرتر شد که مقامات محلی با انگیزه‌های شغلی قوی برای اجرای آن مواجه شدند».

چین سیاست تک فرزندی را به دلیل اعتقاد رهبرانش مبنی بر اینکه رشد جمعیت دستاوردهای اقتصادی آنها را می بلعد، اتخاذ کرد. جمعیت این کشور در سه دهه تقریبا دو برابر شده بود، از حدود 540 میلیون نفر در سال 1949 به نزدیک به یک میلیارد تا سال 1980، و برنامه ریزان پیش بینی کردند که اگر چیزی تغییر نکند، جمعیت می تواند تا سال 2000 از 1.3 میلیارد نفر فراتر رود. این سیاست تا سال 2015، زمانی که دولت مرکزی چین تعداد مجاز فرزندان در هر زوج را به دو نفر افزایش داد، به قوت خود باقی ماند. جمعیت کشور امروز حدود 1.4 میلیارد نفر است.

یافته های جدید نقش قدرتمند انگیزه های بوروکراتیک در شکل دادن به نتایج سیاست های عمومی را برجسته می کند. حتی یک سیاست سختگیرانه مانند سیاست تک فرزندی ممکن است بدون انگیزه های قوی برای کسانی که مسئول اجرای آن هستند، اثرات محدودی داشته باشد.

این مطالعه همچنین به بحث گسترده‌تری درباره دلایل کاهش باروری در چین کمک می‌کند.

گرانت میلر، Ph.D.، یکی دیگر از نویسندگان مطالعه طبیعت، گفت: «در حالی که توسعه اقتصادی و سایر تغییرات اجتماعی نقش مهمی ایفا کردند، ما نشان می‌دهیم که اجرای دقیق‌تر سیاست‌های جمعیتی سهم قابل‌توجهی بیشتری از کاهش را نسبت به بسیاری از تحقیقات کمی قبلی داشته است، و نشان داده شده است که سیاست‌های جمعیتی بیش از آن در بسیاری از محیط‌های دیگر در سراسر جهان توضیح می‌دهد.»

میلر پروفسور هنری جی. کایزر جونیور در دانشکده پزشکی، استاد سیاست سلامت و عضو ارشد SIEPR و موسسه مطالعات بین‌المللی فریمن اسپوگلی است.

محققان عموما به این نتیجه رسیده‌اند که سیاست‌های جمعیتی دولت تنها نقش کوچکی در کاهش نرخ زاد و ولد دارند و تغییرات اقتصادی و اجتماعی بیشتر کار را انجام می‌دهند. حتی چین، با تهاجمی ترین سیاست تاریخ، به نظر می رسید که با این الگو مطابقت داشته باشد، زیرا نرخ زاد و ولد آن به سختی به مدت یک دهه پس از شروع سیاست تک فرزندی تغییر کرد. این مقاله استدلال می کند که این دیدگاه اشتباه است: این سیاست زمانی که به طور جدی اجرا شد تأثیر زیادی داشت.

هانمو یانگ، استادیار اقتصاد جمعیت در دانشگاه رنمین چین و محقق سابق پسادکتری Lazear-Liang در دانشکده تحصیلات تکمیلی بازرگانی استنفورد، گفت: «درس گسترده‌تر فراتر از سیاست‌های جمعیتی است. ما نشان می‌دهیم که اثربخشی سیاست‌های دولت نه تنها به طراحی آن‌ها، بلکه به انگیزه‌های مقامات مسئول اجرای آن‌ها نیز بستگی دارد.»

لینگ‌شنگ منگ و همکاران، مشوق‌های بوروکراتیک اثربخشی سیاست تک فرزندی را در چین شکل دادند، طبیعت (2026). DOI: 10.1038/s41586-026-11232-w

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →