چگونه هفته کتاب های ممنوعه لیبرال ها را به محافظه کاران تبدیل کرد؟

جنگ های فرهنگی بسیاری از زندگی آمریکایی را تحت استعمار خود قرار داده است که خرید آبجو، تماشای فوتبال یا رانندگی با ماشین الکتریکی اکنون می تواند لهجه ایدئولوژیک پیدا کند. اما شاید هیچ کجای دسته‌بندی حزبی غریب‌تر از کتابخانه نیست، جایی که کشور توانسته است مکان‌یابی چپ و راست را حتی با سیستم اعشاری دیویی دشوار کند.

این هفته هفته کتاب های ممنوعه است، کمپین سالانه ای که در سال 1982 برای دفاع از دسترسی به کتاب های مورد بحث آغاز شد. با این حال، در سال 2026، این مناسبت یک معکوس نقش سیاسی را روشن می کند که در درون بحث سانسور پنهان شده است: لیبرال ها به طور فزاینده ای خود را در حال دفاع از نهادها، تخصص حرفه ای و رویه های تثبیت شده می یابند، در حالی که محافظه کاران از شهروندان عادی می خواهند که اقتدار را از دروازه بانان معتبر پس بگیرند. این یک ترتیب عجیب و غریب برای دو سنت سیاسی است که از نظر تاریخی به ترتیب با به چالش کشیدن اقتدار مستقر و حفظ آن مرتبط هستند.

چالش برانگیزترین عناوین انجمن کتابخانه آمریکا در سال 2025 را در نظر بگیرید. آنها شامل رمان فروخته شده پاتریشیا مک کورمیک، رمانی درباره دختری است که به بردگی جنسی قاچاق شده است. خاطرات گرافیکی Maia Kobabe Gender Queer ; پرتقال ساعتی آنتونی برگس; و استفان چبوسکی امتیازات یک گل دیواری بودن.

در مورد شکاف ایدئولوژیک بر سر خود کتاب ها هیچ چیز شگفت انگیزی وجود ندارد. جنسیت کوئیر حاوی تصاویر صریح جنسی است و به جنسیت و تمایلات جنسی می پردازد. «آبی‌ترین چشم» اثر تونی موریسون، یکی دیگر از اهداف همیشگی، نژادپرستی، محارم و سوء استفاده جنسی از کودکان را به تصویر می‌کشد. منطقی به نظر می رسد که محافظه کاران اجتماعی بیشتر به چنین مطالبی در مدارس اعتراض می کنند، در حالی که لیبرال ها تمایل بیشتری به دفاع از دسترسی به آن دارند.

بخش عجیب زمانی شروع می شود که هر طرف توضیح می دهد که چه کسی باید اختیار تصمیم گیری را داشته باشد. محافظه کاران، که به طور سنتی با حفظ موسسات و اقتدار مستقر مرتبط هستند، به طور فزاینده ای کتابداران و مربیان را به عنوان یک طبقه حرفه ای غیرپاسخگو معرفی می کنند که قضاوت والدین عادی آنها کاملا حق نادیده گرفتن قضاوت آنها را دارند. لیبرال‌ها که از لحاظ تاریخی راحت‌تر دروازه‌بان‌های نهادی را به چالش می‌کشند، خود را در حال دفاع از تخصص، اختیار و استقلال همان متخصصان می‌بینند.

موقعیت‌های فرهنگی به سختی جابه‌جا شده‌اند، اما سیاست‌های اقتدار در زیر آن‌ها تقریبا مکان‌هایی را عوض کرده است.

به عنوان مثال، فصلی از Moms for Liberty در نیویورک، جنسیت عجیب و غریب، The Blueest Eye و The Perks of Being a Wallflower را از جمله کتاب‌هایی فهرست می‌کند که می‌گوید حاوی مطالب صریح جنسی هستند و می‌پرسند چرا کتاب‌ها باید از نوع هشدارهای محتوایی که برای فیلم‌ها و موسیقی اعمال می‌شود فرار کنند. هر چه کسی در مورد آن استدلال فکر کند، دستور زبان سیاسی آن قابل توجه است: بی اعتمادی به کارشناسان، زیر سوال بردن مؤسسه و دادن قدرت بیشتر به مردم عادی بر متخصصانی که آن را اداره می کنند. یک نسل پیش، به سختی می توانست شبیه جنبه محافظه کارانه جنگ فرهنگی آمریکا باشد.

همانطور که معمولا در جنگ های فرهنگی بی پایان که اکنون به نظر می رسد می تواند تقریبا هر نهادی را به یک رفراندوم برای روح کشور تبدیل کند، روش دیگری برای خواندن کامل وجود دارد.

محافظه کاران ممکن است بگویند که از چیزی قدیمی تر از اختیارات کتابدار محافظت می کنند: اختیار والدین و جوامع برای تعیین تربیت اخلاقی فرزندانشان.

لیبرال ها ممکن است پاسخ دهند که دفاع از کتابداران به طور کامل با لیبرالیسم سازگار است، زمانی که استقلال حرفه ای از بیان نامحبوب از هر کسی که اتفاقا اکثریت محلی را فرمان می دهد محافظت می کند.

این نشان می‌دهد که هفته کتاب‌های ممنوعه چیزی بزرگ‌تر از مبادله هویت ایدئولوژیک را آشکار کرده است: آمریکایی‌ها ممکن است کمتر از آنچه که واژگان سیاسی قدیمی دلالت می‌کند، طرفدار یا ضد نظام باشند و شاید هیچ چیز ریاکارانه‌ای در این مورد وجود نداشته باشد.

به هر حال، نهادها به جای ارزش‌ها، ابزاری برای ارزش‌ها هستند. وقتی آنها را نقض می کند، ما ناگهان نسبت به پاسخگویی دموکراتیک علاقه مند می شویم.

جنگ‌های کتابخانه‌ای درگیر شده است که چه کسی به نظر محافظه‌کار و چه کسی شبیه شورشیان است، اما آنها همچنین نشان داده‌اند که در زیر تمام نقش‌آفرینی‌ها، هیچ‌یک از طرفین هرگز از خود بودن بازماندند.