چگونه هکرها رمزارز را سرقت می کنند - و با آن چه می کنند

صرافی‌های رمزنگاری مدت‌هاست که اهداف سودآوری برای هکرها بوده‌اند، زیرا آنها مجموعه‌های عظیمی از دارایی‌های دیجیتال را کنترل می‌کنند که می‌توانند به سرعت در سراسر جهان منتقل شوند، معمولا با اندازه‌ای ناشناس. رگبار حملات سایبری تمرکززدایی را - که زمانی به عنوان یکی از بزرگترین نقاط قوت ارزهای دیجیتال معرفی می شد - به عنوان یک آسیب پذیری نشان داده است.

بدون مقامات مرکزی برای محافظت از دارایی ها و جذب ضرر، کاربران کریپتو به زیرساخت های تکه تکه شده وابسته هستند که عوامل مخرب مدام راه هایی برای حمله پیدا می کنند. مدل‌های پیشرفته‌تر هوش مصنوعی توانایی هکرها را در کشف نقاط ضعف برای بهره‌برداری افزایش می‌دهند.

برخی از حملات به مهندسی اجتماعی ساده متکی هستند، جایی که هکرها انسان ها را فریب می دهند تا به سیستم های خصوصی دسترسی داشته باشند. آنها می توانند از طریق حساب های در معرض خطر، اعتبار سرقت شده یا بدافزار وارد شوند.

بایننس در ابتدا گفت که حادثه اکتبر ممکن است مربوط به لپ‌تاپ آسیب‌دیده یک توسعه‌دهنده نرم‌افزار باشد، اگرچه بعدا «نقاط نقض اضافی» را علامت‌گذاری کرد. شرکت های اطلاعاتی بلاک چین TRM Labs، Chainalysis و Elliptic همگی به احتمال زیاد کره شمالی در پشت این سرقت اشاره کرده اند.

حملات رمزنگاری پیچیده تری فراتر از مهندسی اجتماعی وجود دارد. هکرها نقاط ضعف فناوری پیرامون بلاک چین را هدف قرار می دهند - دفتری دیجیتالی از تراکنش ها که در شبکه وسیعی از رایانه ها ذخیره می شود. این شامل نقص‌های نرم‌افزاری است که به هکرها اجازه می‌دهد کنترل‌های امنیتی و نقاط ضعف پل‌هایی را که زنجیره‌های بلوکی مختلف را به هم متصل می‌کنند، دور بزنند.

روش رایجی که توسط هکرها استفاده می شود، سرقت کلیدهای رمزنگاری است که اجازه تراکنش ها را می دهد و به مهاجمان اجازه می دهد وجوه را از کیف پول های صرافی خارج کنند. یکی دیگر از نقاط ضعفی که آنها مورد هدف قرار می‌دهند، کیف پول‌های به اصطلاح داغ هستند - کیف‌پول‌های دیجیتالی که به اینترنت متصل هستند و برای تراکنش‌ها استفاده می‌شوند. این کیف پول‌ها در برابر حملات سایبری آسیب‌پذیرتر هستند تا کیف پول‌های سرد، که کلیدهای کنترل تراکنش‌های رمزنگاری را آفلاین نگه می‌دارند.

هک Binance یک صرافی متمرکز را هدف قرار داد که در آن یک پلتفرم به عنوان یک واسطه برای تراکنش ها عمل می کند. اما کریپتو همچنین دارای یک اکوسیستم مالی غیرمتمرکز یا DeFi است. این اساسا شبکه‌ای از پروتکل‌های مبتنی بر بلاک‌چین است که از کدهای خوداجرای معروف به قراردادهای هوشمند استفاده می‌کند تا به کاربران اجازه دهد تا دارایی‌های رمزنگاری شده را بدون تکیه بر واسطه‌های متمرکز جابجا کنند.

DeFi مجموعه متفاوتی از آسیب پذیری ها را ایجاد می کند. هکرها می توانند از نقص های موجود در کد قراردادهای هوشمند برای دستکاری قیمت ها یا تخلیه دارایی ها سوء استفاده کنند. آنها همچنین می توانند کلیدهای خصوصی، پل های زنجیره ای متقابل و زیرساخت های اطراف یک پروتکل را هدف قرار دهند.

پیوندهای زنجیره ای یکی از اجزای حیاتی DeFi هستند که به دارایی ها و اطلاعات امکان می دهند بین بلاک چین های جداگانه حرکت کنند. اما گسترش پروژه های زنجیره ای و ظرفیت محدود برای بررسی امنیت سایبری نقاط آسیب پذیری بیشتری را افزایش داده است.

کریپتو اغلب می تواند به طرز شگفت آوری به خوبی ردیابی شود.

