چگونه نظرسنجی ها می تواند دوباره اشتباه باشد

کمتر از یک ماه مانده به روز انتخابات، نظرسنجی ها شکست دموکرات ها را پیش بینی می کنند. بر اساس میانگین نظرسنجی ناتی سیلور، پیش بینی کننده انتخابات، نامزدهای دموکرات سنا در کانزاس که در سال 2024 با 16 درصد رای به دونالد ترامپ رای دادند و همچنین آلاسکا، آیووا، اوهایو و تگزاس که ترامپ همه آنها را با بیش از 10 امتیاز برد، پیشتاز هستند. در مجلس نمایندگان، دموکرات ها در آستانه کسب بیشترین اکثریت خود در 18 سال گذشته هستند.

بنابراین نظرسنجی ها به ما می گویند. آیا می توان آنها را باور کرد؟ از زمانی که ترامپ را در سال 2016 دست کم گرفتند، نظرسنجی ها مشغول تلاش برای به دست آوردن مجدد اعتماد عمومی بودند و روش های خود را به شیوه هایی چشمگیر و ظریف تغییر دادند. شاید بالاخره درست شده اند. به نظر می رسد آنها چنین فکر می کنند. اسپنسر کیمبال، مدیر نظرسنجی کالج امرسون، به من گفت: «من مطمئن هستم که نه تنها خودمان، بلکه صنعت، تکنیک، روش‌شناسی خوب، و بازتاب و نمایندگی افکار عمومی دارد. اما صنعت قبلا اعتماد به نفس داشته است، اما اشتباه آن ثابت شده است.

پس از سال 2016، نظرسنجی‌کنندگان به این نتیجه رسیدند که توجه کافی به قطبی‌سازی آموزشی نداشته‌اند، پدیده‌ای تا حدودی جدید که رای‌دهندگان تحصیل‌کرده دانشگاهی ترجیحات سیاسی دارند که به شدت با رأی‌دهندگان بدون مدرک متفاوت است. در آینده، صنعت سعی می‌کند رای‌دهندگان غیر تحصیل‌کرده بیشتری را در نظرسنجی‌ها بگنجاند یا اگر غیرممکن بود، پاسخ‌های آن رای دهندگان را برای همسویی با سهم آنها از رای‌دهندگان وزن می‌کند. در سال 2018، نظرسنجی‌ها میان‌ترم‌ها را با خطای کمی نشان دادند که نشان می‌دهد انطباق‌های آنها نتیجه داده است.

پس از آن سال 2020 فرا رسید. اگرچه نظرسنجی ها به درستی ارزیابی کردند که اکثر مردم جو بایدن را به ترامپ ترجیح می دهند، آنها حمایت ترامپ را حتی بیشتر از سال 2016، به ویژه در سطح ایالتی، دست کم گرفتند. به یاد ماندنی ترین نمونه ویسکانسین بود که در نظرسنجی ها بایدن تا 10 درصد برنده شد. او با اختلاف کمتر از یک برنده شد.

این نتایج نظرسنجی ها را حتی بیشتر حیرت زده کرد. اگر کنترل آموزش کارساز نبود، چه کار می کرد؟ شاید، آن‌ها تصور می‌کردند که حامیان ترامپ فقط با دیگر رأی‌دهندگان متفاوت بودند: کمتر از سایر رأی‌دهندگان مشابه از نظر جمعیتی با نظرسنجی‌ها صحبت می‌کردند. این پدیده که به‌عنوان سوگیری حزبی-عدم پاسخ‌گویی شناخته می‌شود، به توضیح اینکه چرا نظرسنجی‌های میان‌دوره‌ای در دوره ترامپ عموما دقیق‌تر از نظرسنجی‌های انتخابات ریاست‌جمهوری بوده‌اند کمک می‌کند: رای‌دهندگان میان‌دوره‌ای به سمت رای‌دهندگان درگیر سیاسی که اعتماد بیشتری به نهادها دارند و به احتمال زیاد به نظرسنجی‌ها پاسخ می‌دهند، گرایش پیدا می‌کند.

