چگونه هزینه های میان دوره ای ایالات متحده به دلیل افزایش هزینه های زندگی به رکورد ۱۲ میلیارد دلاری رسیده است

منتقدان مبالغ هنگفتی را که برای تحت تأثیر قرار دادن رأی‌دهی در چرخه انتخاباتی که در آن هزینه زندگی و مقرون به صرفه بودن، مسائل کلیدی در اکثر برنامه‌های تبلیغاتی بوده است، مورد تردید قرار داده‌اند.

آنها استدلال می‌کنند که سیاست مخارج کمپین به کمک‌کنندگان مالی ثروتمند، شرکت‌ها و گروه‌های ذینفع خاص نفوذ زیادی بر انتخاب نامزدها و سیاست‌ها می‌دهد.

ثانیا، شرکت‌ها، اتحادیه‌ها و سایر انجمن‌ها می‌توانند مستقل از مبارزات انتخاباتی کاندیداها، در فرآیندی که به عنوان «هزینه‌های بیرونی» شناخته می‌شود، برای کمپین‌های انتخاباتی هزینه کنند.

پیش از این، این سازمان ها از تأمین مالی تبلیغات نزدیک به انتخابات برای جلوگیری از فساد یا ظاهر شدن فساد محروم بودند. اما در سال 2010، دادگاه عالی ایالات متحده این قانون را لغو کرد و ارتباطات انتخاباتی را به عنوان سخنرانی سیاسی محافظت شده تلقی کرد.

در یک حکم مرتبط، یک دادگاه بدوی محدودیت‌هایی را برای اندازه کمک‌هایی که این گروه‌ها می‌توانستند افزایش دهند، به شرط عدم هماهنگی مستقیم با نامزدها، کاهش داد.

این «هزینه‌های بیرونی» عمدتا توسط گروه‌هایی به نام کمیته‌های اقدام سیاسی مستقل صرفا هزینه‌ها – که بیشتر به عنوان super PAC شناخته می‌شوند – هدایت می‌شود که بودجه را سازماندهی می‌کنند و سپس آن را صرف تبلیغات یا سایر ابتکارات در حمایت از نامزدها یا احزاب می‌کنند.

هیچ محدودیتی در میزان پولی که اهداکنندگان می توانند به گروه های مخارج خارجی مانند super PAC ها بدهند وجود ندارد.

از زمانی که دیوان عالی حکم داد که مشارکت های نامحدود به گروه هایی که مستقیما با نامزدها هماهنگی ندارند، تحت قوانین آزادی بیان محافظت می شود، این موضوع صدق می کند.

اکثریت سوپر PAC ها از نظر سیاسی همسو و همسو با حزب دموکرات یا جمهوری خواه هستند.

دیگر PAC های فوق العاده توسط افراد و گروه های ذینفع خاص سازماندهی می شوند، مانند PAC آمریکا که از جمهوری خواهان حمایت می کند و توسط ایلان ماسک تاسیس و تامین مالی می شود و PAC دموکراسی با بودجه و سازماندهی شده توسط جورج سوروس که از نامزدهای دموکرات حمایت می کند.

Super PAC ها در مورد مشارکت کنندگان مستقیم و همچنین فعالیت های مالی خود به کمیسیون انتخابات فدرال (FEC) هر ماه در طول سال های انتخابات و هر شش ماه در سال های غیرانتخاباتی گزارش می دهند. اما مشارکت‌کنندگان ممکن است شامل سازمان‌هایی باشند که منابع مالی خودشان به‌طور عمومی فاش نشده است.

این بدان معنی است که وجوه می تواند از طریق چندین سازمان - گاهی اوقات از طریق PAC های دیگر، معروف به "PACs پوسته" - قبل از صرف فعالیت ها یا تبلیغات مرتبط با کمپین، عبور کند و ردیابی کمک ها به منبع اصلی آنها را دشوار می کند.