تراکنش‌های روی بلاک‌چین‌های عمومی به‌طور دائم ثبت می‌شوند و به بازرسان اجازه می‌دهند تا وجوه دزدیده شده را در حالی که هکرها آن‌ها را بین کیف پول‌ها، ارزهای دیجیتال و به طور فزاینده‌ای، بلاک‌چین‌های مختلف جابجا می‌کنند، دنبال کنند.

اما ردیابی پول لزوما به معنای توقف آن نیست. برای مثال، بیت‌کوین و اتر، صادرکننده مرکزی ندارند که بتواند به سادگی کیف پول مهاجم را مسدود کند.

صرافی های متمرکز می توانند دارایی های سپرده شده در پلتفرم های خود را مسدود کنند. و صادرکنندگان برخی از استیبل‌کوین‌ها - کریپتوهای متصل به دارایی دیگری مانند دلار آمریکا - توانایی مسدود کردن توکن‌های نگهداری شده در آدرس‌های مشخص را دارند. این شامل USDT Tether و USDC Circle است. اما انجماد باید به سرعت انجام شود زیرا مهاجمان ممکن است سعی کنند دارایی هایی را که می توانند مسدود شوند با دارایی هایی که نمی توانند مسدود کنند و آنها را از طریق بلاک چین منتقل کنند.

منجمد به معنای بازیابی نیست. بازگرداندن دارایی‌ها به مالک اصلی‌شان ممکن است نیازمند همکاری صرافی‌ها یا صادرکنندگان توکن و همچنین فرآیندهای قانونی و اجرای قانون طولانی باشد. در برخی موارد، خود هکرها دارایی های دزدیده شده را بازگردانده اند، گاهی اوقات پس از مذاکره برای جایزه.

وجوه تخلیه شده شامل بیت کوین، اتر، استیبل کوین های USDT و USDC با پشتوانه دلار و طیفی از توکن های کوچکتر بود.

تبدیل کریپتو دزدیده شده به پول نقد اغلب سخت ترین بخش است، به خصوص پس از یک هک عمومی بزرگ، زیرا تراکنش های بلاک چین را می توان ردیابی کرد و صرافی های تنظیم شده می توانند سپرده های مشکوک را شناسایی یا مسدود کنند.

اما هکرها لزوما نیازی به پول نقد فوری ندارند. به گفته شرکت تجزیه و تحلیل بلاک چین Chainalysis، مجرمان به طور فزاینده ای از رمزنگاری سرقت شده به عنوان ذخیره ارزش یا روش پرداخت استفاده می کنند و تراکنش ها را از طریق سرویس های دیگر قبل از تلاش برای رسیدن به صرافی لایه بندی می کنند. در مورد KelpDAO، نفوذگران از بیشتر ارزهای دیجیتال به عنوان وثیقه برای وام گرفتن در Aave، بزرگترین پروتکل وام دهی DeFi استفاده کردند.

هکرها همچنین می‌توانند دارایی‌های دزدیده شده را بین کیف‌پول‌های متعدد تقسیم کنند، آن‌ها را در بلاک چین‌های مختلف جابجا کنند یا از طریق میکسرهای رمزنگاری ارسال کنند، که تراکنش‌ها را جمع‌آوری می‌کند تا جریان وجوه را سخت‌تر دنبال کند. در نهایت، برخی ممکن است سعی کنند دارایی ها را از طریق صرافی ها یا سایر واسطه ها به پول نقد تبدیل کنند.

مجرمان سایبری در اسکن نرم افزار برای نقاط ضعف و طراحی سریع حالت حمله بهتر می شوند، که کارشناسان می گویند احتمالا نشان دهنده کمک مدل های هوش مصنوعی در دسترس است.

همانطور که هوش مصنوعی پیچیده تر می شود، به طور فزاینده ای می تواند آسیب پذیری های امنیت سایبری جدی را کشف کند. این امر مانع ورود سارقان بالقوه رمزارزها را کاهش داده و مهاجمان ماهر را قادر می‌سازد تا سریع‌تر حفره‌ها را پیدا کنند و از آنها استفاده کنند.

هوش مصنوعی فقط ابزار مفیدی برای هکرها نیست تا در سوء استفاده های کد پیچیده شرکت کنند. همچنین می‌تواند به جنبه‌های مهندسی اجتماعی پیش پا افتاده‌تر هک کریپتو اجازه دهد که در مقیاس بزرگ‌تر انجام شود و پیام‌های فیشینگ قانع‌کننده، جعل هویت و سایر مواد مورد استفاده برای سرقت اعتبار یا دسترسی به آن‌ها تولید شود. بلومبرگ