با حرکت رو به جلو، نظرسنجی‌کنندگان تصمیم گرفتند به صریح‌ترین چیزی که به آن دسترسی داشتند دست یابند: «رای فراخوان‌شده». اگر حامیان ترامپ به طور سیستماتیک متفاوت بودند، شاید بهترین راه حل این بود که بپرسیم "آیا دفعه قبل به ترامپ رای دادی؟" و سپس نمونه را وزن کنید تا همان درصد رای ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری قبلی را داشته باشد.

زمانی که سال 2022 شروع شد، نظرسنجی‌ها بار دیگر میان دوره‌ای را نشان دادند. اما تغییر رای فراخوان شده مشکل را در سال 2024 حل نکرد، زمانی که نظرسنجی ها ترامپ را حدود 3 درصد دست کم گرفتند، درست مانند سال 2016. حداقل در سال‌های ریاست‌جمهوری، تصحیح تعصب بدون پاسخ بسیار دشوار بود. حتی در میان افرادی که می‌گفتند به ترامپ رای داده‌اند، به نظر می‌رسد که نظرسنجی‌کنندگان تنها کسانی را پیدا می‌کنند که بیشترین احتمال رای دادن به یک دموکرات را دارند.

[مارک نوویکوف: قیمت بنزین ممکن است برای جمهوری خواهان هزینه میان دوره ای داشته باشد]

پاتریک روفینی، یک نظرسنجی جمهوری خواه، به من گفت: «در برخی سطوح، پاسخ دهندگان نیاز به همکاری دارند. "افرادی که با آنها تلفن می کنید افراد اشتباهی هستند." رابرت کاهالی، نظرسنجی جمهوری خواه پشت گروه ترافالگار، به من گفت: "من متوجه شده ام که جمهوری خواهان کمی بیشتر نگران این موضوع هستند: آیا نام من در لیست قرار خواهد گرفت؟ آنها می خواهند بدانند، این اطلاعات را برای چه کسی دریافت می کنید؟"

برای مقابله با چنین مشکل لاینحلی، نظرسنجی ها به راه حل های پیچیده تر متوسل می شوند. داگلاس ریورز، دانشمند ارشد YouGov، به من گفت که تیم او اکنون در حال انجام مدل‌سازی در سطح حوزه است، و مطمئن می‌شود که نه تنها افراد کافی که می‌گویند به ترامپ رای داده‌اند، بلکه به اندازه کافی افراد می‌گویند که به ترامپ رای داده‌اند و در محله‌هایی زندگی می‌کنند که اکثرا به ترامپ رای داده‌اند.

نیویورک تایمز و کالج سینا دو تکنیک جدید را برای نظرسنجی‌های مشترک خود ابداع کرده‌اند، «امتیاز حمایت» و «تعادل انرژی»، که شبیه کریستال‌های شفابخش به نظر می‌رسند اما در واقع وزن‌های آماری هستند. از آن‌ها برای تنظیم داده‌های نظرسنجی بر اساس عواملی استفاده می‌شود، مانند اینکه نام یک پاسخ‌دهنده جمهوری‌خواه چگونه به نظر می‌رسد، ماشینی که می‌رانند، و تعداد افرادی که در رای‌دهندگان از نظر جمعیتی با آن‌ها یکسان هستند (مثلا نه فقط هموطنان لاتین تبار، بلکه محافظه‌کاران جوان لاتین تبار که در حومه شهر زندگی می‌کنند).

حتی اگر بتوانند تعصب عدم پاسخگویی را تصحیح کنند، نظرسنجی‌کنندگان باید مدل مشارکت را ثابت کنند. پیش‌بینی دقیق اینکه چه کسی به چه کسی رای می‌دهد مستلزم این است که بفهمیم چه کسی اصلا رای می‌دهد. مدل های مشارکت می توانند نتایج را به شدت تغییر دهند. به عنوان مثال، در نظرسنجی سپتامبر YouGov، دموکرات‌ها با شش درصد برتری در آرای مردمی مجلس نمایندگان ایالات متحده، به اندازه کافی برای تصاحب مجلس پایین‌تر با اندک اختلاف نظر داشتند. اما این در میان رای دهندگان ثبت نام شده بود.

