چگونه والدین می توانند دعواهای بین بچه ها را مدیریت کنند؟

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تعطیلات مدرسه به ناچار به معنای دعواهای بیشتر است. روزهای طولانی‌تر با هم، ساختار کمتر و اشتراک‌گذاری بیشتر (اسباب‌بازی‌ها، صفحه‌نمایش، فضا و توجه والدین) همه منجر به این می‌شود که بچه‌ها از شما داوری دعوا و مشاجره کنند.

پس چگونه می‌توانیم به یک دعوا پاسخ منصفانه بدهیم (حتی اگر آن را ندیده باشیم) و به فرزندانمان کمک کنیم تا خودشان مسائل را مرتب کنند؟

تحقیقات نشان می‌دهد که کودکان زمانی بهتر یاد می‌گیرند که بزرگسالان کمترین حمایت را داشته باشند و کودکان را تشویق کنند تا خودشان تعارض را حل کنند. این دعواها تمرین بسیار خوبی برای درگیری هایی است که همه ما در طول زندگی با آن روبرو هستیم، و هر چه بیشتر وارد آن شویم، کودکان شانس کمتری برای ایجاد این مهارت ها خواهند داشت.

بنابراین برای بزرگسالان مفید است که نزدیک و در دسترس باشند، اما نه اینکه هر بار برای مدیریت مستقیم موقعیت وارد عمل شوند.

فقط برای اطمینان از ایمنی فورا مداخله کنید: "ما به بدن یکدیگر آسیب نمی‌رسانیم." اگر اوضاع تشدید شود یا درگیری یک طرفه باشد، ممکن است زمان آن فرا رسیده باشد که وارد عمل شوید. به عنوان مثال، "ما اینطور با یکدیگر صحبت نمی کنیم."

وقتی وارد یک اختلاف شدید، در برابر اجرای یک پرونده قضایی مقاومت کنید. به جای قضاوت، می‌خواهیم همدلی و مهارت‌های حل تعارض را در فرزندانمان تقویت کنیم. هر کودکی متفاوت است، و معمولا چیزی بیشتر از یک "درست" یا "اشتباه" ساده اتفاق می افتد. ممکن است یک کودک به خاطر چیزی که واقعا ناعادلانه است منفجر شود، سپس به خاطر واکنش بزرگش سرزنش شود. دیگری ممکن است در یک بازی مهیج غرق شود و خیلی بی‌معنی بازی کند.

درخواست عذرخواهی فوری وسوسه انگیز است: "از خواهرت متاسفم!" با این حال، بیشتر کودکان عذرخواهی واقعی نمی کنند، مگر اینکه خودشان احساس کنند درک شده اند.

کودکان در مرکز دنیای خود زندگی می کنند. این به جای خودخواهی، رشد سالم است، اما به این معنی است که آنها ممکن است برای درک دیدگاه دیگران تلاش کنند - به خصوص اگر ناراحت باشند.

در واقع، همه ما می‌خواهیم احساس کنیم که درک شده‌اند، و تا زمانی که خودمان را شنیده‌ایم، همدلی با شخص دیگری بسیار دشوار است.

این می تواند کمک کند که از هر کودک بپرسیم چه اتفاقی افتاده و دیدگاه آنها را تایید کنیم. نقش ما قضاوت یا تصمیم گیری نیست، بلکه تصدیق این است که دیدگاه ها و احساسات همه مهم است. "روهان، می بینم که وقتی آلیس کتاب Minecraft شما را گرفت، واقعا ناراحتت کرد." "آلیس، می بینم که وقتی روهان تو را احمق خطاب کرد، ناراحتت کرد."

این مربی هیجانی است: احساسات را به‌عنوان فرصت‌هایی برای ارتباط و یادگیری در نظر می‌گیریم، به جای مشکلاتی که باید متوقف شوند.

یک مزیت اضافی وجود دارد. حتی کودکان واقعا کوچک قوانین اساسی را درک می کنند (ما چیزهای دیگران را قبول نمی کنیم)، بنابراین تکرار بیش از حد آنها مانند یک سخنرانی است و کودکان دیگر گوش نمی دهند. شنیدن تأثیر مستقیم اعمال آنها بسیار قوی تر است: وقتی احساسات روهان را توصیف می کنیم، آلیس همدلی و چشم انداز را یاد می گیرد. اما کودکان تنها زمانی این را درک می کنند که احساس کنند خودشان شنیده اند.

اگر همه خیلی ناراحت هستند، بهتر است فعالیت (و توضیح درباره دعوا) را متوقف کنید. هیچ کس وقتی ناراحت است در بهترین حالت خود نیست. مغز ما به سادگی کار نمی کند، و حل مسئله زمانی که ما غرق هستیم به ندرت به جایی می رسد.

"هر دو شما واقعا ناراحت هستید. بیایید کمی استراحت کنیم و وقتی همه آرام شدند، این موضوع را حل کنیم."

اگر دعوا در خانه شما رایج است، یا یک فعالیت خاص اغلب باعث دعوا می شود، می توانید از قبل یک فعالیت «وقفه» را که مناسب هر کودک باشد تنظیم کنید. "تیم، اگر در طول این بازی رومیزی دعوا کنید و نتوانید آن را بین خود مرتب کنید، 10 دقیقه استراحت خواهیم داشت - ترامپولین برای شما، آلیس، و کمی نقاشی برای شما، روهان."

گام مهم این است که به یاد داشته باشید زمانی که همه آرام هستند، برگردید و گزارش را کامل کنید - اینجا جایی است که یادگیری اتفاق می افتد. به عنوان مثال، "دفعه بعد چه کاری می توانید بهتر انجام دهید؟" اگر دعوا ناراحت کننده بود یا اگر صحبت کردن با هم ممکن است دعوا را دوباره شعله ور کند، می توانید این کار را همه با هم یا جداگانه با هر کودک انجام دهید.

کودکانی که خودشان به راه حل می پردازند، به احتمال زیاد به آن پایبند هستند. بچه‌های کوچکتر ممکن است به برخی از اعلان‌ها نیاز داشته باشند: "آیا می‌توانید نوبت بگیرید؟ چه چیز دیگری می‌توانید امتحان کنید؟"

کودکان با تماشای ما یاد می گیرند که تعارض را مدیریت کنند. به عنوان والدین، نیازی نیست که کامل باشیم یا همیشه کنترل داشته باشیم: برای بچه‌ها خوب است که اشتباهات ما را ببینند. ما می توانیم تعمیر را با چیزهای کوچک مدل کنیم. "عصبانی شدم و قیچی کردم. متاسفم. دفعه بعد یک دقیقه وقت می گذارم تا صحبت کنیم."

اعتراف به اشتباه برای همه ما سخت است. وقتی بچه‌ها می‌بینند که ما اشتباهاتمان را قبول داریم، مخصوصا اشتباهات مربوط به آنها، می‌آموزند که آسیب‌پذیر بودن بی‌خطر است و اعتراف به اشتباهات خود و جبران آن برایشان آسان‌تر می‌شود.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.