چگونه ویژگی‌های روان‌پریشی زبان را شکل می‌دهند

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

فرهنگ عامه مردم اغلب افراد مبتلا به روان‌پریشی را به‌صورت سرد، بی‌احساس و توخالی نشان می‌دهد، اما مطالعه اخیر دانشگاه می‌سی‌سی‌پی نشان داد که زبان مرتبط با ویژگی‌های روان‌پریشی پیچیده‌تر از آن چیزی است که اغلب توصیف می‌شود.

روانشناسان دانشگاه می سی سی پی صدها مقاله زندگی نامه ای را مورد مطالعه قرار دادند و دریافتند که این سه ویژگی که اغلب به عنوان چارچوبی برای درک روانپریشی مورد استفاده قرار می گیرند - جسارت، پستی و عدم بازداری - با الگوهای مختلف زبان مرتبط هستند. محققان یافته های خود را در مجله Personality and Individual Differences منتشر کردند.

کی بری، کاندیدای دکترای اول میس در روانشناسی گفت: «هدف در اینجا تشخیص سایکوپاتی بر اساس زبان نیست. «به این واقعیت اشاره می‌کنیم که روان‌پریشی در رفتارهای روزمره خود را نشان می‌دهد، حتی رفتارهای ظریفی مانند زبان.

اگر می‌خواهیم روان‌پریشی و ویژگی‌های مختلف آن را درک کنیم، باید خلاقانه در مورد چگونگی شکل‌دهی این ویژگی‌ها به تعامل اجتماعی فکر کنیم.»

چارچوبی که از این سه ویژگی برای درک و ارزیابی آسیب‌شناسی استفاده می‌کند، مدل سه‌گانه روان‌پریشی نامیده می‌شود. لورا دریسلین، استادیار روان‌شناسی، گفت: این ویژگی‌ها می‌توانند بر اعمال و رفتارهای روزمره تأثیر بگذارند، مانند روشی که فرد درباره خود صحبت می‌کند.

محققان 450 شرکت‌کننده، از جمله دانشجویان کالج و افرادی که قبلا زندانی شده‌اند را مورد بررسی قرار دادند. دریسلین و بری ابتدا از شرکت کنندگان خواستند تا به سؤالات باز درباره نقاط عطف، بالا و پایین زندگی خود پاسخ دهند. سپس شرکت‌کنندگان یک نظرسنجی را برای اندازه‌گیری ویژگی‌های روان‌پریشی خود پر کردند.

محققان از نرم افزار تجزیه و تحلیل متن برای بررسی میزان استفاده شرکت کنندگان از کلمات مرتبط با مقولاتی مانند لحن مثبت، لحن منفی، دستاورد، نفوذ و ریسک استفاده کردند.

آنها دریافتند افرادی که در عدم بازداری نمره بالاتری می‌گیرند، بیشتر از کلمات منفی استفاده می‌کنند و کمتر به دوستانشان ارجاع می‌دهند، از کلمات مثبت یا کلمات مرتبط با موفقیت استفاده می‌کنند. پست بالاتر با لحن مثبت بیشتر و زبان مرتبط با دستاورد و پاداش و زبان عاطفی منفی کمتر همراه بود.

افرادی که در جسارت نمره بالاتری داشتند، کمتر از کلمات مرتبط با اضطراب - مانند ترس، ترس یا نگرانی - استفاده کردند و کمتر به بیماری روانی اشاره کردند.

دریسلین گفت: «آنچه که این به ما می‌گوید، داستانی است که ما درباره زندگی‌مان می‌گوییم معنا دارد. "این به افراد کمک می کند تا تجربیات خود را درک کنند، جهان بینی و درک منسجمی از اینکه چه کسی هستند ایجاد کنند.

"چیزی که ما شروع به دیدن کردیم این است که در روان‌پریشی، ویژگی‌هایی وجود دارد که به تفاوت‌ها در معناسازی و روش‌هایی که افراد در مورد زندگی خود فکر می‌کنند مربوط می‌شود."

ارتباط بین انتخاب کلمه و صفات نیز بستگی به این داشت که شرکت‌کنندگان به کدام سؤال روایی پاسخ می‌دادند، که نشان می‌دهد زبان روان‌پریشی آنطور که اغلب به تصویر کشیده می‌شود توخالی یا فاقد احساسات نیست. بلکه وابسته به زمینه و صفت است.

بری گفت: «مردم تمایل دارند روان‌پریشی را یک چیز بدانند، اما در واقع چند بعدی است. منظور ما از وقتی که می گوییم این است که همه در این طیف وجود دارند.

"نگاه به آن از یک منظر چند بعدی به ما امکان می دهد تا مشاهده کنیم که چگونه این ویژگی ها ممکن است در جمعیت های غیرقانونی، در افرادی که جرمی مرتکب نشده اند ظاهر شوند. این به ما امکان می دهد ببینیم که چگونه این ویژگی ها بر دانشجویان، متخصصان تجارت یا روابط بین فردی تأثیر می گذارد."

مانند بسیاری از آسیب‌شناسی‌های شخصیتی، روان‌پریشی در یک طیف وجود دارد، با تصور رایج یک «روان‌شناس» در یک طرف و فردی که امتیاز پایینی در جسارت، پستی و عدم بازداری از سوی دیگر دارد.

دریسلین می‌گوید: «تا حدی به همین دلیل است که از نامیدن مردم «روان‌پرستان» دور شده‌اند، زیرا ما روان‌پریشی را به عنوان یک مقوله نمی‌بینیم. اما ابعاد روان‌پریشی می‌تواند نتایج مهمی را پیش‌بینی کند، چیزهایی مانند جرم، تکرار جرم یا خشونت شریک جنسی.

آنچه تحقیقات ما، از جمله این مقاله، نشان می‌دهد این است که مهم است که فراتر از این برچسب و به مؤلفه‌ها یا ابعاد مختلف روان‌پریشی نگاه کنیم، زیرا هر یک از این ابعاد در واقع مجموعه‌ای منحصربه‌فرد از نتایج یا چیزهایی دارد که می‌تواند پیش‌بینی کند.»

همچنین، مانند بسیاری از شرایط روانی، روان‌پریشی نیز برای به حداقل رساندن علائم قابل درمان است.

او می‌گوید: «اگر می‌خواهیم بتوانیم روان‌پریشی را درمان کنیم یا در حالت ایده‌آل حتی از ایجاد آن پیشگیری کنیم، باید مکانیسم‌های موجود را درک کنیم. "این به درک مشارکت کنندگان منحصر به فرد برای هر سه بعد مربوط می شود."

کی بری و همکاران، بررسی ویژگی‌های بین فردی و عاطفی روان‌پریشی از طریق استفاده از زبان، شخصیت و تفاوت‌های فردی (2026). DOI: 10.1016/j.paid.2026.113978

اطلاعات مجله: شخصیت و تفاوت های فردی

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →