چگونه پلیورهای زشت مترو شیک شدند

سیستم‌های ترانزیت کشور دارای یک شلوغی جانبی بعید است. مترو لس‌آنجلس تی‌شرت‌هایی می‌فروشد که به سوارانش برچسب‌های Bus Baddie و Metro Mamí می‌زند و مردم محلی را تشویق می‌کند که D را سوار کنند (اشاره‌ای پیشنهادی به گسترش خط اخیر). NYC Ferry کلاه‌ها و پیراهن‌هایی را ارائه می‌دهد که روی آن نوشته شده است The People's Yacht. در واشنگتن دی سی، مردم محلی شروع به پوشیدن اجناس سیستم مترو کرده اند، انگار که این سیستم آلما مادرشان است. اخیرا یک فروشگاه پاپ آپ با مضمون بازگشت به مدرسه، حدود 10000 بازدیدکننده را با پیشنهادات زیادی جذب کرد که یک مشتری می توانست از سر تا پا در مترو بیرون بیاید.

امیلی واسک، یکی از کارکنان اندیشکده و از جانبازان خط زرد دی سی، به من گفت: «این مورد مورد حمله قرار گرفت. «مردم در خیابان ها علیه ترافیک می دویدند تا جلوی مردم برش دهند.»

به نظر می رسد اشتها برای پوشیدن وسایل حمل و نقل بسیار زیاد است (یا حداقل در رسانه های اجتماعی بسیار قابل توجه است). هنگامی که آمتراک هفته گذشته یک تی شرت جدید و محدود را معرفی کرد که قطارهایی به سبک ابرقهرمانان را بر روی پوستر فیلم نشان می داد، نظر دهندگان سیستم راه آهن ملی را به دلیل " دادن آنچه به مردم می خواهند" تحسین کردند. سپس آنها مطالبه بیشتری کردند.

در بهترین حالت، سیستم های حمل و نقل می توانند فرهنگ یک شهر را به هم پیوند دهند. با این حال، به عنوان خدمات عمومی اولیه، آنها معمولا خوراک مد نیستند. اما باز هم، مردم معمولا آنقدر از یکدیگر منزوی نیستند، هزینه زندگی معمولا اینقدر بالا نیست، و سیستم‌های مترو معمولا در بازاریابی آنقدر باهوش نیستند. از صحبت با علاقه مندان به پوشاک حمل و نقل، این حس را دریافت کردم که ترکیبی از شرایط اقتصادی و اجتماعی، تمایل آنها را برای بالا بردن حمل و نقل عمومی، که نوعی نماد ضد وضعیت، به جلوی لباس هایشان است، برانگیخته است.

این واقعیت که نام تجاری ترانزیت تمایل به داشتن طرح های براق و ظاهر یکپارچهسازی با سیستمعامل دارد، مطمئنا کمک می کند.

مصرف‌کنندگان مدت‌هاست که خود را بیلبوردهایی برای برندهای مختلف ساخته‌اند که لزوما به کمک آن‌ها نیازی ندارند، چه نایک یا کاستکو، و یک برداشت بدبینانه‌تر ممکن است این باشد که transitphilia امروزی واقعا نشان می‌دهد که هر چیزی را می‌توان کالایی کرد.

در همان زمان، مردم در اطراف بلوک صف نمی کشند تا تی شرت های مشترک سواری یا ژاکت کریسمس ماشین کرایه ای داشته باشند. چیزی اساسی‌تر در اینجا اتفاق می‌افتد، حتی اگر برخی از تبلیغات ممکن است به سیگنال‌های فضیلت نزدیک‌تر با برنامه‌ریزی شهری باشد. طرفداران حمل و نقل عمومی و اساتید بازاریابی و طراحی که با آنها صحبت کردم بارها کالاهای حمل و نقل را به لباس تیم های ورزشی تشبیه کردند: راهی برای مردم برای نشان دادن روابط خود با یک جامعه.

با صحبت های فراوان در مورد قیمت مقرون به صرفه و تنهایی، امکانات عمومی که از نظر فیزیکی یک شهر را به هم متصل می کند، ممکن است طلسم عالی برای زندگی شهری قرن بیست و یکم باشد. وقتی مردم برای سیستم مترو تشویق می‌کنند، برای اتصال تشویق می‌کنند - حتی اگر این ارتباط به شکل برخورد غریبه‌ها با ماشین‌های متلاطم، ۱۰۰ فوتی زیر زمین باشد.