زهران ممدانی، شهردار نیویورک، گروه لابی غیرانتفاعی، کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل (AIPAC) را متهم کرده است که «میلیون‌ها پول سیاه» را برای نامزدهای طرفدار اسرائیل خرج کرده است.

سوابق عمومی بررسی شده توسط الجزیره نشان می دهد که آیپک میلیون ها دلار را از طریق PAC های پوسته قبل از انتخابات میان دوره ای ایالات متحده ارسال کرده است.

آیپک یکی از شناخته‌شده‌ترین ابر PAC‌ها است و در سال‌های اخیر، به‌ویژه با توجه به جنگ نسل‌کشی اسرائیل علیه غزه، مورد انتقاد قرار گرفته است. گروه لابی تصمیم گرفت پس از یک سال چالش برانگیز به حمایت ها و کمک های مستقیم کمپین پایان دهد.

آیپک به عنوان کمیته آمریکایی صهیونیستی برای امور عمومی توسط روزنامه نگار و وکیل آمریکایی، آیزایا کنان در دهه 1950 تأسیس شد. این کمیته در سال 1959 به کمیته روابط عمومی آمریکا اسرائیل تغییر نام داد و به بیش از 6 میلیون عضو افزایش یافته است. در وب‌سایت خود می‌نویسد: «آیپک به نامزدهای طرفدار اسرائیل فارغ از نژاد، مذهب یا پیشینه‌شان کمک می‌کند و با نامزدهای ضداسرائیلی فارغ از نژاد، مذهب یا پیشینه‌شان مخالفت می‌کند».

بخش عمده ای از پولی که آیپک خرج می کند از طریق پروژه دموکراسی متحد (UDP)، یکی دیگر از ابر PAC ثبت شده وابسته به آن، هدایت شده است. آیپک در مبارزات انتخاباتی جمهوری خواهان و دموکرات ها پول خرج کرده است و متهم به استفاده از پول جمع آوری شده توسط کمک کنندگان جمهوری خواه برای تامین مالی تبلیغات نامزدهای "میانه رو" دموکرات به امید برکناری یا مسدود کردن نامزدهای مترقی، به ویژه آنهایی که دیدگاه های طرفدار فلسطین دارند، شده است.

رد آیپک، ائتلافی از گروه‌های حامی مترقی، کمپینی را راه‌اندازی کرد که از نامزدهای پست فدرال می‌خواهد قول دهند که در سال 2024 از AIPAC یا PACهای همسو با آن حمایت یا مشارکت نکنند.

این ائتلاف شامل دموکرات‌های عدالت و حزب خانواده‌های کارگری و همچنین سازمان‌هایی است که بر حقوق فلسطینی‌ها متمرکز هستند، از جمله کمپین ایالات متحده برای اقدام حقوق فلسطین، اقدام صدای یهودی برای صلح (JVP) و جنبش IfNotNow.

بیشترین مقدار پول در ایالت های «سرگردان» خرج شده است - جایی که نامزدها با رقابت نزدیکی روبرو هستند - از جمله جورجیا، تگزاس و میشیگان که در رقابت سنا بین مایک راجرز جمهوری خواه و عبدالالسید دموکرات هزینه کرد.

اما نظرسنجی‌های متعدد نشان داده‌اند که هزینه زندگی و اقتصاد نگرانی‌های اصلی رای‌دهندگان جمهوری‌خواه و دموکرات هستند.

این هزینه‌ها در حالی صورت می‌گیرد که ایالات متحده در چنگال بحران هزینه‌های زندگی قرار دارد و قیمت سوخت به‌ویژه در نتیجه جنگ دولت ترامپ علیه ایران افزایش یافته است. قیمت ها از فوریه به بعد پس از اختلال در حمل و نقل در تنگه هرمز که باعث افزایش 65 درصدی قیمت گازوئیل و افزایش 40 درصدی هزینه کود شد و باعث افزایش قیمت مواد غذایی شد، افزایش یافت.

السید، به ویژه، در مورد اصلاح بودجه انتخابات و برداشتن «پول از سیاست» کارزاری کرده است.