چگونه می توان جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران را متوقف کرد

جنگی که اسرائیل و آمریکا در 28 فوریه علیه ایران به راه انداختند، در حال سکون است، نه پایان. نبرد اصلی متوقف شده است، دیپلماسی متوقف شده است و هر دو طرف برای دور بعدی آماده می شوند. برای درک اینکه چرا جنگ به زودی از سر گرفته می‌شود، باید انگیزه‌های دو دولتی را که آن را آغاز کردند، درک کنیم. هیچ کدام از آنها صلح نمی خواهند. رهبری اسرائیل به دنبال تسلط بر خاورمیانه است و ایالات متحده به دنبال حفظ سلطه خود بر جهان است. بیان این اهداف صرفا تأکید بر این است که هر دو دولت در دنیای توهم عمل می کنند.

رهبری سیاسی اسرائیل درگیر این باور است که بقای اسرائیل به برتری نظامی آن بر جهان عرب و به انقیاد یا حذف دائمی مردم فلسطین بستگی دارد. این باور نوعی جنون جمعی است، اما این دکترین است که بر سیاست اسرائیل حاکم است. رهبران اسرائیل نمی توانند بپذیرند که صلح در دسترس است. در ابتکار صلح عربی در سال 2002، کشورهای عربی در ازای ایجاد یک کشور فلسطینی در مرزهای 1967، به اسرائیل عادی سازی کامل پیشنهاد دادند و این پیشنهاد هنوز پابرجاست.

صلح نمی تواند بر اساس نسل کشی در غزه یا بر اساس نفرت از مردم فلسطین و تلاش برای حذف آنها از سرزمینشان ساخته شود. با این حال، این راهی است که نخست وزیر بنیامین نتانیاهو انتخاب کرده است، و او اکنون آشکارا با متحدان «مذهبی ملی» خود، از جمله ایتامار بن گویر و بزالل اسموتریچ، که دین را در خدمت نفرت و کشتار می‌چرخانند، به کارزار می‌پردازد.

ایالات متحده در حال کاهش قدرت خود است. ایران بیش از 70 سال است که هدف قرار گرفته است. در سال 1953، سیا و اطلاعات بریتانیا، نخست وزیر منتخب ایران، محمد مصدق را پس از ملی شدن نفت ایران، سرنگون کردند. سپس ایالات متحده شاه را نصب کرد و از دولت پلیسی او حمایت کرد تا اینکه مردم ایران در سال 1979 آن را سرنگون کردند. ایالات متحده هرگز ایران را به خاطر فرار از سلطه ایالات متحده نبخشید. ایالات متحده از جنگ مرگبار صدام حسین علیه ایران در دهه 1980 حمایت کرد و به دنبال آن چهار دهه جنگ اقتصادی، عملیات مخفی، حملات سایبری و ترورها انجام شد.

ترامپ در سال 2018 توافق هسته‌ای 2015 را پاره کرد، سایت‌های هسته‌ای ایران را در ژوئن 2025 بمباران کرد و سپس، در فوریه سال جاری، در جنگ علنی به اسرائیل پیوست و رهبر عالی ایران را در حملات آغازین کشت.

دلبستگی واشنگتن به ایران در خدمت هژمونی آمریکاست. زبیگنیو برژینسکی در صفحه شطرنج بزرگ (1997)، ایران را یکی از پنج «محور ژئوپلیتیک» نامید، دولت هایی که برای قدرت خودشان اهمیت کمتری دارند تا جایی که می نشینند. ایران فرماندهی خلیج و تنگه هرمز را بر عهده دارد. برژینسکی نوشت ائتلاف «ضد هژمونیک» چین، روسیه و ایران «تنها در صورتی می‌تواند پدید آید که ایالات متحده به اندازه کافی کوته‌بین باشد تا بتواند همزمان با چین و ایران دشمنی کند». خب، بله، واشنگتن آنقدر کوته فکر و بی پروا بوده است.

نشانه‌هایی که نشان می‌دهد جنگ دوباره آغاز خواهد شد، پنهان نیست. این هفته، وزیر جنگ پیت هگزث برای گفتگو در مورد حملات مشترک مجدد از اسرائیل بازدید کرد و منابع اسرائیلی گزارش دادند که این برنامه‌ها تأسیسات پتروشیمی و سایت‌های هسته‌ای ایران را هدف قرار می‌دهند. کاخ سفید وعده داده است که ایالات متحده قبل از انتخابات میان دوره ای سوم نوامبر که راه دیگری برای اعلام جدول زمانی جنگ است، به ایران حمله نخواهد کرد. محاصره بنادر ایران توسط نیروی دریایی آمریکا صدمین روز خود را پشت سر گذاشت. ترامپ پیشنهاد ایران برای آتش‌بس هفت روزه را در ماه سپتامبر رد کرد، اگرچه تهران می‌گوید این پیشنهاد همچنان روی میز است.