[ بخوانید: به خودتان لطفی کنید و بروید «مقام سوم» پیدا کنید]

این ممکن است در یک سیستم حمل و نقل صرف بسیار زیاد به نظر برسد، اما گفتگوها در مورد حمل و نقل عمومی راهی برای عمیق شدن دارند. ساموئل لیتاوئر، یک جوان 28 ساله در دی سی، به من گفت که سیستم مترو را به عنوان "یکپارچه کننده بزرگ" می بیند. در فروش اداره ترانزیت منطقه شهری واشنگتن، لیتاور یک تی شرت خرید که معماری مدرنیستی سیستم را برجسته می کرد و دیگری که اتوبوس قدیمی مترو را نشان می داد. او گفت امیدوار است که پوشیدن آنها به او این امکان را بدهد که مانند او با افرادی که منطقه را دوست دارند ارتباط برقرار کند.

جورجتا نیکول، مدیر بازاریابی در WMATA، پیشنهاد کرد که عجله برای محصولات مترو با ولع پس از همه گیری برای بودن در کنار دیگران مرتبط است. او (و دیگرانی که با آنها صحبت کردم) حتی مایل بودند تعریف مکان سوم را - که فضاهای خارج از خانه و محل کار را که در آن افراد اجتماعی می‌شوند و جامعه ایجاد می‌کنند - توصیف می‌کند تا حمل‌ونقل عمومی را در بر بگیرد. یکی از کلاه های WMATA پیشنهادی برای تعامل اجتماعی است: در مورد مترو از من بپرسید. تصویر توسط The Atlantic. منابع: ترانزیت سریع منطقه خلیج; فروشگاه مترو دی سی; فروشگاه رسمی مترو لس آنجلس.

برای برخی، علاقه به حمل و نقل عمومی در حال حاضر نوعی سبک زندگی است. Wasek هر سال میزبان یک "مترو گالا" است، که در آن دوستان لباس هایی را به عنوان تفسیر ایستگاه های مترو می پوشند. برندگان بهترین لباس، کالاهای مترو را دریافت می کنند. جروم هورن، که در اداره حمل و نقل مریلند کار می کند، نزدیک به دوازده ژاکت کریسمس برای حمل و نقل عمومی دارد (و تعداد زیادی از آن) و مجموعه وسیع تری از وسایل حمل و نقل را نگهداری می کند که او آن را "موزه بین المللی میکرو حمل و نقل" می نامد. او تمایل گسترده به حمل و نقل عمومی را بخشی از تجدید حیات در احترام نهادهای عمومی می داند.

او به من گفت: «ترانزیت یکی از آخرین جاهایی است که اگر کسی هستید و فقط وجود دارید، می‌توانید بروید».

چنین قدردانی ممکن است ناشی از تغییرات در نحوه رفت و آمد آمریکایی‌ها باشد: جوانان کمتری بخواهند رانندگی کنند، ماشین‌ها گران هستند و ممکن است در حال حاضر هیچ موضوع سیاسی مهم‌تری به اندازه قیمت بنزین وجود نداشته باشد. راهی وجود دارد که از طریق آن افزایش شیک حمل‌ونقل می‌تواند به موازات آن باشد که رکود می‌تواند لباس‌های قدیمی را محبوب کند. مردم آنچه را که می توانند مد روز می سازند. با این حال، هورنا گفت: با این حال، «من فکر می‌کنم همیشه یک «باحال» در آنجا وجود داشت، حتی اگر همه آن را تشخیص نمی‌دادند.

حمل و نقل عمومی جایگاهی عجیب و متناقض در روان آمریکایی دارد. در شهرهایی که اتومبیل ها در آن حکومت می کنند، می توان به شدت به آن انگ انگ زد. با این حال، در چند مرکز شهری بزرگ، نوعی ذخیره فرهنگی دارد. تصاویر متروی نیویورک به اندازه مجسمه آزادی در هویت شهر جا افتاده است. نقشه متروی نیویورک اتاق خوابگاه ها و آپارتمان ها را تزئین می کند. طراحی مجدد Massimo Vignelli در سال 1972 که نقشه را به یک اثر هنری مینیمال از خطوط ساده و برچسب های ساده تبدیل کرد، حتی در مجموعه موزه هنر مدرن گنجانده شده است و آن را در تاریخ طراحی تثبیت می کند.