در میان پاسخ دهندگانی که YouGov آنها را رای دهندگان احتمالی می دانست، این نظرسنجی نشان داد که دموکرات ها با 16 امتیاز برنده شدند، نتیجه ای که احتمالا بیشترین اکثریت دموکرات ها را در مجلس از دهه 1970 به دست آورد. حتی ریورز، که گروه نظرسنجی آمریکایی YouGov را اداره می‌کند، اعتراف می‌کند که باور کردن این نتیجه سخت است. در یک پست وبلاگ اخیر، او نوشت که "از ترکیبی از مفروضات ناشی می شود که همگی نتیجه را به نفع دموکرات ها سوق می دهد و احتمالا باید از آنها کاسته شود." (نظرسنجی جدیدتر YouGov که دیروز منتشر شد، بسته به تعریف احتمالی، برتری 10 به 12 را در میان رای دهندگان احتمالی نشان می دهد.)

مدل‌های مشارکت شامل حدس زدن آگاهانه است. در میان جمعیت عمومی، تعداد بزرگسالان سیاه‌پوست یا سفیدپوست یا آسیایی در آمریکا قابل دانستن است، و نظرسنجی‌کنندگان می‌توانند نمونه‌های خود را از این نظر نماینده نشان دهند. اما پیش‌بینی اینکه هر یک از آن گروه‌ها چگونه پیش می‌روند همیشه یک قضاوت است. اگر میزان مشارکت در میان گروه‌های خاص بسیار کمتر یا بسیار بیشتر از آنچه نظرسنجی‌ها پیش‌بینی می‌کنند باشد، می‌تواند خطای نهایی را افزایش دهد.

دموکرات‌ها - و صنعت نظرسنجی - دلیلی برای خوش‌بین بودن به سال 2026 دارند: این میاندوره‌ای دیگر است که در آن ترامپ در رای‌گیری حضور ندارد و می‌توان انتظار داشت که کمترین مشارکت رای‌دهندگان در خانه بمانند. این همان نوع انتخاباتی است که نظرسنجی ها اخیرا به درستی انجام داده اند. سپس دوباره، حجم نمونه انتخابات دوره ترامپ - دو انتخابات میان‌دوره‌ای و سه انتخابات ریاست‌جمهوری - ناچیز است. رفتار رأی دهندگان گاهی اوقات به روش های غیرقابل پیش بینی تغییر می کند.

و به هر درجه ممکن، ترامپ توانسته است خود را در رای گیری قرار دهد: انتخاب دستی اکثر نامزدها، حمله به کشور، استفاده از پول مالیات دهندگان برای پرداخت تبلیغات سیاسی، و مجبور کردن حزب خود به میزبانی یک "کنوانسیون میان دوره ای" با محوریت ترامپ.

یک خطای سیستماتیک رای گیری در سطح 2016 یا 2024 به این معنی است که دموکرات ها از کنترل سنا کوتاهی می کنند. اگر نظرسنجی ها شانس آنها را دقیقا سه امتیاز در هر ایالت بیش از حد تخمین بزنند، آنگاه دموکرات ها به سختی آلاسکا، تگزاس، میشیگان و اوهایو را پیروز خواهند شد، اما آنها کانزاس یا آیووا یا مین را انتخاب نخواهند کرد و مینه سوتا را از دست خواهند داد. سنا در آن صورت 50 تا 50 خواهد بود، معاون رئیس جمهور ونس بازیکن تساوی خواهد بود و رویاهای یک سنا دموکرات رویاها باقی می ماند. عدم موفقیت در سطح 2020 برای دموکرات‌ها بدتر خواهد بود: آنها اصلا کرسی سنا را در شبکه به دست نمی‌آورند.

دموکرات ها همچنان مجلس نمایندگان را پس می گیرند، اما بسیار محدودتر.

البته اینها فرضیه است. در واقع، هر اشتباهی که در نظرسنجی رخ دهد، از ایالت به ایالت دیگر متفاوت است. و اگر می‌توانستیم از قبل بگوییم دقیقا چقدر تفاوت دارند، در وهله اول نیازی به نظرسنجی نداریم.