انتخابات 27 اکتبر اسرائیل به آتش می افزاید. در 18 اکتبر، ترامپ از نتانیاهو حمایت کرد و گفت که ایالات متحده تنها با رهبری نتانیاهو، کار علیه ایران را تمام خواهد کرد. نتانیاهو در 21 اکتبر، در تظاهراتی در دیمونا (محل راکتوری که اسرائیل مخفیانه زرادخانه هسته‌ای خود را ساخته بود)، اعلام کرد که تنها راه برای پایان دادن به تهدید ایران سرنگونی رژیم است و گفت که این دستورالعمل را به ارتش، موساد و سرویس‌های امنیتی صادر کرده است.

ایران به طور قابل درک نتیجه گیری های خود را گرفته است. فرماندهان آن دکترین تهاجمی جدیدی را اعلام کرده‌اند که شامل حملات پیشگیرانه و حملات به پایگاه‌هایی در کشورهای همسایه است که برای عملیات علیه ایران مورد استفاده قرار می‌گیرند و هشدار می‌دهند که حملات مجدد یک بحران انرژی جهانی را به همراه خواهد داشت. حملات به کشتیرانی در تنگه هرمز در ماه جاری به اوج خود رسید.

این واقعیتی است که اکنون جهان عرب، به ویژه کشورهای خلیج فارس با آن مواجه است. پایگاه های ایالات متحده در آن سوی خلیج، در این جنگ امنیت ایجاد نکردند. آنها کشورهای میزبان خود را به هدف تبدیل کردند. استراتژی تفرقه بینداز و حکومت اسراییل آمریکا و اسرائیل که ایران را به عنوان دشمن همیشگی منطقه معرفی می کند و کشورهای عربی را دعوت می کند تا تحت قدرت آمریکا پناه بگیرند و هژمونی اسرائیل را بپذیرند، جنگ در منطقه، ضرر اقتصادی برای خلیج فارس و کشتار دسته جمعی در فلسطین و لبنان به همراه داشته است.

تنها راه توقف این جنون این است که جهان عرب به ایالات متحده بگوید دیگر بس است. کشورهای عربی باید اعلام کنند که هرگز هژمونی اسرائیل را نخواهند پذیرفت، باید یک کشور مستقل فلسطین وجود داشته باشد و امنیت منطقه از همکاری منطقه ای به جای واشنگتن تامین می شود. راه حل می تواند دو کشور باشد، مانند طرح صلح عربی، یا یک دولت دموکراتیک دو ملیتی، یا یک کنفدراسیون. آنچه مهم است این است که یهودیان اسرائیلی و عرب های فلسطینی، هر کدام حدود هشت میلیون نفر، در صلح، امنیت و خودمختاری زندگی می کنند.

آنچه ممکن نیست تداوم حکومت آپارتاید وحشیانه اسرائیل است.

آغاز قابل مشاهده است. قطر خواستار گفتگوی منطقه ای میان کشورهای شورای همکاری خلیج فارس، ترکیه و پاکستان شده است و قطر، پاکستان و عمان کانال های میانجیگری با تهران را در طول جنگ باز نگه داشته اند. این تلاش‌ها باید به یک چارچوب امنیتی منطقه‌ای پایدار تبدیل شوند که شامل ایران، کشورهای خلیج‌فارس، مصر، ترکیه، عراق و پاکستان می‌شود که بر اساس عدم تجاوز متقابل، آزادی دریانوردی، و منطقه‌ای عاری از سلاح‌های هسته‌ای که در نهایت باید شامل اسرائیل شود، ساخته شده است.

کشورهای عربی اهرم های بسیار بیشتری از آنچه که به رسمیت می شناسند دارند. اگر عربستان سعودی، امارات متحده عربی، قطر و همسایگان آنها اعلام کنند که از قلمرو و حریم هوایی آنها برای جنگ دیگری علیه ایران استفاده نمی شود و عادی سازی با اسرائیل تا زمانی که کشور فلسطین وجود نداشته باشد، از روی میز خارج می شود، محاسبات در واشنگتن و تل آویو باید به سرعت تغییر کند. و مردم آمریکا که از جنگ با ایران متنفرند و در کنار فلسطین هستند، تشویق می‌کنند.

دوران تفرقه بینداز و حکومت به رهبری ایالات متحده، با نقش آفرینی ایران به عنوان دشمن دائمی جهان عرب، به پایان رسیده است، حتی اگر واشنگتن و تل آویو آن را نپذیرند. کشورهای عربی باید قبل از شروع دور بعدی جنگ، این را آشکارا بگویند و با انجام این کار، راه را برای منطقه ای که امنیت و صلح خود را تامین می کند، باز کنند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به نویسندگان است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.