مجوزی که لین لمبرت در دهه 90 برای تولید کالا با دایره های رنگی قابل تشخیص اداره حمل و نقل شهری و سایر آرم ها دریافت کرد، زیبایی شناسی را به یک تجارت تبدیل کرد (که هنوز هم ادامه دارد).

این موج اخیر از تبلیغات لباس های حمل و نقل ممکن است به سال 2021 بازگردد، زمانی که Bay Area Rapid Transit، در منطقه خلیج سانفرانسیسکو، 150 ژاکت زشت کریسمس را برای فروش آنلاین ارائه کرد. بعد از 40 دقیقه رفتند. در نهایت، این تلاش بیش از 100000 دلار در یک فصل به دست آورد. از آن زمان، BART هر سال محصول تعطیلات را ارائه می دهد و تعداد فزاینده ای از خطوط حمل و نقل در فیلادلفیا، تورنتو، میلواکی، شیکاگو، پورتلند و غیره به آن ملحق شده است. هورنای، خبره پلیور، گفت: «اکنون تقریبا به رقابتی بین آژانس‌ها تبدیل شده است.

موفقیت همیشه مستلزم استفاده از روحیه تعطیلات نیست. بسیاری از موارد در پاپ آپ اخیر مترو دی سی کلاه های هایپرمحلی-خاص ایستگاه یا زیپ های یک چهارم رنگی بودند که با خط مترو کدگذاری شده بودند. اغلب، سیستم‌ها ویژگی‌های راه‌یابی، مانند علائم و فلش‌ها را با الگوهای لباس تطبیق می‌دهند. در آتلانتا، اداره حمل‌ونقل سریع متروپولیتن آتلانتا کلاه‌های زمستانی «پایلون» را می‌فروشد که با طرح رنگ آبی-زرد و نارنجی استفاده شده در سیستم مطابقت دارد. تصویر توسط The Atlantic. منابع: Chicago Transit Authority Shop; فروشگاه مترو دی سی; ItsMARTAMerch; فری نیویورک.

مارک چوی، استاد طراحی گرافیک در دانشگاه جورج واشنگتن، به من گفت که اگرچه علائم راه یاب قرار است کاربردی باشند و «آنجا هستند اما آنجا نیستند»، مردم یک رابطه ناخودآگاه با آنها ایجاد می کنند. به این ترتیب، ویژگی‌های طراحی یک سیستم تقریبا به اندازه خط افق شهر قابل تشخیص هستند، اما همچنین شخصی‌تر هستند: آنها زبان بصری شهر هستند. اگر ترانزیت می‌کنید، به آن مسلط هستید. چوی گفت: «مردم رابطه بسیار قوی با رفت و آمدهای روزانه خود دارند.

"من فکر می کنم فروشگاه های پاپ آپ و این کالا فقط یک راه سرگرم کننده برای هدایت آن هستند." گاهی اوقات، پیشنهادات برای سرگرمی سنگین می‌شود: مترو لباس‌های شنا می‌فروشد که روی لبه آن‌ها روی آن‌ها «پایین مه‌آلود» نوشته شده است. (این نام یک ایستگاه است.)

کمی شخصیت می‌تواند به سیستم‌های فرسوده رنگ و بویی بدهد. اما اگر در ابتدا از استفاده از سیستم لذت نبرند، هیچ کس قصد خرید کالای حمل و نقل را ندارد. برای مثال، از برخورد با یک ژاکت شاد کریسمس برای خط قطار منطقه ای که می توانم آن را فقط به عنوان دشمن لوکوموتیو خود توصیف کنم، شگفت زده شدم (نه متشکرم). اما وقتی استراتژی کار می کند، واقعا کار می کند. یک تی شرت به من داده شده است که نه یک بار، بلکه دو بار در آن عکسی از سقف‌های بی‌رحمانه «وافل» مترو D.C.

من حتی دومی را نگه داشتم، زیرا نمی‌دانستم چگونه بگویم که قبلا آن را داشتم - و چون هر دو، برای استفاده از سکه‌های پیراهن، بی‌رحمانه هستند.